Jolanda

Jolanda

Pagina's

woensdag 15 maart 2017

Transformatie van een oude lap

Vanmorgen had ik een idee en daarvoor had ik mijn naaimachine nodig. Toen bleek dat hij het niet deed! Ik wist al wel dat het lampje kapot was, maar verder had hij het nog steeds gedaan. Stekker erui en erin.... hielp niks. Tja, dan moest ik 'm maar wegbrengen. Er zat niets anders op. Nadat ik alle snoeren had losgehaald probeerde ik het toch nog een keer... En ja! Nu deed hij het weer! Raar... Maar gelukkig. Ik besloot om dan wel een nieuw lampje te gaan halen, want het is vervelend als je niet goed licht hebt op je werk. Oudste dochter had het oude lampje al verwijderd zodat ik het mee kon nemen zodat ik de goede zou kopen. Vanmiddag ben ik de halve middag een uur bezig geweest om het lampje geplaatst te krijgen. Wat een gewriemel, je hebt helemaal geen ruimte genoeg. Uiteindelijk heeft -alweer- oudste dochter het kapje van de machine losgeschroefd, nu konden we er tenminste fatsoenlijk bij.

Hèhè, nu kon ik eindelijk beginnen. Want ik had al een poosje mijn zinnen gezet op een knijperschort. Ik had mijn knijpers altijd in een klein emmertje, waarvan het hengsel steeds losschoot, het halve emmertje was bovendien vanwege de scheuren ge-ductaped. En altijd moest ik dat lastige ding meesjouwen, naast mijn volle wasmand.
Dat moest anders kunnen. Ik weet dat mijn schoonmoeder ook een of ander schort heeft, maar ik ging op internet zoeken en vond een paar plaatjes die me wel aanstonden. En ineens moest en zou ik dat nu meteen maken. Stuk stof had ik snel,  uit m'n ouwe doos, handig was dat de achterkant zwart was, had ik gelijk een mooi afgewerkte afwisseling. Op de bonnefooi geknipt, rolletje groen biaisband, eveneens uit de voorraad, en voilá. Niet zo krap kijken want het is maar een gebruiksvoorwerp. Ik ben er heel tevreden mee. Het is heel handig! En oudste zoon zei verbaasd: het lijkt net echt... En daar bedoelde hij mee dat het wat hem betrof zo uit de winkel kon komen. Nou ziet hij niet de imperfecte dingetjes die ik zelf wel zie, maar toch vond ik dat een heel mooi compliment!

Na dit ellenlange verhaal wil je natuurlijk nog een plaatje zien..:

Aan de onderkant heb ik een plooitje gemaakt omdat de zak dan nog wat ruimer zou worden. 

Hoe blij kun je zijn met iets simpel zelfgemaakts!

En hebben jullie Marrie al eens gezien? Ik kreeg haar toen ik nog klein was. 
's Avonds ging ik naar bed en toen ik 's ochtens vroeg wakker werd stond ze op mn nachtkastje.
Een lieve tante was op bezoek geweest en had dit voor me meegbracht. Het was echt een spelden kussen maar lange tijd speelde ik er gewoon mee en mocht ze in mijn bed :-)

Toen ik mijn eerste stappen op het gebied van het naaiwerk zette, betrok ook Marrie haar dienst - tot de dag van vandaag. Zoon heeft een vlaggetje gemaakt van de spelden, zie je wel?


Wie van de lezers heeft ook zo'n leuk speldenkussen met een verhaal?



14 opmerkingen:

  1. wat een leuke blogpost. En wat een handig schortje. Lijkt me ideaal. Binnenkort ga ik een echte werkschort maken. Misschien is het een uitgebouwde versie van jou schort.
    En Marrie is schattig..nooit wegdoen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooi en handig schortje. Het stofje is ook mooi niet zo gauw vuil! Wel eens een naaimand als afscheidscadeau gehad maar geen speldenkussen. Wel een mooie!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Handig zo'n schort! Hier gaat zoonlief er altijd met de knijpers vandoor als ik de was ophang, als ik niet snel genoeg ben heeft hij ze dan door de hele tuin verspreid...
    En dan je speldenkussen. Toen ik h'm zag moest ik meteen aan het speldenkussen van m'n moeder denken, die heeft ook zoiets, maar dan in het paars. Dat vond ik als kind maar gek, een paars lieveheersbeestje! Ik maakte ook graag vlaggetjes of andere vormpjes met de spelden, net als jou zoon ;-) Volgens mij gebruikt m'n moeder het speldenkussen trouwens nog steeds! Zelf heb ik zo'n blauw magnetisch ding: heel handig, maar lang zo leuk niet als Marrie!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Een speldenkussen heb ik niet.... maar de schort vind ik heel leuk geworden!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mijn speldenkussen is nog door mijn moeder gemaakt.
    Ik ben er heel zuinig op!
    Voor de wasknijpers heb ik een wasknijperzak met een kleerhangertje, zodat het mee kan naar verschillede waslijnen en ik niet steeds hoef te bukken.
    Voor een prikje gekocht op een markt in Engeland en al jaren met veel plezier in gebruik.
    groetjes, Franca.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat een slim idee zo'n knijperschort! Zo heb je ze tenminste altijd bij de hand!

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Al een tijdje wilde ik iets anders voor de knijpers. Mijn buurvrouwen hebben een bakje van hout wat je aan de lijn kan hangen, ook handig.

    Ik heb zo'n magnetisch speldending, 2 eigenlijk want een kleinere heb ik van mijn moeder geeerfd.
    En ik gebruik al 35 jaar een mapje van 4 stukjes vilt, 2 groene buiten die "versierd" zijn met steken in diverse kleuren en 2 witte binnen waar allerlei maten naalden zitten, het is gemaakt door mijn dochter als moederdagcadeautje.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat leuk! Ik heb helemaal geen speldenkussen en dat zegt heel veel over mij denk ik. Ik heb wel een heersbeestje dat er sprekend op lijkt. Die is gevuld met lavendel en nog wat kruiden. Moet rustgevend zijn. Dus mag hij mee naar bed.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Leuke blog, gezellig weer! Het oude speldenkussen van mijn moeder bewaar ik bij een aantal dierbare spulletjes, voor mij omringt met heel veel mooie herinneringen! Goed bewaren dus, jouw geliefde speldenkussen...

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Eén van m'n eerste naai probeersels was een speldenkussen, eentje van spijkerstof...je had een hamer nodig om de speld erin te krijgen, een tante die het hoofdschuddend bekeek nam bij een later bezoek een mooi speldenkussen mee met een geborduurde letter erop. Altijd leuk zulke herinneringen

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Dat is een leuk idee! Wil ik ook! Moet even denken wanneer ik dat kan gaan maken( want mijn naaimachine staat nu bij de hoek :neem ik niet mee voor drie maanden in mijn tijdelijke huis)
    Mijn spelden kussen heb ik al vanaf mijn 8 ste jaar...het is een rood appeltje er zat ooit een aardbei bij voor de naalDen. Die is kwijtgeraakt. MAAR ik heb nu een antiek naaldenkokertje dat ooit van de schoonmoeder van mijn schoenmoeder is geweest en meer dan 100 jaar oud is.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Dag Jolanda, Ik mis je berichtjes!
    Een anonieme lezeres

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Kwam je blog weer tegen en heb hem weer op mijn lijst gezet. Een knijperschort wat leuk. Ik heb een groot formaat knikkerzak ooit genaaid voor mijn knijpers onze vorige kat'' pikte'' ze uit de knijpermand en legde ze overal neer. Met als gevolg dat ik kon zoeken . Leuk om je blog weer te lezen .
    Gr uit zonnig Roemenie Henriette
    www.onsleveninroemenie.blogspot.ro

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Hoi Jolanda,

    Hoe gaat het met je? Ik mis je berichten. Hopelijk heeft het een onschuldige reden.

    vr. gr. van Marijke

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...