Jolanda

Jolanda

Pagina's

woensdag 23 april 2014

Fotopost

Een paar weken geleden was ik jarig en kreeg ik van mijn Farmer een camera. 
Eentje die absoluut betere foto's maakt dan het reisdingetje dat ik had.
Dus moest ik die gaan proberen.... hier een selectie.

Eerst nam ik een foto van de zelfgemaakte taarten.


Middelste zoon vertoont zijn kunsten...

Mijn Farmer maakt het aardbeiveld schoon.

De clematis in bloei.

Tranend hartje.

Lelietjes van dalen... zet er een paar neer en er komen in de loop van de jaren er steeds meer bij.

Het paadje langs de vijver en het tuinhuis werd opnieuw gestraat.

De pinken gingen het weiland in.

Op de terugweg zag ik dit plaatje.

Oudste zoon poseert op een hek.

Bonnie tussen het fluitekruid.

Koeien halen. 

Wat doet de boerin nou?
Ik wil ook op de foto!

Kleine grote knecht.

"Mam, ik heb een ding gemaakt waar je allemaal dingen kunt doen!", vertelde een enthousiaste zoon me. 
Ik had hem al bezig gezien en begreep het. 
Abacadabra voor een vreemde, maar niet voor mama. 
Hij had een ontdekhoek gemaakt. 
Daar zijn ze nl. pas geweest (in Den Bosch) als afsluiting van het clubseizoen.

Schieten met eigengemaakte pijl en boog!








dinsdag 15 april 2014

Zóó klein....!

Eén van de juffen van Jongste Zoon had een baby gekregen. Vorige week mocht de hele groep het kindje gaan bekijken. Hij was er nog best van onder de indruk. Hij ziet niet zo vaak pasgeboren baby's... hij is zelf de jongste en in familie- en kennissenkring is die tijd ook zo ongeveer voorbij. Jongste zoon is één van de Farmers die veel vertellen thuis, over school en ik-weet-niet-allemaal-wat-meer. Hij kan in 't algemeen moeilijk zijn kwebbel houden, ook op plaatsen waar dat wel gewenst is..
(Er zijn ook Farmerkinderen die vrijwel nooit iets vertellen, zelfs vrij belangrijke dingen nog niet.)

Vanmorgen tijdens het eten kwam Jongste zoon met een soort omgekeerd visverhaal. Hij zei dat het babietje van de juf wel héél klein was.
Hij tekende op mijn been uit hoe klein. Het bleek dat dat niet groter was dan mijn hand breed. 't Was overduidelijk gekrompen in zijn herinnering ;-)
"Nou, dat is wel heel erg klein, 't was vast wel groter." Hij schudde nee en ik hield mijn arm alsof daar een baby in lag, wiegde een beetje en wees.... zo groot was het wel ongeveer toch? Hij glimlachte en gaf toen toe: 't was toch wel zoiets ja....

vrijdag 11 april 2014

Wat is een week

Wat valt er te melden? Niet veel. Een week is om voordat je beseft dat -ie begonnen is.
Een ochtend ging grotendeels om aan het schoonmaken van de frituurpan. Ik heb een dubbel RVS exemplaar wat prettig is bij het schoonmaken. Oud schuursponsje, wat naderhand gelijk weggegooid kan worden - die wil je daarna echt nergens meer voor gebruiken- , heet water, handschoenen en een vaatwastablet. Alleen de achterkanten waar de verwarmingselementen aan vast zitten krijg ik niet helemaal schoon, dat is kunststof en de letters die de graden aangeven zijn al bijna niet meer zichtbaar dus laat maar. De zaken die in aanraking komen met vet en voedsel glimmen in elk geval weer van helderheid.
Een ochtend ging ook helemaal op met het posten bij het verkeersexamen van groep 7. Dan zit je maar stil en 't was best nog fris. Een lieve buurtbewoonster kwam mij koffie brengen en een babbeltje :-)
Diezelfde middag boodschappen doen, eten koken en toen was ik echt uitgeput.
Bakken gebeurt hier regelmatig ook nog, maar het zijn de gewone dingen, nieuwe dingen probeer ik op dit moment niet zo veel uit.
Het land is bekalkt, de stalmest is uitgereden over het maisland, de tuin ligt gespit (het laatste stuk gedaan met de cultivator achter de trekker). De boekhouding heeft me ook weer een ochtend gekost.
Zo vliegen de dagen voorbij, terwijl je de neiging hebt (ik dan) om te denken dat je zowat niks doet. Wat een onzin om zo te denken, ik verzet me daar dan ook tegen.

De drijfveer om iets te schrijven is ook niet zo groot, zoveel is al eens aan de orde geweest en op dit moment gebeurt er niet zo veel dat het melden waard is.
Het enige waar ik wel flink mee vorder, is mijn haakwerk. Dat virus heeft mij flink te pakken.... Het geeft veel voldoening en het maakt mij rustig. En vrolijker. Er zullen  lezers zijn die daar wellicht niet zo in geïnteresseerd zijn. Maar ik heb ook geen zin om een andere blog ervoor aan te maken. De tijd die ik aan het haken besteedt, gaat trouwens ten koste van het computergebruik en het lezen. Niet dat dat erg is.


Het mobielhoesje van dochter is af en ik heb direct weer een ander werk opgezet. Dit komt uit een tijdschrift van Simply haken, een leuk blad met tal van patroontjes. Het wordt een sjaal. Niet zo'n dikke voor de winter maar meer als accessoire. Leuk bij mijn spijkerjasje dacht ik zo.


woensdag 2 april 2014

Koeien buiten, kasteelbezoek en mobielhoesje

Koeien naar buiten

En ja hoor.... zulk prachtig weer, dan kan het niet uitblijven: de koeien moeten naar buiten. Ze willen ook.
Terwijl buiten de hekken goed worden gezet, loeien ze luidkeels hun verlangen naar de buitenlucht uit.
En óf ze het in de gaten hebben!

Dan gaan eindelijk de deuren open. Er zijn nogal wat vaarzen bij (net hun eerste kalf gehad). Die zijn dit alles nog niet zo gewend. Dit was zaterdag.

Het gaat dan niet helemaal volgens plan, want plots loopt er één aan de andere kant van de draad!

 De andere koeiedames staan zich op een kluitje te verwonderen over hoe die ene daar nou kwam... of staren ze toch naar het gras van de "buren"?

Een paar koeien vinden het ook nog nodig om door de sloot te daveren, maar uiteindelijk zijn ze toch allen waar ze wezen moesten.

En zo is er weer een dagelijks klusje bijgekomen: koeien halen. 
En ook dan merk je dat er vaarzen tussen lopen. De koeien kuieren langzaam maar zeker richting uitgang van het weiland, er zijn echter wat vaarzen die achter mij aan naar achteren lopen.... nieuwsgierig als ze zijn. 
Ze zullen snel wennen aan de gang van zaken bij de echte kudde.


Kasteelbezoek

 Dinsdag was ik meegegaan met het kasteelbezoek van groep 2.

Slot Loevestein

 Jongste zoon vond het toppie dat ik ook meeging. Levend Loevestein, zo heet dit gebeuren. Een groepje ouders is dan verkleed en speelt in en bij het kasteel een figurant uit de middeleeuwen. Ze doen dit om de paar jaar, voor de groepen 0/1 tot en met 4 (dacht ik). Diverse basisscholen uit de omgeving doen eraan mee, verdeeld over een hele week. Een paar jaar geleden heb ik zelf ook een rol gedaan, toen Oudste en Middelste zoon ook meegingen. Maar nu wilde ik er niet zoveel tijd aan kwijt zijn en ben ik alleen als chauffeur/begeleider meegegaan.

Jongste zoon met zijn zelfgemaakte zwaard....

Slapende schildwachten.... dat kan toch niet!

Je kunt zien dat hij het nog best spannend vindt... hij friemelt aan z'n shirt.


Echt heel leuk! Het was gisteren prachtig weer en de kinderen vonden het spannend-leuk. De figuranten speelden hun rol met verve en de gids die wij hadden speelde het spel ook heel leuk mee.


Mobielhoesje

Het hoesje voor mijn mobiele telefoon is klaar.

 Het is gehaakt met een nieuwe techniek, de wavetechniek (omdat het wat op golfjes lijkt). Komt uit een haakboekje van Marcella Mercks. 


Het zijn halve vasten in alleen de achterste lus gehaakt. Ik vond het niet heel erg prettig haken, omdat ik vrij vast haak zat het gauw strak. Maar het effect is erg leuk, het lijkt wel geweven. En door het gemêleerde garen is het effect nog mooier.


Nu ben ik begonnen aan nog zo één... want jongste dochter vond het zo leuk dat ik haar ook een bolletje katoen heb laten uitzoeken. Ik heb wel een paar steekjes extra opgezet, dan wordt het ietsje ruimer. En Jongste dochter dacht dat het wel handig was om een lint eraan te maken zodat je de telefoon er makkelijker uit kunt halen. Goed idee!


Een gevarieerd bericht.... dat heb je als je maar één keer in de week schrijft. Daarom heb ik er maar kopjes bijgemaakt. Hebben jullie ook zo genoten van het mooie weer?


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...