Jolanda

Jolanda

Pagina's

woensdag 19 november 2014

Wollige wanten

Nu het weer kouder wordt, ben ik blij met mijn vingerloze wanten die ik haakte.


Ik heb ze tegelijk gehaakt, d.w.z. ik had twee bolletjes en links en rechts gelijk op gehaakt. Dan wist ik zeker dat ze hetzelfde werden. Ik moest nl. een paar keer opnieuw beginnen omdat ik het reliëfstokje nog nooit had gedaan. Kostte even wat oefening, maar het lukte goed, ook de kabels.
Leuk om zo weer iets -voor mij- nieuws te proberen!


Vanmiddag moet ik weer naar school voor rapportgesprekken. Ook wil ik eigenlijk nog naar de jubileumdag van een boekenwinkeltje uit de buurt. Kijken of het gaat lukken. Er is nl. ook nog een beetje ziek jongetje thuis maar die heeft gezelschap van zijn zus, die ook kwakkelend thuiszit.
Maar nu eerst kijken of ik buiten nog wat kan opruimen. Het is somber herfstweer maar toch is even buiten zijn wel goed, en daarna vind je 't binnen weer des te aangenamer!



donderdag 13 november 2014

Tweedehands geslaagd en schrijfwerk

Oh ja, ik had ook nog een blog...
De dagen vliegen hier voorbij, eigenlijk veel te snel. Het is druk. Daarbij hebben we de laatste tijd heel veel akkefietjes die allemaal wat tijd kosten. Ik vind het niet erg om het druk te hebben maar dingen met "te" ervoor zijn meestal minder leuk... Te druk vind ik niet prettig. Vooral te veel weg zijn. Familieaangelegenheden vroegen ook wat tijd, dat is zeker niet erg, maar op een gegeven moment kan ik weleens wat draaierig worden van het van hot naar her draven. Daarom ben ik blij dat er vandaag en morgen niets bijzonders op mijn programma stond zodat ik eens wat tijd kan geven aan het huishouden en de boodschappen en het opgelopen papierwerk. En ben ik weer eens alleen met m'n gedachten.

Onlangs was ik in de kringloopwinkel en daar zag ik ineens een mooie jongensbroek hangen. Van het cee-en-aa merk, precies zo'n spijkerbroek had middelste zoon al doorgeschoven gekregen van oudste zoon en ik had al gemerkt dat hij nog wel een broek erbij kon gebruiken (zijn broeken zijn nl. linea-recta naar jongste zoon gegaan). Omdat hij die lekker vindt zitten was het een mooi buitenkansje: voor € 2,50 was -ie voor mij. Nog helemaal gaaf. Ik zag nog een goede broek voor oudste zoon ook, meer een broek die hij achter kan dragen. Eveneens voor tweeënhalve euro. Zeker voor kleren die ze op het erf dragen geef ik liever niet zoveel uit. Ik was dan ook blij met de zak met tweedehandse kleren die ik via een schoonzus kreeg, ook daar zaten bruikbare dingen bij en wat ik niet nodig heb of lelijk vind, gaat naar Roemenië.

Ik heb nog een heel lijstje van dingen die nodig eens moeten gebeuren.
Mijn eigen kledingkast wil ik nog eens uitzoeken en opruimen.
De vriezer moet nodig eens ontdooid worden.
En de bloembolletjes die ik gekocht had moeten nog de grond in.
Ook de bijkeuken heeft nog een grote schoonmaakbeurt nodig.
En ik wil de naaihoek opruimen.
Genoeg te doen dus. Maar: alles op zijn tijd en wat deze week niet gedaan is krijgt volgende week misschien een kans.

En last but not least: ik ben gevraagd om te schrijven voor het familieblad Terdege. (link)
Vanaf januari ga ik de tuinrubriek verzorgen, ik heb er zin in maar vind het ook best spannend!
Het is stiekem een beetje een droom van mij geweest om ooit nog met wat schrijfwerk iets te verdienen. Van tevoren komt er nog een interview, dat vond ik eerst maar niks. Maar de dochters zeiden: "waarom niet? Het is veel enger als je zelf de vragen moet stellen want dan weet je niet wat je voor antwoord krijgt..." Toch zal ik wel blij zijn als dat achter de rug is.
Het schrijven voor Terdege krijgt voorrang boven mijn blog, maar ik hoop zeker wel ook hier te blijven schrijven over de tuin.



maandag 3 november 2014

Leestoets en zwemproef


Leestoets
Jongste zoon zit nu groep 3. De laatste leestoets had hij onvoldoende gemaakt. Nu verblik of verbloos ik daar niet zo gauw meer van. Vorig jaar kreeg hij extra werk omdat hij wat voorlijk was, waar hij behoorlijk moe van was. zo loop je dus voor en zo loop je weer achter. Maar ik had thuis al geoefend met de oefenbladen die elk kind meekrijgt en dat vond ik best goed gaan. Dus was ik toch wel wat verbaasd dat het nu onvoldoende bleek te zijn. We hebben weer geoefend en thuis gaat het echt prima! Ik had nog een kwartetspelletje liggen van Zwijsen (ooit op rommelmarkt gekocht) en dat hebben we pas ook gedaan. Leuk en tegelijk leert hij ervan.

Ik heb destijds enorm vaak geoefend met Oudste zoon die ook heel erg uitviel met het leren lezen. Ik zat toen op een informatieavond en de juf keek tijdens het bespreken van het leren lezen een keer naar me met een bepaalde blik zodat ik al wist dat er iets aan de hand was. Toen was extra oefenen met oudste zoon wel heel erg nodig en achteraf bleek 1 buisje uit zijn oren te zijn en de andere zat dwars.... Volgens de juf waren zijn oren maar een deel van het probleem, het was te hardnekkig dan dat het dat alleen kon zijn... Nieuwe buisjes werden geplaatst, thuis hebben we samen veel geoefend, ook met spelletjes enzo en we hadden na de kerstvakantie al een heel groot deel van de achterstand ingehaald. In groep 4 las hij avi E5 en nu is hij een echte snellezer... dus toch enkel de oren! Het zat niet tussen de oren maar erin ;-)

Ik was in die tijd een beetje bang dat er sprake zou zijn van langdurige problemen (zelfs dacht ik weleens aan dyslexie). Je beseft dan ook dat je dankbaar mag zijn als de kinderen goed mee kunnen komen.
Deze periode heeft me wel geleerd hoe veeleisend het schoolwerk kan zijn voor kinderen die moeite hebben met bepaalde dingen.  Ook voor de ouders heel intensief. Ik hoor het ook nog weleens om me heen en ik denk dat leerkrachten niet altijd goed beseffen wat voor impact het kan hebben in het gezin.

Maar nu ik Jongste zoon hoor weet ik dat het wel goed komt met dat lezen... waarschijnlijk vindt hij het toetsen stressvol.
De juf beaamde dat hij dat spannend vindt. Overigens een heel goede en lieve juf.


Zwemdiploma
Jongste zoon leverde nog een andere prestatie afgelopen zaterdag: Hij haalde zijn zwemdiploma!
Hij heeft er behoorlijk lang over gedaan (maar geen van de Farmerkinderen was met die dingen snel), ruim anderhalf jaar, maar tenslotte toch zijn A binnengehaald.

Ik was zo snugger om net voor het nemen van de foto's pas mijn camera aan te zetten dus de eerste foto's zijn in nevelen gehuld. Toen de mist op ging trekken zag ik mijn knul weer ;-)
Toen hij in de rij met de andere kinderen liep viel me weer op hoe lang hij wel is.
(draagt maat 128/134)

Kin omhoog, buik omhoog...
vissenstaartje-rondje-boem.

Kijk 'm eens trots zijn!

Nu gaat hij nog verder voor B, dat zal allicht minder lang duren.





Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...