Jolanda

Jolanda

Pagina's

woensdag 28 mei 2014

Wat een vreemd ding, zo'n paraplu

Dinsdag regende het zo'n beetje de hele dag. Dus toen ik naar de stad ging nam ik de paraplu mee. De mooie, die mijn Farmer had gekregen voor zijn verjaardag, maar hij gebruikt zo'n ding toch zelden. Het scherm staat vol met koeien. Ik had er nog best bekijks mee en lachte ieder vrolijk toe en daarom kreeg ik ook veel glimlachen terug...

Des avonds regent het nog steeds. De koeien moeten worden gehaald. Ik neem de paraplu mee, niet de mooie maar een ouwe blauwe, nogal een fors exemplaar. Niet dat ik in een elegant jurkje de koeien haal (je begrijpt dat vast ) maar ik wil toch wel een beetje droog blijven. En aan een regenpak heb ik een hekel. Als het niet echt nodig is, liever niet. Als je omkijkt kijk je meestal tegen de binnenkant van de capuchon aan of je moet je hele lijf omdraaien... en 't is bovendien een zweetpak. Dus: de paraplu.
Nu had het nog niet geregend tot nu toe, tenminste in de tijd dat de koeien 's avonds gehaald moeten worden ('s morgens doet mijn Farmer dat zelf).
De dieren kijken dus heel gek naar mij. Beter: naar mijn regenscherm. Wat een vreemd ding is dat.... Ze komen nieuwsgierig van een eind ver aanhollen naar het begin van het weiland maar als ik daar ben aangekomen draven ze weer naar de verre hoek, staarten in de lucht... vol ontzag voor het vreemde blauwe ding. Ik roep ze - misschien herkennen ze mijn stem. Ondertussen stap ik rustig naar achteren. En húp, daar gaan ze er weer op een drafje vandoor. Maar ditmaal in de juiste richting, het pad op. Niks geen gesjok en getreuzel deze keer, ze zijn allemaal al vooraan als ik nog maar net het pad op ben. En als ik dan bij de stal ben, duurt het nog wel een poosje voor ze eindelijk binnen zijn. Zo staan ze op elkaar te dringen.
Aan de ene kant vind het wel vervelend dat ze zo van de paraplu schrikken maar ze wennen er maar aan. Ik vertel mijn Farmer hoe ze ervan in de war waren. Hij lacht erom en zegt ook dat ze er maar aan moeten wennen. Maar niet te snel liever want ik vind het zo onder de paraplu echt niet vreselijk maar liever toch haal ik ze met mooier weer op.. 

maandag 26 mei 2014

Mijn haakdoos

Al heel wat jaartjes geleden kreeg ik een prachtig kistje voor mijn verjaardag. Het was een cadeau van mijn zus, handgemaakt door haar schoonvader.


Hij is eigenlijk bedoeld als naaidoos, maar daar heb ik hem nooit voor gebruikt. Daar had ik al andere dozen voor en dit mooie kistje dient niet ergens in een zijkamertje te worden weggemoffeld maar mag gerust staan pronken in de kamer!
Ik gebruikte hem lange tijd als borduurdoos. Dus gebruikte ik hem feitelijk niet, want het borduurwerkje waar ik mee bezig ben, is een echte ufo geworden - unfinished object. Al jaren en ik moet hem echt eens afmaken. Maar de handige vakjes in de kist werden zo ook niet erg benut, want de stroken karton waar ik mijn borduurgaren omheen windt, zijn te lang en liggen gewoon over de vakken heen en het borduurwerk zelf paste ook niet in een vakje.

Onlangs bij het afstoffen in de kamer stuitte ik natuurlijk weer op dit kistje. In plaats van gedachteloos het ding afstoffen bezag ik hem nu ineens met andere ogen. Nu ik weer aan het haken ben geslagen, kan ik hem beter daarvoor gebruiken.


En hij is daarvoor veel meer geschikt... kijk maar. De bolletjes katoen, een plekje voor de schaar en de haaknaalden, pluk vulling erbij. Zo kan ik alles voor een nieuw te haken object mooi bij elkaar zoeken en hoef ik alleen deze kist te pakken als ik weer even wil handwerken.
Dit gaat natuurlijk alleen met de kleinere werkjes.


Het laatste wat er uit mijn haakdoos kwam was mijn eerste bungelknuffel.

Het is nog een avontuurtje op zich om het beestje in elkaar te zetten. Zo zijn de oortjes iets te laag gekomen en is de snoet wat te hoog... en de oogjes vond ik ronduit lastig om mooi erop te borduren. De hoorntjes zijn wel volgens patroon maar vind ik wat fors, die zou ik bij een volgende keer wat kleiner houden. Maar wat zijn die bungels leuk! Zelfs de grote meiden hier vinden het een schatje...


De bungels zijn ook heel leuk als cadeautje, een mooi maatje. Ze zijn zittend 12 cm hoog. 
Ik ga er vast nog meer van maken! Ze staan in een boekje wat ik voor mijn verjaardag kreeg, "Bungelknuffels haken", van Monique Vos - Meulenbroek.


woensdag 21 mei 2014

En eentje wou niet

Eehm. Ik heb toch niet echt gezegd dat ik stoppen zou met bloggen? Waar ik wel over nadacht was wáár ik zou bloggen. Op een nieuw haakblog, want dat leek me toch leuk om alles dan aan te passen aan het haken. (En grappig genoeg heeft niemand daar iets over gezegd.) Maar zou ik me dan weer niet min of meer verplicht voelen om dingen af te krijgen... nee hoor, ik wil geen druk. En nooit meer over de boerendingen schrijven..... da's ook wat. Of zou ik een ander, nieuw en anoniem blog starten? Maar dat idee heb ik ook weer verworpen. Ik zou de reacties dan toch wel missen... Ik dank jullie wel voor de reacties op mijn vorige berichtje. Het blijkt toch wel gewaardeerd te worden.
Ik ga dus hier gewoon maar verder. (En dank jullie voor je geduld met m'n ups en downs.) Ik heb wel de ondertitel van het blog veranderd, deze dekt nu iets meer de lading denk ik, omdat het lang niet altijd over het gezin gaat.


Nu over die pinken, verleden week.
Wij hebben een klein weitje naast de koeienstal en dat blijkt -ieder jaar weer- ideaal te zijn. De pinken zijn daar eerst ook in geweest en ook deze kleintjes nog mogen eerst wennen aan het buiten-zijn in het kleine weitje. Ze wennen aan de open lucht, de ruimte van het licht, het schrikdraad (want we willen natuurlijk niet dat ze de straat op bolderen). Dit jaar had mijn Farmer zelfs een looppaadje gecreëerd zodat ze vrij in en uit de stal konden lopen. Maar na een paar dagen moesten ze dan toch naar de 'echte' wei.


Na, maar dát doen ze zomaar niet! Ze blijven kijken, snuffelen.... geloven nog niet dat die draad nu weg is.
Kom maar, toe maar...!

En ja, de eersten zetten aarzelend hun hoeven op het pad en dan volgen er meer. Kunnen zomaar onstuimig worden en zetten het op een hollen.
Ongeveer de helft was nu over, de andere helft volgde daarna ook.


En eentje wou niet. "Hé, dat moet je niet op de foto zetten!", riep mijn Farmer. Maar ik weersprak: waarom niet? Dit is de realiteit van het boerenbestaan. 22 pinken  naar een andere wei. En eentje wou niet.
Maar moest toch. Dan maar met halster. En we onthouden: die witkop, da's een dwarskop....


 En na een paar dagen waren ze weer een keer uitgebroken.... Moeilijk blijkbaar, in je wei blijven.


Maar toen ik vanmorgen ging kijken waren ze de onschuld zelf.


En als je dan even blijft staan, komen ze vanzelf allemaal eens kijken. 
Want die jonge pinken zijn reuze nieuwsgierig!

vrijdag 16 mei 2014

heen en weer

De laatste tijd word ik zo heen en weer geslingerd... wel of niet doorgaan met mijn blog, want wat voegt het nog toe... toch een apart haakblog gaan doen.... daar denk ik over na. Misschien dat er dus iets zal veranderen. Maar helemaal laten kan ik het toch niet en ik merk nu al dat het prettig is om even zwart op wit te zetten.

En eigenlijk tob ik nog steeds een beetje met mijn gezondheid, w.b. mijn longen gaat het wel weer een beetje, maar nu steekt steeds de hooikoorts weer de kop op. Vaak is dat wel frustrerend, want na dagen regen is het dan weer mooier en monter ik er aan de ene kant van op en krijg ik weer zin in dingen. Maar ineens overvalt me dan weer een vermoeidheid die niet te negeren valt. Die me verplicht om weer een stapje terug te doen omdat ik het anders ga afreageren op man en kinderen, ik kan dan gewoon zo weinig hebben! Ik heb dan wel een brandend gevoel achter mijn ogen en een drukkend gevoel op mijn borst maar gelukkig niet het tranen en niesen. Mijn ene oor klapt wel steeds weer dicht en dat doet er ook geen goed aan. Het is zo vervelend om steeds weer te moeten vragen wat iemand zegt... dat je op den duur ook weleens gaat raden. Zo was enige tijd geleden Oudste dochter aan het mopperen terwijl ze in de koelkast zocht (dat hoorde ik wel aan de toon) en ik zei: "Nee, ik heb geen ham meer. Ik ga morgen weer boodschappen doen." Oudste dochter stak haar hoofd terug en zie "Hè??? Daar had ik het helemaal niet over!" Bleek ze het over haar schoolrooster van de volgende week te hebben....
Natuurlijk kunnen we daar wel om lachen maar je begrijpt wel dat het lastig is. Ik heb er een spray voor van de huisarts, normaal werkt dat na een aantal weken goed en blijven mijn oren weer maanden open. Maar nu, na deze winter lijkt alles anders dan anders, het is inleveren en pas op de plaats.

En dan zijn er nog zoveel dingen die moeten worden gedaan. Het huis en de tuin hangen van imperfectie aan elkaar.... lekkage en vocht binnen en een janboel buiten. En mijn Farmer is heel erg handig, maar er is wel wat tijd en energie nodig. Als hij om half negen 's avonds binnenkomt heeft hij begrijpelijkerwijs ook niet altijd veel puf meer.
 En de moestuin... we zijn nog nooit zo laat geweest als dit jaar, het was steeds nog een behoorlijke kluitenmassa. Die is nu wel fijngeregend. Maar vandaag is mijn Farmer van plan het gras binnen te halen. Dus ook deze week komt er van het zaaien nog niets, voor de erwten zal het misschien al te laat zijn. Het zaaiwerk is ook iets wat we samen doen, die grond mooi fijn maken kan ik niet zo alleen. We zullen wel zien. Met het kuilen zijn we trouwens weer zelden zo vroeg geweest als dit jaar.... zo zie je dat het elk jaar weer anders is.
 Maar ik probeer gewoon mijn hoofd koel te houden en te doen wat mijn hand vindt om te doen, wat deze week nog lang niet tegenviel. De kamer gedaan, de keuken, de badkamer, de ramen buitenom gezeemd, wat heel erg nodig was, de boodschappen, de was. Zo dadelijk stort ik me nog even op de boekhouding. Oh ja, eerst moeten de kleine pinken nog naar het weiland gebracht...

En in de avonden lees of haak ik verder. En zo kan ik toch heel dankbaar zijn voor de kracht die me dan weer gegeven is deze week.

Leven bij de dag en geen zorgen voor morgen want ook dan zal God zorgen.


maandag 12 mei 2014

Van de regen zonder drup (tweede meivakantieweek)

Wat een regen! Eerst werd die wel verwelkomt, want het was zó droog... Maar eerlijk is eerlijk, je bent het gauw weer zat. En we wachten  nu ook weer op mooier weer want er moeten nog een paar percelen gemaaid worden.

Op bevrijdingsdag zijn we (de jongens en ik) naar mijn  moeder geweest. 's Middags hebben we wel anderhalf uur gewandeld! Het weer viel toen nog alles mee en ook de volgende dag hebben de jongens nog de meeste tijd buiten gespeeld.


Op woensdag gingen Oudste zoon en ik pannenkoeken bakken. Ik had beloofd die te zullen eten in de vakantie en wat je belooft, moet je doen! En zo wordt een regenachtige dag toch weer wat gezelliger.


Ik bakte ook weer eens een brood. Dat doe ik nu niet zo regel matig meer dan eerst, mijn broodbakmachine was kapot gegaan. Ik had een andere op de kop getikt (tweedehands) maar die bakt niet zo mooi af. Dus nu laat ik het deeg alleen kneden in de machine en bak het af in de oven.

Op donderdag zijn we wezen zwemmen. Farmer ging ook mee, de jongens natuurlijk en ook Jongste dochter, die was vroeg uit en we pikten haar bij school op zodat ze ook meekon. Jongste zoon liet aan zijn vader zien hoe goed hij het al kon! We hadden hem een zwemvestje van het zwembad aangedaan want je neemt geen risico. De jongens gingen lekker vaak van de glijbaan.

Thuisgekomen wachtte ons een nare verrassing: de waterleiding was gebroken. We hadden tussen de middag al warm eten op (nasi, zodat jongste en oudste dochter het 's avonds makkelijk konden opwarmen) omdat middelste dochter om 5 uur op haar werk moest beginnen. Daar was ik dus dubbel blij om want de vaat afspoelen ging al niet meer, zonder waarschuwing: op was het water, geen drup! We hoopten dat bij thuiskomst alles weer zou werken maar niets was minder waar.


De berm was zomaar 20 cm weggeschoven! En de pijp gebroken. Wat gelukkig dat er toen geen voertuig reed.
Wat merk je dan je afhankelijkheid van het water! Gelukkig had ik wat flessen gekocht water staan. En met pulswater spoelden we dingen af en door...


 De werkmannen werden direct goed in de gaten gehouden door de jongens. Ze hadden er een hele klus aan. Bovendien was er op nog drie(!) plekken in de omgeving een mankement te repareren. Tegen de avond hadden we weer een mager stroompje met niet zoveel druk. Douchen was nog uitgesloten. Maar m'n haar is zo vet! riep een dochter verbolgen. Leg maar eens aan pubers uit dat het nou eenmaal niet anders is.... Kop onder de kraan dan maar, en net ingesopt.... en weer geen water! Met fleswater is het uiteindelijk uitgespoeld... ach, ze zagen de humor er gelukkig ook wel weer van in.
De werklui hebben waarschijnlijk de halve nacht doorgewerkt en gelukkig hadden we de volgende morgen weer water!

Op vrijdag heb ik de boodschappen gedaan, werd ik zo onderhand wel een beetje kregel van al dat gelawaai van die jongens binnen, hebben we daarom maar de slaapkamers onder handen genomen en alles opgeruimd. Dat was zaterdag weer prettig, want toen was het bedden verschonen nog maar een fluitje van een cent.

Zondag moederdag... één dingetje wil ik daarvan nog vertellen:


Jongste zoon had van strijkkraaltjes heel leuke armbandjes gemaakt. Ik had eerst helemaal niet door dat het strijkkraaltjes waren, maar hij vertelde het zelf... en de juf had ze in de oven gehad. Wat leuk zeg! Ik heb even gekeken op internet en hier kun je zien hoe dat gedaan wordt.

En je gelooft het vast niet, maar Jongste zoon heeft nu nog steeds vrij! Zijn juffen gaan mee op kamp met groep 8 en de andere jongens zijn gelukkig wel weer naar school.
Jongste zoon heeft zijn diertjes weer opgeruimd en stalt nu weer zijn playmobil uit in de kamer. Maar tussendoor is gauw alles grondig gezogen en gedweild, want daar had ik ineens zo'n zin in na die paar weken alles op z'n janboerenfluitjes te hebben gedaan.


vrijdag 2 mei 2014

Eerste meivakantieweek

Hangertjes voor het goede doel verkocht
Het ligt alweer een tijdje achter ons, maar met Koningsdag hebben oudste zoon en ik nog even op het marktje gestaan in ons dorp. Kleinschalig en we hebben bijna niets verkocht. Wel had ik een aantal sleutelhangers gehaakt - een ideetje dat vrij laat opkwam dus ik heb er niet zoveel gemaakt (mijn motto: haakwerk moet geen haastwerk worden. Want dan gaat de aardigheid eraf). De smiley's waren het eerst weg! Het bedrag wat de sleutelhangers opbrachten was groter dan van de andere rommeltjes... De opbrengst van de sleutelhangers had ik voor de stichting Woord en Daad bestemd. Al was het niet veel (waren maar sleutelhangers), alle beetjes helpen immers.


Alleen de grote zijn nog over, dat zijn meer tassenhangers dan sleutelhangers vind ik zelf.
Het patroontje van de grote hanger komt van Karin aan de haak, alleen heb ik 7 toeren met de vasten aangehouden. Het is een leuk patroontje, omdat je (voor zo'n klein werkje) een veelvoud aan steken gebruikt. 
De kleine hartjes komen ook van internet, maar ik weet de bron niet meer (ooit uitgeprint).
De andere hangertjes zijn maar verzinseltjes van mezelf - toch ook aardig gelukt dacht ik zo.
Mocht je nog interesse hebben in zo'n hanger dan hoor ik het graag.
(spilvanhetgezin@filternet.nl)

Ook als je nog heel graag zo'n smiley of zonnetje wilt hebben.
Ik heb ze verkocht voor € 1,50 per stuk. 
Ze zijn gemaakt van restjes katoen en ook de ringen had ik nog (bewaarmuis die ik ben - toch wel handig soms). Nu heb ik er nog maar een paar dus als iemand nog van die dingen heeft en er niets mee doet... hou ik me aanbevolen.

Jongenskleren uitgezocht
Onlangs las ik op het blog Eenvoudig Leven over de kledingwissel en ik dacht; Oh ja, dat moet hier ook nog! Het is nu vakantie dus we hebben er alle tijd voor. Bij mij is dat ook weer niet zo'n groot werk omdat ik vaste kasten heb waar bijna alles in kan blijven liggen. Alleen de truien en vesten gaan in een rollerdoos onder het bed en de korte broeken dan weer in de kast. In de herfst had ik in de uitverkoop voor Oudste zoon een aantal leuke korte mouwenshirts gekocht en met nog een aantal gekregen exemplaren heeft hij er nu ruim voldoende. Alle andere shirts gingen naar Middelste zoon en die van hem weer naar Jongste zoon. En dat zie je er echt niet aan. De shortama's en korte broeken schoven ook door en zo had ik weer een hele stapel met kleding van jongste zoon die weg kon.
Oudste zoon had ook nog een paar goede mooie hemden gekregen en ik heb alleen maar sokken gekocht voor hem en dan  moet hij nog een paar nieuwe korte broeken. Dat was het dan.
De meiden hebben al hun kleding ook altijd paraat liggen vanwege flinke kasten en die zoeken hun zaakjes zelf wel uit, bij vragen weten ze me te vinden ;-)

Nog wat berichtjes
Toen kwamen dinsdag de meiden van de vriendinnengroep van Jongste dochter, maar liefst 5 stuks, ook nog blijven slapen, toe maar. Ze schoven de meubels in de zitkamer aan de kant, sjouwden matrassen naar de ontstane ruimte en daar hebben ze die nacht gebivakkeerd. Ze hadden zelf bij de chinees eten besteld, dat kwamen ze thuis bezorgen, wij waren zelf toen al klaar met eten dus hadden ze alle ruimte.
De volgende morgen hebben ze zelf de boel weer keurig opgeruimd.
Hoe gemakkelijk kun je het hebben!

Verder werd er deze weken gras gekuild. En opnieuw. En opnieuw, want ook nu ligt er weer wat gemaaid, al heeft het vannacht wel regen gehad. Maar het was nog niet geschud en het lijkt nu weer een mooie dag te worden, dus hopelijk komt het weer goed.

En we eten veel buiten. Het voorjaar is de heerlijkste tijd om buiten te eten omdat je in de deze tijd nog niet veel vliegen en ander ongerief hebt. Dus als het half kan, eten we helemaal buiten.
Op de veranda dan, lekker in de luwte, maar toch: buiten!

Volgende week moeten de meiden weer naar school maar voor de jongens wacht er nog een week vakantie.



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...