Jolanda

Jolanda

Pagina's

maandag 29 december 2014

Sneeuwpret!

Zaterdagochtend.
Ik ben bezig met de dagelijks terugkerende ochtendkarweitjes. Alleen Jongste zoon is nog maar wakker, de andere jongens slapen nog. Hij is vol van de vallende sneeuw en verheugt zich vast op wat hij straks allemaal in de sneeuw gaat doen. Hij laat zien hoe hij een sneeuwpop gaat maken... "Rollerollerol...rollerollerol." Hij stapelt de ballen op elkaar en binnen geen tijd staat de keuken vol met denkbeeldige sneeuwpoppen. Wat is voorpret leuk!

Na het koffiedrinken gaan we naar buiten. Oei, het is echt gemeen koud! De wind is straf en de vlokken blijven maar vallen. Jongste dochter en ik proberen foto's te maken en Jongste zoon maakt zijn sneeuwpop, nu in het echt. Dolle Hond holt hem nog geen 5 minuten later omver... Dus maakt hij maar een andere buiten het hek.

De jongens houden een sneeuwballengevecht.

Die middag scheppen ze het paadje achter opa en oma's huis schoon. Karweitje voor de klussenkaart voor het goede doel.
Mijn Farmer maakt in de loop van de dag een deel van het erf sneeuwvrij.
Daarna spelen de jongens bij de grote hopen weggeschoven sneeuw.

Want nu is een huisje van sneeuw maken een koud kunstje ;-)

De volgende dag is het spekglad. Voorzichtig rijden we naar de kerk. En die middag hebben de jongens zomaar een pracht van een glijbaan zonder er ook maar iets voor te hoeven doen...

Dit alles maakt de kerstvakantie toch voor de kinderen erg leuk!



donderdag 18 december 2014

Feestje en een moe jongetje

Gisteren had ik het kinderfeestje van middelste zoon.
Ik heb het nog nooit zo makkelijk gehad! 's Morgens had ik een flinke stapel pannenkoeken gebakken die met smaak verorberd werden door het stel uitgehongerde knapen.  Daarna gingen ze naar buiten en daar zijn ze de hele middag gebleven. Ze mochten ook bij de zaagselbalen spelen, dat vinden ze erg leuk en mijn Farmer neemt laconiek die enkele baal waar een scheurtje in komt, op de koop toe.
Ik heb een keer wat snoepzakjes uitgedeeld en van een afstandje hielden we de boel in de gaten maar verder speelden ze zelfstandig en het ging erg goed. Ze speelden in twee teams, de koeien hebben vast kunnen wennen aan pief-paf-poefgeluiden maar ze hebben geen ruzie gemaakt. Leuk dat dit zo kan.
Want jongste zoon is weer heel moe, net als vorig jaar. Hij is ook erg verkouden. Ik had hem al thuisgehouden en ook toen de vrienden met middelste zoon naar buiten gingen, moest hij binnen blijven. Hij keek eerst wat beteuterd maar hij mocht van mij met de klei gaan spelen. Daar heeft hij een poosje lekker mee gerommeld en daarna alles weer netjes opgeruimd (dat kan hij goed). Toen heeft hij op de bank zitten luisteren naar een cd met verhaaltjes van Saskia en Jeroen. Daarna wist hij niets meer te doen. Ik zei dat hij maar een dutje moest gaan doen, gewoon onder de deken op de bank. Maar hij wist dat ik nog weg moest om de feestgangers thuis te brengen. Ik kon hem echter geruststellen dat zijn zus inmiddels thuis was en aan de keukentafel zat te leren (tentamenweek). Nog geen vijf minuten later sliep hij.
Ik bedacht dat de jongens nu maar helemaal niet meer naar binnen moesten komen, want je kunt dan niet verlangen dat die stil zullen zijn. Al hun bullen zocht ik bij elkaar en nam het hele zaakje mee naar de garage, inclusief een baal met uitdeelzakjes chips. Zo heb ik ze bij elkaar getrommeld en zijn ze daarna thuisgebracht. Gelijk een vlug bieb-bezoekje en oudste zoon in het dorp opgehaald en toen ik terugkwam kon ik meteen het eten voor die avond opzetten. Jongste zoon sliep nog heerlijk.

Het afzwemmen van jongste zoon staat a.s. zaterdag op het programma, waardoor ik morgen, vrijdag dus, de visite van de twee verjaardagen van de oudste twee jongens krijg. De boodschappen heb ik net gehaald en straks ga ik rustig de appeltaart bakken. Want die hoort erbij. Pas had ik een keer een gekochte maar oh wat een gemieuw....: "jouw appeltaart is echt veel lekkerder hoor!"
Vanavond hebben we de Kerstviering van school. Jongste zoon zit nu ook thuis op de bank. Omdat het wel leuk zou zijn dat hij er vanavond bij kan zijn én dat hij zaterdag kan afzwemmen, laat ik hem eens goed bijtanken.

Ik ben erg blij dat er dit jaar al een paar lege vakantiedagen zijn voor het echt Kerst is! Hoewel...leeg... als het goed is komen ze dan de rand van de melkput vernieuwen dus helemaal rustig is het dan ook niet.
Maar na al deze drukte ben ik wel toe aan een paar dagen rust!

donderdag 11 december 2014

Schoonmoeder

Mijn schoonmoeder was verleden week jarig. Ze is pas geopereerd aan een nieuwe heup en het gaat erg goed.
Ik zat een tijdje te mijmeren.

Ik weet nog als de dag van gisteren hoe het voelde toen ik voor het eerst bij mijn Farmer thuis kwam. Hij is de enige zoon -tussen drie dochters- in dat gezin dus ben ik dientengevolge de enige schoondochter.
Mijn schoonmoeder en ik zijn heel verschillend qua karakter. Daar heb ik erg aan moeten wennen. In de eerste jaren liep het allemaal niet zo soepel. Zij is wat stug en niet erg spraakzaam, dan moet je haar eerst wat beter kennen. Ze kan ook wat cru uit de bocht komen en ik trok me dat eerst altijd erg persoonlijk aan. Met mijn grote voelsprieten waarmee ik stemmingen vaak goed aanvoel, trok ik toch ook nogal eens de verkeerde conclusies en betrok alle negativiteit op mezelf. Bovendien hadden mijn schoonouders wel bepaalde verwachtingen van mij waarvan ik vaak het gevoel had tekort te schieten. Ik kwam erbij, in hun leven op de boerderij, en ik kende dat van thuis uit niet. Dat was echt wennen en daarbij kregen we al snel kinderen, dit vroeg van mij ook heel veel.
Mijn schoonmoeder is altijd erg sterk geweest en daardoor voelde ik des temeer dat ik dat miste. Maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik in die tijd ook weleens te gemakzuchtig was. En wat zegt zij zelf: "ik doe steeds wat anders." Dat is iets wat ik in mijn oren heb geknoopt, een les, waarnaar ik nu zelf ook probeer te handelen.

De liefde die je voor je eigen moeder voelt is (in de meeste gevallen) vanzelfsprekend. Maar de liefde tot je schoonmoeder (schoonouders) is dat niet, dat moet groeien.
Na al die jaren ben ik mijn schoonmoeder steeds meer gaan waarderen. Ik ben de dingen die ik bij haar moeilijk vond gaan accepteren en het mooie daarvan is, dat ik zo meer oog kreeg voor al haar goede eigenschappen en die zijn ook veel. Zij klaagt niet maar draagt, ze is een moedig mens. Ze is creatief en een doorzetter. Zij laat haar genegenheid zien door dingen te dóen, een taal die ik steeds beter ben gaan verstaan en ook -zij het veel gebrekkiger- ben gaan spreken. Ik ben er ook achter gekomen dat wij best nog heel wat gemeenschappelijks hebben. En ik trek me nu niet meer zo persoonlijk de dingen aan, ik voel me nu door haar ook geaccepteerd en gewaardeerd. Ik voel mij nu mijzelf bij mijn schoonouders.

En dat vind ik heel bijzonder. Ik weet dat het niet altijd zo gaat.

Wat ik nu vertel gaat over de relatie schoondochter-schoonmoeder, maar dezelfde dingen kun je ook hebben met collega's of buren. En er zijn mensen die nu eenmaal erg moeilijk in de omgang blijven.

Ik heb getwijfeld of ik dit wel zou plaatsen. Er zijn mensen die het meelezen die ons kennen. Maar: is het niet een heel mooi verhaal? Iets waar ik ook heel dankbaar voor ben en misschien kan iemand hier moed uit putten voor zijn of haar eigen leven. En onderschat niet de kracht van het gebed.

maandag 8 december 2014

Geknutseld konijnenhok

Al deden we geen surprises, toch gaven we ieder kind een cadeautje, de jongens iets duurder. Ik vind,  de meiden kregen vroeger ook altijd iets dus ik vind het te sneu om helemaal niets te doen.

En met de surprisemiddag op school erbij waren de jongens er al dol genoeg van, van tevoren. Ze zaten op en aan elkaar... pwjoei. Middelste zoon had een computer geknutseld en oudste zoon een konijnenhok. Die was gauw klaar en het resultaat was zo leuk dat ik het nog wel even wil laten zien:

Een doos, een plaatje van internet van een lief konijntje, op Word wat uitvergroot. Zwarte verf en lange houten prikkers en wat stro. Het cadeautje (oorbelletjes) was verstopt achter het konijntje in het stro en de chocoladeletter had hij tegen de bovenkant geplakt. Het leuke aan deze surprise is dat je hem heel kunt laten. 
Zelf hebben de jongens hun surprise ook nog op hun kamer staan. Tot een keer dat ze 't zat zijn en dan ruimen we de boel weer op. 


We zijn hier nogal aan het hoesten en snotteren, veel hoofdpijn en moe... Vooral jongste dochter loopt al een tijdje met klachten, steeds weer iets anders. Komende vrijdag heeft ze het Kerstconcert van school dus hopelijk is haar stem dan wel weer goed.
Jongste zoon is ook erg moe, hij moet echt op tijd naar bed, anders ben ik bang voor dezelfde situatie als vorig jaar. Je kunt wel merken dat het tegen de Kerstvakantie aanloopt! Zelf ben ik ook behoorlijk moe dus ik probeer van de week op tijd naar bed te gaan.

Tot slot nog een leuke uitspraak:
Ik zeg altijd tegen de kinderen dan een erwtje tandpasta genoeg is. Oudste zoon keek vorige week met verontwaardiging naar de royale hoeveelheid tandpasta op de borstel van zijn broer en riep uit: "Hé joh! Je moet er maar een erwtje op doen, jij smeert er wel een wórtel op!!"


donderdag 4 december 2014

Wortels in het zand

Het jaar loopt al bijna op z'n einde. Het was toch een bijzonder jaar, 2014. Bijzonder groeizaam en de koeien hebben tot half november nog (op 't laatst alleen overdag natuurlijk) buiten gelopen! En dat deden ze ook nog best graag, altijd als hier de staldeuren opengaan komen ze achter elkaar naar buiten, de hele kudde, op een enkeling na. Nu zijn alle dieren binnen en de koeien en pinken geschoren. Dit moet omdat ze het anders te warm krijgen in de stal. Het is ook voor de hygiëne.



Nu we zo ontzettend verwend waren met dat mooie novemberweer is het wel omschakelen! Brrr, het is echt koud geworden. Ik moet er altijd even aan wennen, al ben ik blij dat het droog weer is.
Dan is het toch lekker om, als het kan, elke dag een poosje buiten bezig te zijn. Ik slaap er in ieder geval wel beter van. 


De winterwortels had oudste dochter vorige week al gerooid, maar ze had ze op het oude spiraalbed gelegd om wat te laten drogen. Zó durfde ik ze nl. niet meteen in het zand te doen; 'k was bang dat ze zouden gaan schimmelen door de natte kleddergrond die aan de wortels bleef hangen. Gisterenmiddag had ik wel tijd om ze in het zand te doen. Ze waren inmiddels mooi opgedroogd.
Eerst een laagje zand, dan een laagje wortels, dan weer zand enz. Zo blijft het nog een hele tijd goed. Het is een bewaarmethode met oude papieren. Ze gaan bij ons in een ouwe metalen gootsteen en die staat in de garage. Als het vriest houden we de deur zoveel mogelijk dicht dus het moet wel heel strenge vorst zijn wil het fout gaan.

Van lieverlee worden oudere wortels wat slap en uitgedroogd. Dit is niet erg, je kunt ze gewoon nog gebruiken. Als je er op tijd aan denkt haal je ze een dag voor gebruik tevoorschijn, legt ze in een laagje water en dan zuigen ze zich weer vol.  Niets aan de hand dus en zeker niet weggooien.




maandag 1 december 2014

Hoe het hier gaat

Zoals elk jaar is dit voor ons een drukke tijd. Het is helemaal niet zo leuk als het altijd zo druk is maar dit keer kon ik het aardig hanteren. Verjaardagen, het feestje van oudste zoon, afspraken m.b.t. het komende schrijfwerk kwamen er nog eens bij en daar tussendoor moest ik het huishouden nog laveren. En dan nog jongste zoon die alweer extra mag oefenen voor zijn B-diploma!

Zijn zwemles staat nu op zaterdagochtend. Om kwart over 8 ligt hij al in het zwembad terwijl ik lekker even tijd voor mezelf neem met een puzzelboekje. Een paar maanden geleden kocht ik tijdens een actie twee Tien-voor-taalboekjes en ik vind ze érg leuk. In eerdere jaren waren die boekjes ontzettend moeilijk maar nu zijn ze goed te doen, zeker als je eenmaal een beginnetje hebt. Ik vroeg me wel af; ben ik nu slimmer geworden of zijn die boekjes echt makkelijker geworden? Ik hou het maar op het laatste. Lekker uitgerust ga ik jongste zoon na afloop afdrogen en heb ik verder nog de hele morgen voor me.
En het extra zwemmen van jongste zoon is aan het eind van de zaterdagmiddag. Dus allerlei plannen vanwege de verjaardagen van de jongens heb ik moeten wijzigen maar ja, zo gaat dat. Het is maar voor een aantal weken en dan mag hij hopelijk alweer afzwemmen. Op de woensdagmiddag hoeft hij nu niet meer te zwemmen dus dan kan hij lekker afspreken met vriendjes.

Ja, oudste zoon was vrijdag jarig en die avond hadden we een etentje van onze gemeente, waarvan de opbrengst bestemd was voor het goede doel. Een aantal gemeenteleden hadden lekker gekookt en het was gezellig druk.
Dus op zaterdag zijn feestje gehouden, ook al moest ik een poosje weg vanwege de extra zwemles. Er waren nog anderen thuis die dan maar een oogje in het zeil hebben gehouden. Daarna hebben ze lekker gegeten bij het gourmetten.
Eigenlijk hebben wij als traditie dat in de laatste klas van het basisonderwijs het feestje buitenshuis gehouden mag worden, dat was dan eigenlijk altijd zwemmen in het Sportiom. Maar oudste zoon wilde dit helemaal niet, ze zwemmen zo vaak met feestjes.... alle jongens willen zo graag weer in de stal bij de balen spelen... Oh jongen, als jij dát wilt is het ook prima!! En ze hebben een heerlijke dag gehad. Wel onder de bagger, maar ja, oudste zoon had gezet op het kaartje: oude kleren aan.
Ik had goede hulp van jongste dochter gehad, die me daarna ook nog hielp met het wassen van de jongste twee jongens.

En dan die afspraken m.b.t. het komende schrijfwerk voor Terdege. De fotograaf kwam, een andere dan van de zomer (ja, ik heb twee keer een halve morgen mogen lachen tegen die camera). Helemaal niets voor mij maar je went overal aan en ik liet het maar wat over me heenkomen. Het waren ook aardige mensen. Een interview werd gehouden, daar was ik eerst wel nerveus voor maar toen de mevrouw eenmaal er was ging dat wel over, hoewel ik volgens mij heel erg heb zitten ratelen (toch door de zenuwen?) Maar ze heeft er wel een leuk verhaal van gemaakt. Dit komt -geloof ik- in het decembernummer.

Al met al ben ik blij dat er deze week beduidend minder in m'n agenda staat. Sinterklaas, daar doen we dit jaar niet aan mee. Iedereen heeft het hier veel te druk dus geen tijd voor surprises. De jongens maken er wel een voor school, die zijn bijna klaar. De jongens hadden trouwens ook allemaal prachtige rapporten, ze doen goed hun best op school en nog belangrijker: ze voelen zich fijn op school.
Vanmorgen heb ik de kamer al gedaan en ik heb de spullen uit de vrieskast naar de vrieskist gebracht zodat de eerste nu kan ontdooien. Als die schoon is moeten de spullen weer overgeheveld worden, ik ben wel benieuwd of alles passen gaat, dat zou mooi zijn. Dan kan nl de kist uit blijven (=besparing!).
Heerlijk, als je dit soort klussen ook weer kunt doen! Ik doe dat dan ook in een rustig tempo.


woensdag 19 november 2014

Wollige wanten

Nu het weer kouder wordt, ben ik blij met mijn vingerloze wanten die ik haakte.


Ik heb ze tegelijk gehaakt, d.w.z. ik had twee bolletjes en links en rechts gelijk op gehaakt. Dan wist ik zeker dat ze hetzelfde werden. Ik moest nl. een paar keer opnieuw beginnen omdat ik het reliëfstokje nog nooit had gedaan. Kostte even wat oefening, maar het lukte goed, ook de kabels.
Leuk om zo weer iets -voor mij- nieuws te proberen!


Vanmiddag moet ik weer naar school voor rapportgesprekken. Ook wil ik eigenlijk nog naar de jubileumdag van een boekenwinkeltje uit de buurt. Kijken of het gaat lukken. Er is nl. ook nog een beetje ziek jongetje thuis maar die heeft gezelschap van zijn zus, die ook kwakkelend thuiszit.
Maar nu eerst kijken of ik buiten nog wat kan opruimen. Het is somber herfstweer maar toch is even buiten zijn wel goed, en daarna vind je 't binnen weer des te aangenamer!



donderdag 13 november 2014

Tweedehands geslaagd en schrijfwerk

Oh ja, ik had ook nog een blog...
De dagen vliegen hier voorbij, eigenlijk veel te snel. Het is druk. Daarbij hebben we de laatste tijd heel veel akkefietjes die allemaal wat tijd kosten. Ik vind het niet erg om het druk te hebben maar dingen met "te" ervoor zijn meestal minder leuk... Te druk vind ik niet prettig. Vooral te veel weg zijn. Familieaangelegenheden vroegen ook wat tijd, dat is zeker niet erg, maar op een gegeven moment kan ik weleens wat draaierig worden van het van hot naar her draven. Daarom ben ik blij dat er vandaag en morgen niets bijzonders op mijn programma stond zodat ik eens wat tijd kan geven aan het huishouden en de boodschappen en het opgelopen papierwerk. En ben ik weer eens alleen met m'n gedachten.

Onlangs was ik in de kringloopwinkel en daar zag ik ineens een mooie jongensbroek hangen. Van het cee-en-aa merk, precies zo'n spijkerbroek had middelste zoon al doorgeschoven gekregen van oudste zoon en ik had al gemerkt dat hij nog wel een broek erbij kon gebruiken (zijn broeken zijn nl. linea-recta naar jongste zoon gegaan). Omdat hij die lekker vindt zitten was het een mooi buitenkansje: voor € 2,50 was -ie voor mij. Nog helemaal gaaf. Ik zag nog een goede broek voor oudste zoon ook, meer een broek die hij achter kan dragen. Eveneens voor tweeënhalve euro. Zeker voor kleren die ze op het erf dragen geef ik liever niet zoveel uit. Ik was dan ook blij met de zak met tweedehandse kleren die ik via een schoonzus kreeg, ook daar zaten bruikbare dingen bij en wat ik niet nodig heb of lelijk vind, gaat naar Roemenië.

Ik heb nog een heel lijstje van dingen die nodig eens moeten gebeuren.
Mijn eigen kledingkast wil ik nog eens uitzoeken en opruimen.
De vriezer moet nodig eens ontdooid worden.
En de bloembolletjes die ik gekocht had moeten nog de grond in.
Ook de bijkeuken heeft nog een grote schoonmaakbeurt nodig.
En ik wil de naaihoek opruimen.
Genoeg te doen dus. Maar: alles op zijn tijd en wat deze week niet gedaan is krijgt volgende week misschien een kans.

En last but not least: ik ben gevraagd om te schrijven voor het familieblad Terdege. (link)
Vanaf januari ga ik de tuinrubriek verzorgen, ik heb er zin in maar vind het ook best spannend!
Het is stiekem een beetje een droom van mij geweest om ooit nog met wat schrijfwerk iets te verdienen. Van tevoren komt er nog een interview, dat vond ik eerst maar niks. Maar de dochters zeiden: "waarom niet? Het is veel enger als je zelf de vragen moet stellen want dan weet je niet wat je voor antwoord krijgt..." Toch zal ik wel blij zijn als dat achter de rug is.
Het schrijven voor Terdege krijgt voorrang boven mijn blog, maar ik hoop zeker wel ook hier te blijven schrijven over de tuin.



maandag 3 november 2014

Leestoets en zwemproef


Leestoets
Jongste zoon zit nu groep 3. De laatste leestoets had hij onvoldoende gemaakt. Nu verblik of verbloos ik daar niet zo gauw meer van. Vorig jaar kreeg hij extra werk omdat hij wat voorlijk was, waar hij behoorlijk moe van was. zo loop je dus voor en zo loop je weer achter. Maar ik had thuis al geoefend met de oefenbladen die elk kind meekrijgt en dat vond ik best goed gaan. Dus was ik toch wel wat verbaasd dat het nu onvoldoende bleek te zijn. We hebben weer geoefend en thuis gaat het echt prima! Ik had nog een kwartetspelletje liggen van Zwijsen (ooit op rommelmarkt gekocht) en dat hebben we pas ook gedaan. Leuk en tegelijk leert hij ervan.

Ik heb destijds enorm vaak geoefend met Oudste zoon die ook heel erg uitviel met het leren lezen. Ik zat toen op een informatieavond en de juf keek tijdens het bespreken van het leren lezen een keer naar me met een bepaalde blik zodat ik al wist dat er iets aan de hand was. Toen was extra oefenen met oudste zoon wel heel erg nodig en achteraf bleek 1 buisje uit zijn oren te zijn en de andere zat dwars.... Volgens de juf waren zijn oren maar een deel van het probleem, het was te hardnekkig dan dat het dat alleen kon zijn... Nieuwe buisjes werden geplaatst, thuis hebben we samen veel geoefend, ook met spelletjes enzo en we hadden na de kerstvakantie al een heel groot deel van de achterstand ingehaald. In groep 4 las hij avi E5 en nu is hij een echte snellezer... dus toch enkel de oren! Het zat niet tussen de oren maar erin ;-)

Ik was in die tijd een beetje bang dat er sprake zou zijn van langdurige problemen (zelfs dacht ik weleens aan dyslexie). Je beseft dan ook dat je dankbaar mag zijn als de kinderen goed mee kunnen komen.
Deze periode heeft me wel geleerd hoe veeleisend het schoolwerk kan zijn voor kinderen die moeite hebben met bepaalde dingen.  Ook voor de ouders heel intensief. Ik hoor het ook nog weleens om me heen en ik denk dat leerkrachten niet altijd goed beseffen wat voor impact het kan hebben in het gezin.

Maar nu ik Jongste zoon hoor weet ik dat het wel goed komt met dat lezen... waarschijnlijk vindt hij het toetsen stressvol.
De juf beaamde dat hij dat spannend vindt. Overigens een heel goede en lieve juf.


Zwemdiploma
Jongste zoon leverde nog een andere prestatie afgelopen zaterdag: Hij haalde zijn zwemdiploma!
Hij heeft er behoorlijk lang over gedaan (maar geen van de Farmerkinderen was met die dingen snel), ruim anderhalf jaar, maar tenslotte toch zijn A binnengehaald.

Ik was zo snugger om net voor het nemen van de foto's pas mijn camera aan te zetten dus de eerste foto's zijn in nevelen gehuld. Toen de mist op ging trekken zag ik mijn knul weer ;-)
Toen hij in de rij met de andere kinderen liep viel me weer op hoe lang hij wel is.
(draagt maat 128/134)

Kin omhoog, buik omhoog...
vissenstaartje-rondje-boem.

Kijk 'm eens trots zijn!

Nu gaat hij nog verder voor B, dat zal allicht minder lang duren.





vrijdag 31 oktober 2014

Bakochtendje

Toen ik gisteren boodschappen deed kreeg ik zomaar ineens een geweldige trek in eigengebakken ambachtelijk bereide cake en naar traditioneel recept, huisgemaakte koek. (Je moet deze woorden eigenlijk uitspreken alsof je een aardappel in je keel hebt, dan klinkt het nog verrukkelijker.)
Ik kreeg vooral ook heel veel zin om eens lekker aan de bak te gaan.

En omdat Jongste dochter vanavond haar verjaardag viert met haar vriendinnen, heb ik het beslag voor 2 cakes geklopt en toen het al in de bakblikken zat nog gauw -oeps, vergeten- de stukjes appel met kaneel erdoor gerommeld.

Toen die in de oven stonden heb ik alles afgewassen en ben op m'n gemakkie de walnoten gaan kraken. Om de zeurpieten voor te zijn heb ik ze in kleine stukjes gemaakt op een even snelle als doeltreffende manier: de stukken noot in een lege broodzak en daarop verscheidene malen slaan met een soort van hamerachtig ding (klik-klik ) van hout wat ik hiervoor in mijn keuken bewaar.
Ik schilde er nog wat appeltjes bij die ik in stukjes sneed, ditmaal op de normale meer gecultiveerde manier; gewoon snijden. Rozijntjes er nog bij, mjam mjam.


 Het beslag voor de kruidkoek is nog sneller klaar, zonder mixer... alle droge spullen bij elkaar, paar geklutste eitjes en melk erdoor, vruchten/noten erbij. doorroeren en klaar. Ik heb bakblikken genoeg dus het mengsel verdeelde ik meteen over twee bakblikken.

Oei, de appelcake is nog niet helemaal gaar genoeg, duurt langer dan ik dacht.... en 't is al bijna 12 uur! Ringring naar Oudste dochter met de vraag of één van hen (Farmer of zijzelf) even de jongens van school wil ophalen.
Omdat ze het grote en gewichtige belang inzagen van een heerlijk geurige en gare (en niet verbrande) cake was dit geen enkel bezwaar...



Toen de cakes eruit waren kon ik de twee kruidkoeken er meteen inschuiven, oventemperatuur wat hoger gedraaid en inmiddels staat alles af te koelen op het aanrecht.

Véél lekkerder dan fabriekskoek!






vrijdag 17 oktober 2014

Stoofperen

Deze week kwam Oudste dochter terug uit Canada! Ze heeft het heel goed naar haar zin gehad maar we zijn allemaal blij dat ze weer terug is! Omdat ze in deze periode jarig was geweest hadden wij allemaal nog de cadeau's voor haar, zo werd de thuiskomst dus nog extra feestelijk.

Ik had onze stoofperen al een keer eerder geprobeerd.... En ja hoor, het zijn echte Giesser Wildemannen.

Prachtig rood. 

En dus heb ik deze week een volle (pasta)pan met stoofperen weggewerkt.
Ik doe er altijd een scheut rode wijn bij en suiker en kaneel.
Om het te kunnen bewaren heb ik de peren met veel meer water gekookt dan ik doe als ik het gelijk ga gebruiken, anders had ik geen vocht genoeg voor in de glazen. 
Ik doe dit met het principe van het kokend vullen, dus niet in de weckketel. 
De deksel trekken vacuüm tijdens het afkoelen. 

Verschil moet er zijn.
Dit vond ik leuk om te zien.



dinsdag 14 oktober 2014

Muizen(issen)

Het ritselt hier in het veld van de muizen. Naar ik begreep elders nog erger dan hier, maar ook wij hebben er last van. In de melkstal, in het land, bij de kuilen.
's Nachts hoor ik ze ook trippelen over de zolder en in de dakgoten. Volgens mij hebben ze dikke pret want het klinkt alsof ze een feestje vieren daar. Nu weet iedereen dat het geluid 's nachts veel harder klinkt dan overdag en ik was eerst een beetje bang dat ze in onze slaapkamer liepen.... Maar tot nog toe is dat niet het geval en ik hoop van harte dat dat zo blijft.

Het zou niet voor het eerst zijn dat er muizen in huis lopen. Een aantal jaren geleden vond Middelste dochter er één in haar sokkenla.... een snerpende gil doortrok het huis en ik holde met mijn hoogzwangere buik naar boven. Bij gebrek aan mannelijke hulp -'t was onder melkenstijd- nam ik de bezem ter hand. Ik werd bijgestaan door dochters die vanachter gesloten slaapkamerdeuren door het raampje bovenin die deuren meegluurden en aanwijzingen gaven... daar, oh daar gaat -ie! Hoewel ik het zelf ook best een beetje eng vond had ik volkomen helder: dat beest moet dood! Uiteindelijk is me dat gelukt en aan het puntje van z'n staart nam ik het beestje mee naar de groene kliko.

Hoe schattig muisjes er ook uit mogen zien - in prentenboeken blijken ze nogal eens de hoofdrol te spelen- ik heb geen behoefte aan kapotgeknaagde hoeslakens (ook gebeurd!) of geritsel en getrippel in m'n kamer.
Ooit vond ik ook een muis in mijn keuken (dat was nog voor de verbouwing, toen de muren onder de aanrechtkastjes nog een hoop uitnodigende gaten hadden) toen ik terugkwam van het ophalen van een dochter bij een vriendinnetje. Voor ik goed en wel besefte wat ik deed, nam ik razendvlug mijn slof en sloeg de muis in één keer dood (voor de zekerheid gaf ik nog zo'n mep of 5 na). Daarna vroeg ik mijzelf verbijsterd af hoe een bedeesd boerinnetje zomaar kon veranderen in een brute dierendoder.... Het platteland maakt je dapper?

En ik hou toch heus van dieren.
Met enige moeite kan ik er zelfs inkomen dat mensen muizen houden als hobby.... Ik zie Jongste zoon ook met zijn neus tegen het glas gedrukt staan van de hokjes bij de Welkoop en zich vertederen over die gezellige muisjes of ratten (hu, nog erger... ratten!) of al dat andere gesnor.
Toen oudste dochter destijds in groep 3 kwam, had de juf ook witte muisjes in een bak.... ietwat bevreemd vertelde dochter dit aan me... ze moet gedacht hebben: wat raar, wie houdt er nu vrijwillig muizen?

Maar niet voor niets noemen ze die dieren waar overlast door is ongedierte... En één ding is hier duidelijk voor groot en klein: Een wilde muis in huis hoort er niet te zijn!

En iedereen zal mij dus volkomen begrijpen als ik zeg dat ik, zodra het maar een beetje schemerig begint te worden, alle ramen en deuren dichtdoe....






zaterdag 11 oktober 2014

Bloemige appeltaart en nog wat blabla

Het deed me wel goed om het eens gezegd te hebben (vorige berichtje) en ik zie er nu ook wel weer overheen.
Niettemin heb ik eens fijn een nieuw haakwerkje opgezet. Van de zomer heb ik niet zo veel gehaakt. Ik was al zo vaak bezig met mijn handen dat ik in een moment van rust liever een boek pakte. Nu begon het echter weer te kriebelen en heb ik eerst een makkelijk werkje opgezet.
Ik heb ook nog een knuffeltje in de maak maar dat is meer priegelwerk en moet je beter de aandacht bijhouden. Bovendien ben ik een klein beetje kippig aan het worden en kan ik het niet altijd zo goed meer zien met dat akelige benepen spaarlamplicht...
Ik ben ook  naar de stad gegaan om 'n paar wolletjes te halen voor een ander projectje. Lekker even rondsnuffelen daar.... Ik ben niet zo winkelgek maar het is weleens prettig om zo je gedachten te verzetten.

Toen ik daarvan thuiskwam had Middelste dochter ineens zin om appeltaart te maken. Nou, dat kwam mij wel leuk uit, hoefde ik niets meer te bakken en appels genoeg! Ik ging dus de slaapkamers doen, bedden verschonen en stofzuigen e.d. en zij ging aan de bak. Beproefd recept, dat lukt dan wel.

Ze gaf een eigen draai aan de reepjes bovenop... leuk!

Veel appels en peren zitten inmiddels in het glas. Appel-perenjam, appelmoes en gekookte peertjes. Nu moet ik nog aan de gang met de stoofperen.
Ook heb ik nog appels gedroogd. Deze keer had ik er (voor het drogen) ook een aantal met wat kaneel bestrooid, nog lekkerder om zo te eten!

Verder was deze week vol met allerlei dingen. Natuurlijk het gewone huishouden, daarbij nog de administratie deze week.
Een vriendin kwam koffie drinken, was veels te lang geleden maar we hebben het allebei vaak druk... en toch is het dan goed om de tijd eens te nemen. Gepraat over verdrietige dingen en  mooie dingen. Je zou het vaker willen doen maar weten allebei dat dat toch niet gaat gebeuren. We zeiden dus tegen elkaar: tot de volgende keer!
En dan was er nog iets waar ik mee begonnen ben maar daar zal ik een andere keer wel over vertellen.
Tenslotte nog een paar verjaardagen... opzitten en pootjes geven...haha. Ik moet me er vaak even toe zetten om te gaan maar als ik er eenmaal ben is t meestal wel leuk. Gisteren nog naar de verjaardag naar m'n zwager, ik haalde mijn moeder op en onderweg hebben wij dus ook weer even bijgepraat.
Bij mijn zus en zwager aangekomen worden er meteen zaken uitgewisseld; tijdschriften van mij naar zus en andersom, ik bracht eieren en wortels uit de tuin mee en zij had voor mij een rokje gemaakt van een stofje dat ze nog had liggen maar voor zichzelf niet zó vond.

En ík vind het wel een  leuk stofje voor mij!

Ik hoef alleen maar de lengte te bepalen en af te stikken. Want ik ben een stuk jonger dan zij maar ook een stuk langer.





zaterdag 4 oktober 2014

Gras genoeg en verlangen naar rust

Ja, jullie zullen wel denken dat ik deze week de smaak van het bloggen te pakken heb! Misschien ja, misschien. Waar ik de smaak zat van ben, is het kuilen.

Wéér kuilen deze week..... en ineens had ik er zó genoeg van! Weer een paar dagen ongeregeldheid, want dat is het vooral wat ik zo vervelend vind. Toen ik hierover repte met mijn Farmer lachte hij me ongelovig toe: 't Is toch juist mooi dat de kuilplaat vol ligt? Oh ja, zeker-zeker, dat vind ik ook in alle ernst. Het is heel mooi dat het zo'n groeizame zomer was. En ik ben net zo goed erg blij en dankbaar met de goede wintervoorraad. Echt.
Maar als ik terugkijk op de afgelopen zomer zie ik voor mijn geestesoog een ware golf voorbijkomen van daverende trekkers, wagens, machines enz. die voorbijdenderen om steeds weer opnieuw kun kostelijke oogst naar huis te brengen. Gras, gras en nog meer gras, hooi, stro, maïs...gras, gras... Hoop na hoop wordt neergestort, aangereden, ondergedekt.
En ik vind het wel mooi geweest zo.

Maar de man maaide, de vrouw bracht weer koffie, wanneer melken? wanneer dit en dat? En oh zeker, ik raapte mijn energie weer bijeen, en het moest en het ging. En ondertussen ging al het andere als tussen neus en lippen ook gewoon door. Of minder door.

Maar eh.... -zal ik het nou maar gewoon zeggen?- ik ben er een beetje moe van. Ik zie uit naar de rust van de wintertijd. Ook al is die betrekkelijk (te doen blijft er altijd zat-genoeg), het is dan meestal niet zo hectisch.

Is dit nou een klaagblogje? Ik hoop van niet! Maar wel een gewoon eerlijk relaas van een wat vermoeide boerin die niet altijd de energie heeft die zij zich wel wenste...
En mijn Farmer begrijpt het wel een beetje. (Een beetje, want het blijft een man;-)) Ik merk dat wel aan kleine dingen.

En het komt weer goed hoor, ik krijg m'n rust echt wel weer. Want soms néém ik die gewoon.

Doet dit jongmens ook....









donderdag 2 oktober 2014

Ritme en survival

Jongste zoon zit nu in groep 3 en leert lezen en rekenen en o zo veel zaken meer. Hij vindt dat wel wijs, noemt trots het feit dat hij ook "huiswerk" heeft. Net als zijn grote broers. Het zijn de leesbladen die elk kind meekrijgt zodat er thuis naar behoefte geoefend of gespeeld kan worden. Hij is ook soms wel even teruggeschrokken want hee, niet alles gaat meer vanzelf goed. Dat vind ik niet zo erg voor hem, want dingen kunnen ook te gemakkelijk gaan, het is echt niet zo erg als iets eens wat meer moeite kost.
De andere jongens zijn ook alweer gewend aan hun nieuwe meesters en juf. Zo gaat het allemaal z'n gangetje hier.

Zelf  heb ik ook een vrij goed ritme te pakken, 's ochtends als ik voor schooltijd de wasmachine heb aangezet of de was heb opgehangen ben ik tevreden dat mijn eigen machientje ook geolied loopt.
De ochtenden ben ik meestal in huis bezig en in de middagen probeer ik buiten iets te doen. Globaal werkt dit aardig goed, al kunnen er dagen zijn waarop alles anders verloopt.
Zo is de moestuin ook flink bijgewerkt, veel onkruid is verwijderd - elke dag wat, dat ga je toch echt zien. Het gaaswerk heb ik opgeruimd. De bonenstaken zijn door Farmer weggehaald en hij heeft aardbeischeuten uitgepoot op het nieuwe daarvoor bestemde stuk. Door dit alles ziet het er weer een stuk rustiger uit!

Jongste dochter is van 4 vwo overgegaan naar 5 havo omdat het over het geheel toch vrij pittig was en zij vorig jaar de keuze voor het HBO heeft gemaakt. Nu zit zij dan ineens in de examenklas. En daar heeft zij het ook druk genoeg mee. Zo druk, dat ze het werken in de winkel heeft opgezegd. We zien dan na de examens wel weer.
Afgelopen maandag en dinsdag stond er een survival op haar programma, na schooltijd 3 uur lopen met een bepakking van tenminste 10 kilo, tentje opzetten en kokkerellen in de open lucht, 2 uurtjes slapen maar en om 5 uur was de boel weer opgebroken en begon de wandeltocht naar school.... De hele dag op school heeft ze op sokken gelopen, vanwege opgelopen blaren, bleef op den duur nauwelijks meer wakker tijdens de lessen en zeeg uitgeput op bed neer na thuiskomst. Het was ondanks alles toch een heel leuke ervaring, maar de volgende dag is ze wel thuisgebleven... 2 deeltoetsen waar ze toch niet meer voor had kunnen leren, 3 tussenuren.... bovendien was ze al niet zo fit. Dus zei ik: rust maar even goed uit, je hebt je lichaam overvraagd. Je begrijpt niet helemaal dat ze zoiets niet aan het eind van de week plannen maar ja. Leerkrachten... apart slag mensen hè ;-)





dinsdag 30 september 2014

De boog met kleuren

Hebben jullie die mooie regenboog verleden week ook gezien?
Bij ons kon je hem helemaal rond in de breedte zien. Het was te breed voor op 1 foto. En ik kan al die trucjes niet dus daarom laat ik het gewoon zien met 2 foto's .

Rechts

Links. 
Als je goed kijkt kun je hier zelfs een stukje van een tweede boog zien (links van de eigenlijke boog).

Nog een plaatje omdat ik die zo mooi vind.
Het blijft bijzonder om de boog te zien.
Hij spreekt van Gods trouw.






maandag 22 september 2014

Vier kuilen met maïs....

Het was steeds mooi droog weer en dat kwam goed uit: vorige week kwam de maïs. Maar eerst moest er nog plek gemaakt worden, er was nog een hopje over. Dat heeft Farmer omgekuild naar de....stal!

Gek hoor, een kuil(tje) in de stal.... Wel makkelijk bij slecht weer ;-)
De linkerkant staat nu toch leeg, de pinken en droge koeien lopen immers buiten en tegen de tijd dat die naar binnen moeten is dit hoopje wel weer weg.

We kopen de maïs tegenwoordig maar een klein perceel hebben we zelf ook nog. Alles kon in één middag meegenomen worden. We wisten niet precies hoe laat dat "ergens in de middag" zou wezen, dat zie je dan altijd vanzelf.
Ik had 10 minutengesprekken met de leerkrachten op school en daarna nog zwemles van Jongste zoon dus dacht ik het alles te missen. Maar ze waren laat in de middag en zo kon ik nog volop foto's maken.
Wat troffen we het dat het al een tijdlang zulk mooi weer was geweest want de grond was mooi droog. Anders zijn we echt úren bezig met het wegscheppen van de modderbende op het erf en op de weg. Nu niets, helemaal niets; heerlijk! Alles bleef prachtig schoon.
Ja, zo toonde m'n schoonvader zich ook tevreden: "..dat hebben we maar best gesnapt!"

De hakselaar maait het af, hakt het fijn en spuit het in de wagen.

Draaien....

...en verder gaat het weer.

De volle karren worden geleegd onder de toeziende ogen van de jongens.

Waarna de shovel de boel aanrijdt.

Het was best groen, daar zit weleens verschil in. 't Was toch ook wel rijp. 
Onze eigen maïs was iets bruiner.

Wat er ook bijhoort: de jongens rapen achtergebleven kolven op het land.

Close-up

Het werd doorwerken tot laat in de avond die dag! Gelukkig was het weer stabiel dus hoefde de kuil niet haastje-repje in het donker ondergedekt te worden. Dat deden we de volgende morgen. 

Kijk, je ziet dat het al droger is en verkleurd.
Midden onderaan de door Farmer geïmproviseerde koffietafel ;-)
Al die mannen die af en aan komen rijden lusten wel een bakkie natuurlijk.

Men denke niet zo licht over dat onderdekken, da's nog een best karwei alles bij elkaar.
Je staat zo een uur te scheppen enz.
We kwamen eigenlijk banden tekort. 
En we hoorden pas dat die zelfs nog weer verboden gaan worden? Je zou er toch niet goed van worden. 

Er is nog een aparte kuil gemaakt waar perspulp overheen gaat. Dit doen we elk jaar, van deze kuil  voeren we in de volgende zomer.

De perspulp kwam aan het eind van die middag. 
Dat zijn suikerbieten die gekookt en fijngemaakt zijn. Geraspt, zo ziet het eruit.
't Is een restproduct van de voedingsindustrie.
Het komt rechtstreeks van de suikerfabriek en is nog warm. De stoom komt eraf!

Links de perspulp, rechts de maïs. 
Perspulp zorgt voor energie.

Dat werkt mijn Farmer zelf over de maïskuil heen.

Waarna ook die weer dichtgemaakt moet worden natuurlijk...sjucht.

En oh ja.... er bleek ineens wat veel maïs te zijn... vorig jaar te weinig gehad of is 't nu toch meer? 
Enfin, nóg maar een kuiltje erbij. 
Vier maïskuilen... dat is toch niet normaal? 
Hihi, grapte mijn schoonmoeder; "een grote boer...!"



(Met extra veel foto's, zo kan dochter in het verre vreemde land ook beetje meebeleven....)





vrijdag 12 september 2014

Appels en peren geplukt

Deze week hebben we de appels en peren geplukt. Dat is altijd wel een leuk werkje. We hebben een aantal verschillende bomen staan. Het is allemaal niet naar fruittelerskunst gesnoeid maar toch groeien er vruchten aan. Elk jaar is weer anders en ook de opbrengst is dus steeds wisselend. Het is dit jaar nog aardig wat. Heerlijk, om weer een tijdje vers fruit in voorraad te hebben.

Kisten en trapje staan al klaar.

Jonagold.
Grote appels.

Elstars. 
Deze zijn dit jaar niet zo mooi en er was nogal in gepikt door vogels.

Mijn schoonouders, mijn Farmer en ik waren met ons vieren aan het plukken.
De kist was gauw vol. 

Ook peren (Conference) zijn er volop.

En dit jaar voor het eerst: stoofperen!
We hebben het boompje gekocht als zijnde een Gieser Wildeman, maar we dachten dat die toch kleiner waren en wat donkerder, dus nu twijfelen we...
Maar smaken zullen ze vast wel, dat worden potjes genoeg voor de winter!

Van het bogerdje vandaan kijk je achter op de moestuin. 
De boerenkoolplanten kregen we van kennissen. 
Ik kreeg een telefoontje met de vraag hoeveel ik er had gewild?
Nou, doe maar een stuk of 10-15...
Nee, dat was niks! Minimum afname 25 stuks!
'k Geloof dat er nu wel zo'n 35 -40 staan. 
Maar ze staan er goed op!

Verder geeft de tuin maar een troosteloze aanblik.
Een groeizaam jaar, en het onkruid profiteerde driftig mee.
Toch groeit er tussen de woestenij nog het een en ander.

Ik draai me maar weer gauw om naar m'n trouwe makker.
Op dit moment iets leuker om naar te kijken.

En dan ineens doe ik nog een archeologische ontdekking...!
Primitieve inboorlingen die hier hebben gebivakkeerd.
Of waren het toch improviserende schavuiten?
Ik had het nog niet eerder gezien.
In een verscholen hoekje achter in de tuin.
Hoera voor de fantasie!



vrijdag 5 september 2014

Drukke donderdag, vreemde verjaardag

Het is eindelijk eens vast, droog weer en dat betekent natuurlijk maaien. Er stond een heleboel gras. Zóveel dat het niet bij te werken was. Daarom besloot mijn Farmer om van het gras van 1 perceel wikkelbalen te laten maken. Handig voor het bijvoeren van de pinken in de zomer. Het eerste deel van het gras ging woensdag op de kuil. Donderdag moest de rest nog. Schudden, ruggen, ophalen...

In de loop van de morgen kwam ook nog het telefoontje: Er is stro. Dat heb je altijd na een langere periode van regenachtig weer; alles tegelijk. En op dat stro zaten we ook al een tijd te wachten, dus om 4 uur toen de jongens thuis waren gingen we naar het akkerland waar wij het stro konden opladen. Het opgehaalde gras bleef in hopen liggen wachten.
 Eerst moest ik de auto's omruilen, de grote moest gekeurd worden (en nog een en ander aan gedaan) en met het Peugeotje knorde ik richting garage omdat daar nieuwe remblokken in moesten. Met de Opel ging ik daarna meteen door naar het stroland. Helaas was ik mijn fototoestel vergeten, het is altijd mooi om een plaatje te schieten van het land. Jammer dan.


We laadden twee wagens vol en terwijl de mannen het touw er nog omheen knoopten reed ik vast weer naar huis om eten te koken. Alles had ik al klaar gezet dus ik hoefde het alleen maar op te zetten. Toen mijn Farmer thuis was ging hij eerst ruimte maken voor de wikkelbalen, zodat die 's avonds zo neergezet konden worden. Ondertussen was het eten klaar en we gingen aan tafel.
Mijn Farmer ging eerst melken en de jongens hielpen na afloop mee met zwabberen (schoonmaken van de wachtruimte ed). Ik zei tegen Farmer dat hij nu toch eerst even moest eten...!
En daarna ging hij de hopen gras op een nieuwe kuil werken. Ondertussen werd het al donker en was de bedtijd voor Jongste zoon allang verstreken; hup, naar bed!

12 balen van ca 600 kg. gras.

En nu vanmorgen (vrijdag) heeft mijn Farmer het laatste gras gauw op de kuil gereden. Het werd ineens bewolkt al is het tot nog toe droog gebleven. Ondertussen streek ik de was weg, die zich had opgehoopt in 3 volle manden.

Plastic uitrollen, het moet daarna nog uitgevouwen worden.

Over het plastic komt een beschermzeil, pas als de kuil helemaal vol is hoeft dit zeil er niet meer op en komt er een tweede gebruikt plastic overheen.

Dit zijn de eerste kuilen van dit jaar.


Gisteren tussen alle bedrijvigheid door werd ik ook gebeld door mijn moeder en zus, die mij feliciteerden met de verjaardag van Oudste dochter... We vieren dat nu niet omdat zij afgelopen maandag naar Canada is vertrokken voor een stage van 6 weken. Heel vreemd hoor, maar met de moderne hulpmiddelen kunnen we gelukkig nog goed communiceren.
Nu het zo druk was misten we haar wel dubbel, anders had zij gemolken en kon mijn Farmer verder gaan. Maar ja, dan duurt het allemaal maar wat langer, gelukkig was het weer stabiel. En Oudste dochter heeft het daar goed naar haar zin, doet van alles op het gemengde boerenbedrijf en het is gezellig (een groot gezin).
Omdat we natuurlijk al wisten dat zij donderdag jarig zou zijn had Jongste dochter iets leuks bedacht. We schreven allemaal een groet en wens op een paar vellen papier en deden het in een envelop die we meegaven: Pas openmaken op donderdag! Ook de jongens hadden een eigen krabbeltje gedaan, zo lief. We missen haar gezelligheid.




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...