Jolanda

Jolanda

Pagina's

vrijdag 31 januari 2014

Dochter bevallen??

Op de verjaardag van dochters waren in de laatste jaren wel kalfjes geboren. Toen noemde mijn Farmer die kalfjes naar de jarige dochter. In plaats van naar de moederkoe, zoals gebruikelijk. Zo hebben we dus een vaars die dezelfde naam heeft als Jongste Dochter. We hebben afgesproken dat ik hun namen niet op het blog zet, dus laten we nu even Liesje zeggen. De jonge koe Liesje moest bijna kalven (voor de eerste keer) en Farmer kwam van de week al binnen met de melding: "Liesje begint al goed te uieren dus heb ik haar in het strohok gedaan." Ik moest lachen want dat klinkt echt even vreemd nietwaar? ( Dat een koe gaat uieren betekent dat de uier zich gaat vormen en dat de geboorte niet lang meer op zich laat wachten.)
En vandaag was het dus zover: Liesje is bevallen! Van een stiertje. En ze had het zelf gedaan, zonder hulp, dat is het mooist. Farmer belde er om 7 uur vanmorgen speciaal over op om dat te melden, nét voor Jongste dochter dus naar school ging! Een grijns van Jongste dochter met de opmerking "Tjonge, hij vindt het wel héél leuk hè?"
Ja, wij vrouwen vinden het heel gewoon ook om vergeleken te worden met een koe. Een paar jaar geleden schreef ik er al over, hier. Er is ook ooit een Jolanda-koe geweest maar die gaf niet zo goed.... dan was ik zelf een betere ;-)

Vanmorgen scheen de zon zo lekker, je krijgt er gewoon energie van! Ik zeemde de ramen van de kalverstal want daar zat zoveel viezigheid op, dat het het licht van buiten wegnam.

Ik nam gelijk een foto van het kalf van "Liesje". 

Hij gaat voorzichtig op onderzoek...

Deze was vannacht geboren, van een oudere koe. 
Bijna 2 weken over tijd. Dat is te zien ook!

Hij ligt daar vlezig en rond te wezen.
Een echt bulletje.









donderdag 30 januari 2014

Relaas over een woensdag

Na de rustige dinsdag heb ik weer energie genoeg voor de altijd wat drukkere woensdag!
Voor woensdag staat op mijn oude huishoudlijstje de bovenverdieping. Op de een of andere manier komt daar echter nooit van en ik verschoon de bedden nou eenmaal bij voorkeur op zaterdag. Net zo handig om dan ook de rest erbij te doen. Dus vandaag besluit ik de bijkeuken te doen.
Daar is het een bende, zacht gezegd. Dit komt voor een deel door de hond, die daar huist en doordat het de ingang is van achteren vandaan. Dus overalls, jassen, klompen, laarzen, etensbakjes en bench, de wasmachine en vriezer, wasmanden en frietpan. Het staat daar allemaal en nog heel veel meer. En dat terwijl er vier deuren in zitten, aan elke kant één. Genoeg redenen dacht ik zo, om het daar een troepie te doen zijn.

Een poosje geleden had ik al de kastjes opgeruimd maar één was blijven zitten. Die wil ik nu doen. De oude frietpan staat erin. Mooi, die kan naar de schuur. Want die gebruiken we maar eens per jaar met oliebollen bakken. En dat hebben we afgelopen oudjaar niet eens zelf gedaan. Dat geeft een boel ruimte meer. Ruimte die ik mooi weer kan benutten voor andere dingen.
Na een sopje richt ik alles weer opnieuw in, heerlijk, zoveel ruimte weer. Het oogt gelijk een stuk netter doordat het meeste nu weer in de kastjes past.

Naast de vriezer heeft mijn Farmer een aantal vakken getimmerd om ook weer spullen in kwijt te kunnen. Maar ik schrik als ik zie waarmee ook die ruimte is dichtgeslibd!


Ouwe klompen van de meiden. Die wilden toen hevig graag zulke leuke ouderwetse klompen, van de klompenboer. Ze hebben ze ook een hele poos steeds gedragen. Maar nu nooit meer. Ze dragen nu als ze achter zijn, leren klompen of laarzen.
Ook naar de schuur dus. Als ze dan weer eens een nostalgische bui hebben kunnen ze ze daar gaan halen....
En de schoenpoetsdoos kan weer naar z'n oude plekje terug, uit het directe zicht maar toch voor de grijp!


Wat ook snel rommelig wordt: petjes en handschoenen e.d. Daar heb ik mandarijnkistjes voor in gebruik genomen. Kost niets en het is leuk gesorteerd opgeruimd. Bovenop de oude kapstok staan ze. Het zou leuk zijn om de kistjes nog eens een kleurtje te geven, maar voor nu vind ik het weer prima.

Je begrijpt dat de morgen om is voor ik ermee klaar ben. Na het eten ga ik nog even verder.
Woensdagmiddag is vriendjestijd, maar meestal vermaken de jongens zich goed.

Ik was van plan koekjes te bakken maar dat idee laat ik nu varen.
Ik snij vast de groente en het vlees in blokjes voor de bami. Voor ik het weet is het tijd om naar zwemles te gaan met Jongste zoon. Als hij in het water ligt, haal ik oudste zoon op bij zijn vriendje (de andere jongens die bij ons waren zijn net voor ik wegging opgehaald), moet ik nog gauw tanken en dan weer bij zwemles zijn, want het is kijkdag, dan mogen de ouders het laatste kwartier meekijken. Na de portemonnee gelijk wat lichter gemaakt te hebben ;-) Het is duur, maar het zijn fijn kleine groepjes van 6 kinderen, dus veel aandacht en begeleiding en ze hebben daar oog voor de eigenheid van het kind. Ze zijn een stuk vooruit gegaan!

Thuisgekomen is middelste dochter vast begonnen met het klaarmaken van de bami. We maken het samen verder af. Na het eten doen we een spelletje, dat doen we niet dagelijks hoor. Ik vergeet echter bijna de tijd en schrik: ik moet dochters van catechisatie halen! Eén breng ik bij haar oppasadres, die wordt door oudste dochter weer opgehaald als zij thuiskomt. Makkelijk als je kind ook een rijbewijs heeft! Middelste dochter is ook volop bezig ervoor.

Dat was zo globaal mijn woensdag. Hoe was de jouwe?


woensdag 29 januari 2014

Verslag van een dinsdag

's Ochtends geef ik de keuken de sopbeurt die op maandag niet meer was gebeurd. Alle kastjes zeem ik dan aan de buitenkant, de rand boven het fornuis wordt meegenomen. Ik had de filter van de afzuigkap de avond ervoor wel in de vaatwasser gezet, die is dus schoon. Dat kan elke week volgens de gebruiksaanwijzing, maar ik doe dat ongeveer eens per maand. Of twee maanden, als ik het vergeet. Wat nog weleens voorkomt. Voor ik het filter terugplaats is de rest ook weer schoongemaakt.

Na de koffie ga ik  naar de markt en de winkel en dan is de ochtend alweer voorbij. Mijn Farmer komt eerder binnen vanwege een verlate vertegenwoordiger, die nu na 1 uur komt. Hij besluit dat hij trek heeft in tosti's en gaat ze zelf maken terwijl ik de was buiten ophang. Dát is dan lekker: zo aanschuiven!

De middag gaat grotendeels op aan de administratie. Er liggen weer een aantal rekeningen te wachten. Vorig jaar schreef ik ook over een jaarmap. Die is heel handig gebleken in het gebruik! En de andere mappen ook, zelfs kreeg ik een compliment - via mijn Farmer- van de controleur die hier het afgelopen jaar eens was. Ze zei dat alles er goed uitzag en makkelijk vindbaar.

We eten vroeg omdat we ervan uitgaan dat Jongste dochter nog moet repeteren voor een muziekstuk, maar dat laten we uiteindelijk toch voorbij gaan. Haar vriendin gaat ook niet want die heeft nog te veel te doen, en de ene leraar zei dat je moest komen terwijl de andere leraar zei dat het niet verplicht was... Voor je 3 kwartier in de auto gaat zitten (heen en terug) voor een halfuur op school denk je eerst wel even na en de uitkomst is: toch maar niet. Het is ook precies op het tijdstip dat de jongens naar bed moeten, oudste zoon moet zijn topo nog doornemen, Farmer is dan in de melkput.

Zo is de dinsdag dan ook weer omgevlogen. Het mag dan een saaie dag lijken, zulke dagen -met het gewone ritme- kunnen toch zeer prettig zijn.







dinsdag 28 januari 2014

Rapport van een maandag

Een nieuwe week... 'k was van plan flink wat te doen. Door al het geruim en gedoe met verjaardag enz. werd het in de gewone leefruimte hier niet netter.... Dus hoog tijd om mezelf eens flink vermanend toe te spreken en de handen te laten wapperen. Ja, goed gezegd, staat heel fraai hier beschreven, maar er kwam toch niet van wat ik echt wilde. Voelde me niet zo geweldig en alles ging wat moeizamer. En bij het betreden der huiskamer zonk de moed mij al meteen in de schoenen.... de jongens hadden nl. hun playmobil weer uitgestald...."... en de kerktoren (gemaakt van de delen van het kasteel) mag niet kapot hoor!" "En mijn dierentuin ook niet...!" Nou ja, dan kan ik de rest wel opruimen, maar vanavond ligt het er weer, zo dacht ik.
En ik streepte dus "kamer doen" op mijn lijstje af - zo gaat het snel. Ik nam alleen de orchideeën om elk een halfuurtje in het water te zetten, anders ga ik dat geheid vergeten deze week. En de rest van de planten water geven, stofdoek waar ik bij kon langsgehaald en de stofzuiger laten rammelen... voor zover ik erbij kon.

Onder het koffiedrinken wordt er nog de rest van de boekhouding bij elkaar gezocht, Farmer brengt de boel daarna weg.
Goed. De keuken dan maar verder. In plaats van met de gewone aanpak te beginnen erger ik me ineens verschrikkelijk aan al die ronddwalende rommeltjes, en alle horizontale vlakken liggen vol met allerhande papierwerk. Daarom besloot ik hier en ter plekke dat dát nu eerst gebeuren moest. En ik heb twee bakjes voor  post die bewaard moet of nog wat mee gedaan: één voor de rekeningen en één voor de andere dingen. Die eerstgenoemde bak, dat gaat goed. De tweede heel wat minder, die puilde al een tijd uit dus die hebben we ook helemaal uitgezocht. Prettig hoor, om weer tegen een lege bak aan te kunnen kijken. Alleen gaat er meer tijd in zitten dan je denkt en je hebt nog het gevoel ook dat je zowat niks hebt gedaan.
De rest van de prullaria opruimen is eenvoudiger, waarom kan ik dat dan nooit eerder doen maar moet ik het blijkbaar altijd eerst laten oplopen?
En als ik nu langsloop, onderga ik een gevoel van tevredenheid omdat het er weer toonbaar uitzit (zo erg was het ja).

Tussendoor hebben we daar nog de was, mijn trouwe metgezel, die is dagelijks met me.
Ik heb beslist geen hekel aan de was, het is iets wat steeds weer terugkeert, zeker, maar ik vind het prettig om te doen. Ik strijk zo min mogelijk maar ook daaraan heb ik geen hekel. Je kunt je gedachten zo heerlijk  laten gaan terwijl je bezig bent. Dat geldt wellicht voor al het huishoudelijk werk, maar poetsen, daar ben ik gewoon niet zo geweldig goed in. Ik zie het ook nooit, da's echt een manco. Laatst, met de verjaardag van Jongste, stapten mijn moeder en zus al uit de auto, zo zag ik, en ineens zag ik ook spinrag tussen de bladeren van de planten in de vensterbank zitten! Nog behoorlijk ook. Ieks! Gauw een doek erover gehaald... nou kun je spinragjes niet voor wezen (uitdrukking van mijn moeder) maar het illustreert een beetje mijn oog voor het huishouden :(  Maar ja, ik ben nou eenmaal een grote dromer.... Bij sommige vrouwen lijkt dat ingebakken te zitten: elke kleinigheid nemen ze waar, ook -duidelijk laten ze dat dan soms merken- bij anderen, en als zulke dames bij mij zijn heb ik altijd het gevoel enorm tekort te schieten.... Niet voor niets maak ik liever een afspraak dan dat mensen onverwacht bij me op de stoep staan. Kan ik nog proberen te redden wat er te redden valt.

Verder die maandag heb ik een beetje teveel gelanterfanterd en eten gekookt (we aten witlof).


 De boel afgeruimd, jongens naar bed gebracht. Ik lees voor Jongste voor uit "Het boek van Jaapje", een oud boekje van de rommelmarkt. Hij  luistert goed, het is echt zo'n ouderwets Anne de Vriesverhaaltje, dat je voor een poosje doet verlangen naar het ongehaaste en het eenvoudige leven van toen, al was het keihard werken toen... dus ik geniet volop van het voorlezen mee, heerlijk samen tegen elkaar aan op de bank.
Maar er was in getekend... "Ohoooh. Wie heeft dat gedaan?" "Ja, dat deed een klein kindje, die nog niet wist dat je nooit in boekjes mag schrijven.... Jij bent al 'n groot kind hè, want jij weet wel dat je dat nooit moet doen." Ik kreeg een heftig geknik als antwoord...

Tijdens de avondkoffie-thee-enz pak ik mijn haakwerk er nog bij en lees een paar kranten.





vrijdag 24 januari 2014

Doosje vol raadsels

De afgelopen weken heb ik een mooi boek gelezen. Het gaat over een zendelinge die in een Japans interneringskamp gevangen heeft gezeten, ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Het is een indrukwekkend en leerzaam boek!
Eén beeld trof me bijzonder. Haar leven ging toen in een totaal andere richting dan zij altijd gewenst en gehoopt, ja, voor gebeden had.  Ik citeer:
"De Heer herinnerde mij aan mijn belofte om 'overal te gaan, Heer'.  Ik gaf mijn verlangen om naar Nieuw-Guinea, naar Imponai en de anderen terug te keren over aan de Heer, stopte het in mijn doosje vol raadsels en deed het deksel dicht. Door Zijn beschikking zou ik in Makassar blijven en ik kon de toekomst aan Hem overlaten."

Doosje vol raadsels. Wat een mooi beeld!
In wiens leven zijn ze niet? De raadsels, de moeilijke wegen, het kromme in ons levenslot... of "gewoon" dat iets zo anders loopt dan we zouden willen. En dat alles nou in een figuurlijk doosje te stoppen. Dat is: het aan God overgeven.
Daarna het deksel dicht doen. Ook nog weer een hele les. Want hoe vaak zijn wij niet bezig om dat deksel open te laten en er steeds weer in rond te roeren? Maar nu: vertrouwen op Hem, dat Hij het juiste doet, het altijd goed doet.
Soms zie je er naderhand weleens iets van, waarom het juist zo moest gaan ("..gij zult het na dezen verstaan...."). En mag je Zijn Naam prijzen omdat Hij het zo wonderlijk had gedaan. Misschien kun je een ander dan helpen omdat je weet, hoe iets is.
Soms ook niet en blijven dingen verborgen. Juist dan ook geeft het rust als we de dingen in Zijn handen mogen leggen.

Daar getuigt de schrijfster verder in het boek ook van. Zij maakte afschuwelijke dingen mee, daar zijn veel van onze besognes maar kleinigheidjes bij. Maar dankzij Gods ontferming kwam ze er doorheen.
Voor de geïnteresseerden: het boek heet Onzichtbaar Bewijs en de schrijfster is Darlene Deibler Rose.
De laatste zin van het boek luidt: "Dankzij de kennis van dingen die ik vele jaren geleden nog niet bezat, kan ik nu, samen met C.H. Spurgeon, mijn God danken voor elke storm die mij op de Rots, Christus Jezus, heeft geworpen!"



Ik vond de beeldspraak van het doosje vol raadsels zo mooi, dat ik dit graag wilde delen.

woensdag 15 januari 2014

Feest voor Jongste zoon

Vanmorgen ben ik op tijd opgestaan om hapjes te maken voor onze jarige vent.
Jongste alweer 6 jaar...!
Ik had alles gisteravond al klaargezet. Dus: uit bed, oven aan voor het voorverwarmen, blikjes leeggegoten in een vergiet zodat de coctailworstjes kunnen uitlekken, bladerdeegplakjes uitgelegd. Daarna het gewone ochtendgebeuren: koffie zetten, want dat neem ik tegenwoordig altijd bij het ontbijt. Ik reageer sterk op koffie; 's ochtends neem ik hem om wakker te worden, na 3 uur 's middags neem ik juist niet meer, anders slaap ik 's avonds erg moeilijk in. Vaatwasmachine leegmaken en de tafel verder klaarzetten (ik dek de tafel al voor ik ga slapen, dat scheelt 's morgens tijd).
Toen de bladerdeegplakjes in vieren gesneden en de worstjes hun jasjes omgedaan. Beetje ei erover en in de oven.
Dit schooljaar hebben dus al onze jongens iets met bladerdeeg getrakteerd... het begint een heuse traditie te worden.... ze zijn er gek op!


Inmiddels waren de jongens al wakker geworden want dochters moesten hun broertje wakker zingen.... hij was al op de hoogte vanwege zijn eerdere jarige broers.
Hij kreeg lego, er stond ook niets anders op zijn lijstje. Van Farmer en mij kreeg hij een nieuwe doos, de ziekenhuispost, maar van zijn zussen een nog prachtige tweedehandse bus.


Die kon hij nog mooi in elkaar zetten voor we weg moesten. Jongste kan dat al erg goed; het is ook makkelijk met die duidelijke boekjes tegenwoordig. Zijn broers mochten dan ook alleen maar helpen met dingetjes aangeven.... ach, zij hadden hun portie bouwen ook al gehad. Van hun vriendjes hadden ze namelijk geld gekregen en samen met het geld van hun tantes hadden ze daar ook elk een mooie doos lego van gekocht. Mijn schoonmoeder zei nog toen ze het zag: eigenlijk hebben ze daar ook veel meer aan dan allemaal losse kleinigheidjes (die meestal nog snel stuk zijn ook).


 Na de koffie ging ik pannenkoekjes bakken. Ik heb kleine pannetjes in de vorm van een koetje en een varkentje. Tenminste, dat laatste moet het voorstellen denk ik, het is een ronde varkenssnuit. Maar het zijn meer de oren van een beer, maar goed, beren zijn ook varkens nietwaar? Hij was in het begin wel een beetje gauw aangebrand, maar ik leerde 'm al vlug beter kennen en toen ging het stukken beter....


Meteen uit school kwamen de vriendjes mee, 5 exemplaren deze keer, fijn rustig.
Lekker spelen, een kegelspel met lege flessen, een rondje over de boerderij, koekeloeren in de boomhut en vervolgens door Farmer er weer uitgehaald worden, want dat durfden ze niet.... heel niet raar hoor, het is best hoog. Jongste is het natuurlijk wel gewend.

Ik had de meegeeftractatie ingepakt in een cadeau waar ik allemaal laagjes kranten- en cadeaupapier gedaan had. Daar deden we daar een leuke versie van stoelendans mee, als laatste gebeuren van het feestje. De jongens zitten in de kring terwijl ze het pak doorgeven. De muziek staat aan maar zodra die stopt, mag het kind die het pak dan vasthoudt, één laagje ervan afscheuren. Dan gaat het weer verder, net zolang tot uiteindelijk het laatste laagje eraf gaat. Verrassing: voor ieder kind een klein cadeautje. Dit heb ik met de meiden destijds ook vaak gedaan en 't was altijd een succes. Soms ook met snoepzakjes erin, net waar ik voor koos.

Toen de vriendjes weggebracht werden  is Jongste thuisgebleven, kon hij mooi wat opladen voor de zwemles. En om half 7 lag hij op één oor. Na zo'n dag mag je ook best moe zijn!


donderdag 9 januari 2014

Spelletjestijd en haakwerkje

En alweer zijn we hier aan het ruimen. Farmer is weer een beetje aan het klussen in huis. Wat een stofbende geeft, maar natuurlijk is dat niet erg, we ruimen het wel weer op. We zijn er dus wel weer druk mee.
Verder is de routine weer heerlijk. Mijn was is op orde, maandag had ik meteen de kamer en keuken weer een flinke poetsbeurt gegeven. Dat was een zeer prettig begin want het was wel nodig zo na de vrije dagen waarin mama het huishouden maar een beetje met de Franse slag had gedaan.

De  kinderen hebben de spelletjeskast herontdekt. In de vakantie al, maar we houiden het er een beetje in. Zelf hou ik er ook van en dus als het evt. huiswerk is gedaan doen we nu i.p.v. voorlezen een spel(letje). Ik verlies het echter vaak van oudste zoon, hij is echt goed, vooral in tactische, strategische spellen. (Ook als hij er officieel nog niet eens de leeftijd voor heeft.) Hetzelfde is het met oudste dochter, ik zei al dat ze maar eens tegen elkaar moesten.... laat de twee grootmachten dan eens de strijd aangaan ;-)

Ook moet de boekhouding weer gedaan, ik zal de komende tijd waarschijnlijk wat onregelmatig schrijven.
Ook mensen die ik nog wil mailen moeten nog even geduld hebben, ik kan niet zo de mood vinden op het moment, het is ook vaak te rommelig in mijn hoofd.

Wat ik wel weer opgepakt heb in de vakantie is het haakwerk, nu zorg ik steeds weer dat ik wat nieuws heb. Het is prettig om wat in je handen te hebben en zo onder het praten ook wat te doen. Enne... het heeft bijna verslavende trekjes trouwens. Hoewel ik nu heel eenvoudige werkjes doe, ook al vanwege de chaos... Maar het is rustgevend omdat je er niet zo bij na hoeft te denken.



Ik moet dan altijd denken aan wat mijn vader vaak zei: "Een vrouwenhand en een paardentand, die mogen nooit stilstaan."
Alleen als ik in een boek verdiept ben, vergeet ik dat gewoon even...;-)


donderdag 2 januari 2014

Misbaksel werd stoere lekkernij

De vakantie is omgevlogen. Met dagen waarop trouwens niet ieder hier zich optimaal fit voelde.
Ik dacht echter toch wel ff gauw een tulband te kunnen bakken voor de kerstdagen... Omdat de meesten hier toch niet van sucade e.d. houden, dacht ik het mezelf makkelijker te maken door geen origineel tulbandrecept te nemen (want waar had ik dat briefje ook weer?) maar gewoon een cakerecept maar dan met appel en rozijnen erdoor. zogezegd, zo gedaan.  Dubbele hoeveelheid. In de tulbandvorm, dat wel.
Het leek goed te gaan. Het rees mooi, maar na ruim een uur was het nog echt te nat. Wachten nog maar. Eindelijk dacht ik dat de breinaald er droog genoeg uit kwam en haalde ik de tulband uit de oven.
Maar bij het omkeren op het rooster.... oeps! Het bleek nog maar een natte derrie!
Wat dan te doen? Ik heb het hele zaakje gauw omgekeerd op een andere bakplaat waar ik vliegensvlug een reep bakpapier op gelegd had. En terug in de oven. Veeele minuten later kon het er eindelijk uit.


Wat een misbaksel! En dat terwijl ik heus prachtige tulbanden kan bakken, anders. Tja, niet zo fit? M'n dag niet? Ach, iedere bakster overkomt dit vast wel eens.
Ik deed net alsof het prachtig was en hoe meer ik ernaar keek, des te mooier werd-ie. Echt waar. De randjes werden vanzelf bijgesnoeid door diverse langslopende Farmer(tje)s.... En heb ik niet altijd al veel meer gehouden van robuust en stoer uitziende koeken?


Dus. Gewoon met poedersuiker bestrooid, wat bigarreaux voor het feestelijke tintje; et voilà!
En de smaak? Naar meer, zo bleek....



Alle lezers wens ik nog een gelukkig 2014 toe!




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...