Jolanda

Jolanda

Pagina's

vrijdag 28 maart 2014

Gehaakt konijn

Het is druk deze week. Maar wel hanteerbaar gelukkig. Ik heb m'n ritme zo ongeveer wel weer te pakken en dat geeft rust.
Er staan 4 cakes in de oven, vanmorgen had ik al een paar dingen klaargezet zodat ik na het wegbrengen van de jongens meteen kon beginnen. Ik bak ze voor de kerkactie, gisteren had ik al 4 kruidkoeken met appel en rozijnen gebakken. Verder doe ik niet zoveel eraan, ik heb nog wat dozen met spullen staan die daar nog heen moeten.

Vorig jaar had ik een haakboekje gekregen met patroontjes van boerderijdieren. Daaruit heb ik nu eindelijk mijn eerste diertje gehaakt. Nou ja, jaren geleden heb ik ook eens een olifantje gehaakt (als kraamcadeau)  maar dat was nog voor ons trouwen. Lang geleden dus :-)
Ik was het haken van pannenlappen nu wel zat, had al een stel voor oudste dochter gehaakt en nu heb ik nog drie paar klaarliggen om weg te geven. Dus had ik wel zin om eens iets anders te haken!
Er kwam nog wel wat voor kijken, want ik had geen oogjes en die kon ik ook nergens kopen. Tenminste niet de stad in de buurt. Omdat ik toen ook nog ziek was, heb ik ze besteld via internet. Een grote zak met vulling had ik nog staan, destijds in een opruiming gekocht voor 5 gulden. Moet je nou voor komen....

Het was weer erg leuk om te doen, al moet je wel steeds tellen, niet zo geschikt om in een pratend gezelschap te doen. De patroontjes (van Christel Krukkert) zijn heel duidelijk. Alleen begrijp ik niet waarom het minderen alleen in de voorste lussen van de vasten moet gebeuren. Ik keek op het www en daar stond hetzelfde bij het haken van amigurumi, dus ik heb het maar braaf gedaan. Alleen weet ik altijd graag waarom ik iets doe en de reden stond nergens vermeld. Kan iemand mij dat uitleggen?

Aangenaam: Snuf is de naam. 
Het is niet zo heel klein, 'k vind het wel jammer dat de afmetingen niet bij het patroon staan.

Het aan elkaar zetten van de losse delen vond ik nog het spannendst. Ik vond het resultaat maar zo-zo eruit zien, maar toen ik de volgende dag beneden kwam, viel het me toch reuze mee!

Het konijntje is klaar en staat op de kast. Het was zoals gezegd leuk om te doen, er zullen nog wel meer diertjes volgen denk ik. Toch zal ik nooit iemand zijn die alleen maar beestjes haakt, andere, meer praktische dingen vind ik ook enorm leuk en daar heb je toch meer aan. Inmiddels ben ik met een mobielhoesje bezig, nog een laatste finishing touch en dan zal ik 'm ook hier laten zien.

En dan die pannenlappen die ik in de winter gehaakt heb, wil iemand die nog zien? Ik zou graag willen weten welke het mooist gevonden wordt.




Ze zijn allemaal met de Tunische haaksteek gedaan.

De cakes kunnen er inmiddels bijna uit en ik moet zo naar de tandarts, dan de jongens ophalen, enz enz...
Goede weekwisseling iedereen!


woensdag 19 maart 2014

Impact van besmetting

Van tijd tot tijd wordt de veehouderijsector opgeschrikt door een of andere dierziekte. Dit is altijd heel erg ingrijpend. Niet alleen voor alle burgers maar vooral voor de betreffende boer en zijn directe omgeving.
Dat hakt er namelijk diep in! Het kan je zomaar overkomen. Een enkele keer lees je weleens over een boer die zijn dieren verwaarloost. Meestal is er dan wat aan de hand, de boer heeft psychische of lichamelijke problemen.  Zulke dingen zijn niet goed voor het imago van de sector, mensen die verantwoordelijkheid hebben te dragen moeten op tijd aan de bel trekken als het niet goed loopt. De meeste boeren zijn echter hardwerkende mensen met hart voor hun vee.

Maar wat dan als er ineens een besmettelijke ziekte zich openbaart in je stal? Ten eerste is daar het ruimen van dieren. Klinkt nogal vriendelijk maar het is natuurlijk gewoon afmaken. Dat wordt wel gedaan in het belang van de volksgezondheid. Maar toch, alles wordt tegenwoordig zo opgeblazen. Vroeger had je ook ziektes, die ziekten dan gewoon uit, een aantal dieren gingen dood en dan was het over. Neem MKZ, de mond-en-klauwzeer had je vroeger ook. Toen echter werden niet alle koeien afgemaakt. En met je boerenverstand valt het al helemaal niet te bevatten dat - uit voorzorg- zelfs gezónde dieren worden gedood. Je zult het maar meemaken. Een lege stal! En met koeien heb je echt wel meer een band dan bijvoorbeeld met kippen. Koeien ken je vaak vanaf de geboorte, heb je al twee jaar op je bedrijf voor ze aan de melk zijn. Ze hebben een heel eigen karakter, je hebt echt heel lieve makke koeien maar ook dwarskoppen of schuwe dieren. Tijdens de MKZ-crisis (in 2001) zijn er ook heel veel fouten gemaakt. Er was geen draaiboek voor. Allerlei mensen bogen zich over de vraagstukken en namen beslissingen met zeer vergaande gevolgen. Nu nog is het laatste woord er niet over gesproken.

Plaatje van internet

Los van alle emoties is er echter ook een geweldige rompslomp eromheen en een heel lange nasleep met grote gevolgen. Kennissen van ons hebben er mee te maken gekregen en daarom zijn we er nu veel meer mee bezig. Gelukkig was het bij hen een milde variant en laag-pathogeen. Maar toch: ruiming. Een lege kippenstal mag je dan gewend zijn, zo om het anderhalf jaar, op deze manier is het zeer dramatisch. Protocollen treden in werking, paperassen zonder einde, telefoontjes niet te tellen. Het financiële verlies dat geleden wordt, plus de kosten die gemaakt worden. Zij hebben een gemengd bedrijf en ook al die praktische zaken als: mest uitrijden, melk ophalen: alles, alles moet worden aangevraagd of is bij voorbaat uitgesloten. Maar het moet worden gezegd dat de mensen die het daar allemaal moesten uitvoeren, zeer vriendelijk waren, alles werd goed uitgelegd en steeds werd gevraagd hoe het ging.

Heel anders daarentegen zijn reacties van mensen op internet. Bijvoorbeeld onder een nieuwsberichtje, waar ieder op reageren mag. Behalve de meelevende vind je dan ook zeer afstotende negatieve reacties. Mensen die kletsen als een kip zonder kop, zonder verstand van zaken menen ze toch hun mening te moeten ventileren. Nu mag ieder zijn of haar mening hebben maar hoe verwoord je die.
Gelukkig, in de ontmoetingen met "normale" mensen is het meestal anders gesteld, het boerengezin ondervindt veel meeleven.

De gevolgen zullen echter nog maanden merkbaar zijn.
De consument wil een vrije uitloop. Zielig, al die kippen binnen op een kluitje. Maar zo zijn ze wel gevoeliger voor elk vogelgriepje. Want het wrange is: de oorzaak vliegt nog vrij rond. De wilde ganzen vormen zo onderhand een plaag en daar wordt niet voldoende maatregelen tegen genomen. We vernamen dat een boer die onlangs op zijn quad de ganzen verjoeg, een boete kreeg! Ik weet dat het nu het broedseizoen is, maar als het waar is, vind ik dat de wereld op zijn kop.

Ik heb getwijfeld of ik hier iets over zou schrijven. Ik wilde het eerst niet doen, dit is meer een gezelligheidsblog en ik vroeg me af of ik de goede woorden wel zou kunnen vinden. Maar het hoort toch ook bij de dingen die je op het platteland meemaakt. Vandaar dat ik toch een poging heb gedaan om duidelijk te maken wat voor impact een (besmettelijke) dierziekte kan hebben.

Zelf zijn we ook bezig om een zo hoog mogelijke gezondheidsstatus te krijgen en te houden voor onze koeien. Pakketten van regelmatige onderzoeken horen daarbij (waar natuurlijk elk een prijskaartje aan hangt).

Het is inmiddels wel overduidelijk: het overzicht en de eenvoud van vroeger hebben we met z'n allen ingeruild voor de hectiek en gejaagdheid van tegenwoordig. Alles wil  men maakbaar en controleerbaar hebben. Het is vrijwel niet terug te draaien. Alles hangt aan elkaar vast. Je zou er moe van worden. En ja, ik geloof in een Godsbestuur. Maar wat hebben wij mensen er een rommeltje van gemaakt!





maandag 17 maart 2014

Overalls opgelapt en kinderkunst in de melkput

De laatste tijd heb ik de gewoonte om tenminste één ding per week van de verstelstapel weg te werken. Eerder had ik weleens een vaste dag voor mezelf vastgesteld maar dit blijkt voor mij niet te werken. En het stapelt toch zo gauw op... terwijl het soms zulke kleinigheidjes zijn. Zoals ik pas had: een kussensloop die aan de zijnaad een beetje gescheurd was. Heeft daar maanden in die doos gelegen en het repareren ervan was een paar minuutjes werk. (Gewoon de zijnaad iets verder stikken.) Doordat ik toch wat rustig aan moest doen heb ik vorige week extra veel verstelwerk gedaan. Het is niet zulk leuk werk nee, maar als je eenmaal maar bezig bent voelt het heel nuttig en daarom ook prettig. Ik zette het draagbare cd-spelertje erbij met een mooie cd erin, dat maakte het nog aantrekkelijker om er aan de gang te gaan. 


Het was ook wel nodig, want de overalls van de jongens waren flink gehavend. Die van middelste zoon had twee behoorlijke scheuren in het zitvlak. Ik ging op zoek in mijn la met materiaal en vond een stuk tricot spijkerstof. Mooi, een beetje rekbaar kan geen kwaad bij dat flexibele lichaamsdeel ;-)

Keurig opgelapt, al zeg ik het zelf...


Ook nog een scheur op de knie. Het zoveelste en zoals je ziet heb ik die er maar opgekwakt en erlangs gerammeld, niet eens de moeite meer genomen voor een net omslagje.
Zulke knieën had de overall van oudste zoon dus ook. Fijn als ze dan weer klaar zijn om aan te trekken! Het weer was juist weer wat omgeslagen dus hadden ze hem weer nodig. Sommige mensen kunnen weleens wat smalend doen over die "ketelpakkies", maar ik vind ze reuze handig! 
Verder had ik twee gaten in de zakken van werkbroeken van mijn Farmer gemaakt, zo lastig als de spullen erdoor vallen. Nog een paar andere broeken en zo kon het wel weer. 

Op zaterdag (door de week ook nog weleens, maar 's avonds moet ook nog wat huiswerk gedaan worden en hij zit op typeles en dat wil ik ook niet van hem verlangen als hij net uit school komt)  gaat oudste zoon altijd mee melken, maar nu waren zijn broers ook van de partij. 
Daar mochten ze van Farmer op de vloer tekenen. Het werd een langwerpige tekening, met z'n drieën gedaan. Ze hebben zo ook weleens de tafels geoefend, dus het aangename kan met het nuttige verenigd worden, in meerdere opzichten!

Kijk maar mee, een soort panorama, maar dan op de vloer:






En wat zal zij ervan gevonden hebben?

Inmiddels is het natuurlijk allemaal weer weg, schoonspuiten is een vast onderdeel na het melken.
Daarom werd moeders erbij geroepen om er plaatjes van te schieten, zodat we er toch nog eens naar kunnen kijken!



dinsdag 11 maart 2014

Eerste zaaiwerk gedaan

Vorige week -op de laatste dag van de vakantie- hadden de jongens geholpen met het eerste zaaiwerk van het seizoen. Niks voorzaaien nog. Alles direct in de grond, in het kasje.


Leuk klusje om samen te doen met papa.

Farmer maakte rechte voortjes.
De jongens zetten er hun bordjes erbij.
Prei, krootjes, snijbiet, wortels, enz.

Paar rijtjes eerstelingen....

Rommelhoek.
Zelf liep ik hier heen en weer voor het verpotten van m'n palmboompjes.

Voor het zaad in de grond gaat, komt er eerst een laagje potgrond in.
Jongste zoon doet een graai. 
"Zit er geen pad in?" Nee hoor, ik had de zak juist daarvoor opengesneden. 
(Ooit kwam er zo'n wratterig beest uit de zak potgrond hoppen toen ik wat nodig had.... ik gil heus niet zo gauw, maar toen was het metersver te horen...)

Gisteren was het zo lekker buiten! Maar ik was wat zwaarmoedig over al dat werk in de (voor)tuin. Hoe moet dat toch allemaal weer gebeuren.... In de achtertuin is er al helemaal geen eer te behalen want Kanonskogelbeest (lief schattig en stoer maar o zo wild, die hond) heeft van hele stukken gras een ware glijbaan gemaakt.Maar in de voortuin... daar graai ik elke zomer van tijd tot tijd in het wilde weg weer enorme distels en brandnetels en ander ongerief  uit. Om voor het zicht dan in elk geval daar dan alleen maar weer van verlost te zijn. En verder lukt het me eigenlijk niet om het allemaal bij te houden. Pijnlijk om op te schrijven maar het is de waarheid. In hitte van de zomer werken kan ik niet en in het voorjaar is de grond nog zo lang zo nat en onwillig, die zware klei. Mijn Farmer zou langs de voorkant van het huis tegels neerleggen (i.p.v de border die daar nu officieel nog zit) maar daar was nog weer helemaal niets van gekomen, ach ja, hij heeft het ook zo druk.

 Oudste dochter kwam thuis en besloot wat in de tuin te doen (huiswerk kan 's avonds ook nog). Ze wilde mij op het krukje buiten hebben zitten. Maar met lege handen.... dat voelt maar raar aan. En dan voel ik me schuldig omdat ik niets doe. Dus nam ik een paar broeken met gaten waarvan ik de zijnaden vast opentornde. Eén van die broeken was van Jongste zoon, daar had ik nog maar een maand geleden een nieuwe knoop aangezet. Ik had net zo lang met een tangetje gewurmd en gewrikt tot het oude knoopje eraf was en vol trots sloeg ik een nieuwe knoop erin. Gelukt. En sjucht.... verleden week zat er weer een gat in de knie. Moeders handen zouden eens leeg komen te raken....

Maar het zonnetje doet een mens goed!



donderdag 6 maart 2014

Echt voorjaarsvakantie

Dat is het! Wat een heerlijk weer! De jongens hebben deze week vrij en ze treffen het maar best.
Lekker buiten ravotten.

Op de trampoline springen met de kastanjes die ze terugvonden in de schuur. 

Jongste zoon is een hele dag met zijn vader op stap geweest, zelfs mee gemolken.... anders heeft hij zijn energie hard nodig voor school en wordt het veel te laat voor hem... nu kan het wel een keer.

Verder tekenen ze deze week ineens veel. Dat heb je zo met buien hè, dan weer het ene en dan weer het andere. 

Deze makker vindt het ook geweldig dat zijn kleine vrienden er steeds zijn!

Terwijl de jongens lekker buiten speelden kon ik de keuken weer eens groot aanpakken. Wat een prettig gevoel geeft dat naderhand.

Ik snoeide wat buiten, maar ik heb nog steeds niet al mijn energie terug.
Ik was dus al heel blij dat ik binnen aardig wat gedaan kreeg. Daar kun je dan echt wel blij mee zijn.


Wat ik nog wel deed is een grote kamerplant scheuren. Hij was (al een hele tijd) veel te groot geworden, de wortels kwamen boven de binnenpot uit! Gewapend met het oude broodmes ging ik naar het kasje, waar de zak potgrond staat. Daar zaagde ik de plant in vieren en dompelde ze in een emmer water. Aan de onderkant sneed ik ook nog een stukje af, omdat ze anders nog boven de potten uit zouden komen. Volgens mijn Farmer was dit juist goed, zo wortelen ze makkelijker. Hij denkt dat aan de rand wel wat bladeren zullen verdorren maar dat de kern wel goed zal blijven en ik hoop dat hij gelijk krijgt!


Nu heb ik vier planten, beetje veel voor onszelf in de vensterbanken, maar als ze goed aangeslagen zijn kan ik er ook een paar weggeven.
Ik heb ook nog een paar palmen die gewoon een grotere pot nodig hebben, dat wil ik morgen doen.


En een paar van die sprietplanten die stekjes krijgen. Ze hangen gewoon aan de plant. Zelfs kleine worteltjes komen er soms al aan. Die stekjes haal ik er gewoon af en stop ze in nieuwe grond, de moederplant gooi ik dan weg.

Vroeger deden mensen dit altijd in februari. En tegenwoordig valt dit ook onder de noemer van consuminderen geloof ik. Want hoeveel zijn er niet die minder mooie planten gelijk wegkieperen? Dat is wel het makkelijkst, en dan naar het tuincentrum voor een nieuwe plant. En natuurlijk doe ik dat ook weleens. Dan heb je eens iets anders. Maar dit geeft toch ook veel voldoening, moet ik zeggen.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...