Jolanda

Jolanda

Pagina's

dinsdag 26 november 2013

Zoete appeltjes en kleurige dierenhanger

De appeltjes van vorige week zijn prachtig gedroogd. Ze zijn een beetje knapperig en zijn heerlijk als tussendoortje.
Mijn schoonmoeder droogt de appeltjes altijd gewoon op de verwarming op een stukje folie of bakpapier, dat gaat ook prima. Het duurt dan alleen wel langer. Ik bewaar ze in een goed afsluitbare glazen pot. Ik snij de appels in ringen, dat vind ik altijd zo mooi om te zien. Je kunt ze ook wellen en dan bij b.v. bruine bonen eten, om maar iets te noemen.


De appeltjes die ik deze keer gebruikte waren zoetig van smaak, we denken dat het echte zoete appeltjes zijn. Ze zijn van een boom die we niet zelf hebben geplant, maar die hier al stond, we hebben hem toen wel een andere plaats gegeven. Vandaar dat we de naam niet kennen. Er zijn er nog een stel van over dus ik ga gauw weer een keer schillen. Dat is echt een werkje om lekker bij te gaan zitten want ze zijn best wel klein.

Nog iets heel anders: Mijn schoonouders kregen een poosje geleden van onze jongste zoon diertjes van strijkkralen. Oma vond ze zo mooi gemaakt en heeft oog voor het geduld wat voor zo'n werkje nodig is en hing ze op. Ze zette ze vast met een paar steekjes op een breed lint en gaf het geheel een mooi plekje in huis. Geloof maar dat het jongste zoon een fijn gevoel geeft dat zijn werkjes zo gewaardeerd worden!


En het is ook echt een vrolijk gezicht. De bovenste twee zijn gemaakt door middelste zoon (zegt jongste er dan bij). De grondplaatjes die ervoor nodig zijn hebben we van lieverlee bij elkaar gespaard... da's dan ook een voordeel van een flink gezin. Het kan natuurlijk ook met hetzelfde motief maar verschillend gemaakt.
Misschien voor iemand een ideetje voor een zelfgemaakt cadeau?


maandag 25 november 2013

Gezinsbezigheid

Ik kom nog even terug op de lego. We zijn al een heel eind. We, dat is inclusief mijn Farmer die inmiddels ook het bouwvirus te pakken heeft ;-) Het was op een avond zelfs zó erg dat we de tijd vergaten en Farmer op 'n gegeven moment verschrikt uitriep: "Weet je wel hoe laat het is?!"
Wat een aantrekkingskracht die steentjes dus blijken te hebben.... het hele gezin aan het bouwen! Dochters deden even zo vrolijk mee. We kregen nog visite en het scheelde niet veel of die gingen er ook gezellig bijzitten.... Die zijn dat spul inmiddels wat ontgroeid doordat hun  kinderen daar te oud voor zijn. Maar ze zagen wat we al opgebouwd hadden en "oh, wat leuk.... aah..."
De tip van Augusta n.a.v. het vorige blogje had ik zelf al toegepast: eerst sorteren op kleur. Dat scheelde al veel. Maar volgens mijn Farmer was het handiger geweest als we op steensoorten hadden gesorteerd. De kleine elementen waren nog steeds erg lastig te vinden, onder al de grotere dingen. Naarmate we echter vorderden ging het makkelijker. De nieuwste opbouwboekjes geven boven het plaatje aan welke blokjes je voor die bladzij moet hebben, dat is superhandig. Want soms is het verschil lastig te zien. Ook voor de kleuren moet je vaak goed kijken: is het nu zwart of donkergrijs?
Het valt nog best mee wat er kwijt is. Enkele dingetjes maar. Gelukkig vonden we sommige dingen nog in het reservebakje, bij veel doosjes zitten enkele dubbele stukjes en die deed ik altijd in dat bakje.
Jongste zoon hielp ook mee met bouwen, dat hebben ze zo snel door. Hij weet ook al wat hij wil hebben voor zijn verjaardag.... want al mag hij natuurlijk gewoon meespelen, "ik heb zelf helemaal geen lego..." Hij moet alleen nog wel even wachten tot januari. Eerst zijn z'n broers aan de beurt.


Onbenullig en kinderachtig? Wat een onzinverhaal terwijl er zoveel zinniger onderwerpen zijn... Ach, ík weet zeker dat onze kinderen dit gezellige samen-bezig-zijn zich altijd zullen blijven herinneren.
Want er zijn hier ook weleens andere dagen waarop het minder gezellig is, laat niemand denken dat het hier anders is dan overal. Belangrijk is gewoon wel dat déze koestermomenten er ook voldoende zijn - liefst meer dan die andere momenten.

vrijdag 22 november 2013

Laat me maar even

Eeeh.... ja hoor, 'k ben er nog.....
Veel verjaardagen in deze tijd en dan ook nog eens lootjes getrokken op school, daar moeten we ook nog mee aan de gang... volgende week hoopt oudste zoon jarig te zijn dus ook nog 'n feestje te regelen....
Daarom houden wij het sintgebeuren heel minimaal. (Zie dit berichtje van vorig jaar. )
Maar nu komt het. De jongens willen alle legobouwwerken weer opbouwen, zoals 't hoort. Dat was een hele tijd geleden want ze bouwden de laatste tijd vooral naar eigen creativiteit en inzicht.... heel leuk vind ik altijd. Toch, alles opbouwen is ook wel weer eens leuk.


Maar oh, wat een gezoek!! Mama gaat er ook eens gezellig bij zitten en daar is dan zomaar ineens een uurtje ofzo voorbijgevlogen.... ai.

Voordat ieder nu denkt dat er hier alleen  maar geluiwammest wordt: alles verloopt vrij soepeltjes hier, de was en het huishouden gaat rustig door en nog vrij ordelijk zelfs bovendien. Maar de kou maakt me wat energiearm. 's Avonds steek ik graag kaarsjes en lichtjes aan want dat vind ik erg gezellig en heb ook helemaal geen zin om er ook maar te denken om weg te gaan laat staan het gaan zelf. Soms moet het en geef ik mezelf een duwtje. Maar verder: ach laat me toch een beetje.Momenteel ben ik ook een vat vol tegenstrijdigheden: zó ben ik somber en zó kan ik weer intens dankbaar zijn voor soms kleine dingen....


En dan is het goed om jezelf weleens aan het werk te zetten. De wortels moeten nog uit de grond en vanmorgen heb ik appeltjes in de droger gedaan. Ik weet niet welk ras het is, ze zijn vrij klein en wel zoetig van smaak.

En nu ga ik de moed bij elkaar zien te krijgen voor de verjaardagenhordeloop!



vrijdag 15 november 2013

Koekhuisjes

Snel nog een blogje van de week... tja, want waar de (oudste twee) jongens gisteren mee thuis kwamen, dat wil ik toch wel laten zien!
Ze waren naar de kinderclub van onze gemeente geweest en kwamen heel enthousiast thuis met deze koekhuisjes. 

Ze vonden het heel leuk om te doen! 
Ik kan  me dat ook helemaal voorstellen: die kinderen achter hun tafeltjes en al die lekkere dingen op tafel waar ze dan iets leuks mee mogen doen (ondertussen zal er ook wel wat in hun mondjes zijn gegaan...).

Het is ook een keer iets heel anders.
Ze kregen ieder een ontbijtkoek en versierden het geheel met kruidnootjes en met zelfgemaakte glazuur (poedersuiker met wat water mengen) plakten ze er snoepjes op.
Zure matjes werden gebruikt als vloerbedekking, behang en dakleer, hoe veelzijdig ;-)

Knibbel knabbel knuisje.....


dinsdag 12 november 2013

Frustraties van het opruimen? Bij mij niet!

"Ma, waar zijn de batterijen?"
"Waar liggen de zakdoeken tegenwoordig?"
"Zijn er nog ergens handdoeken in dit huis?"
"Waar heb je de theelichten nu weer gelegd!"

Frustraties van de huisgenoten.
Oorzaak: een ruimende moeder.

Opruimen is echt waar verrukkelijk.
Het lijkt alleen wel een karwei zonder einde.
Heb ik de kast in de keuken opgeruimd, moet ik echt weer verder in de bijkeuken. Andere indeling maakt dat dat gelijk erachteraan moet gebeuren.
Volgens mij is alles nu zo ongeveer op de schop gegaan of komt nog aan de beurt. En eerlijk is eerlijk: frustraties waren er eerder ook. Ging een huisgenoot op zoek naar tape ("witte kast in het kantoor!") wenste ik in stilte de zoeker veel succes.... 't was dan nog net niet zo erg dat de rommel eruit viel als je de deur open durfde te doen maar alles lag door elkaar. Dát is nu verleden tijd! Dat heb ik als volgt aangepakt: de hele troep eruit en in een paar wasmanden gedaan, in één keer. En toen alles stukje voor stukje weer opnieuw ingedeeld, hetzij in die kast, hetzij elders.

Het leukste van al dat geruim: wat heb ik veel bergruimte!! Wat een luxe.
Natuurlijk heb ik eerder ook opgeruimd, iedere keer weer opnieuw. Maar dit keer pak ik het rigoureuzer aan. Veel overbodig geworden spullen de deur uit. Omdat ik in de schuur meer ruimte heb gekregen -vanwege ook opruiming daar- kan ik nu ook dingen die ik zelden gebruik een deurtje verder zetten.
Wat moet je bijvoorbeeld in de wintertijd met een enorme lading lege ijsdozen, boterkuipjes en andere diepvriesdozen, potten en flessen zo dicht bij de keuken? Tegen de tijd dat ik het nodig heb, loop ik wel even wat verder heen en weer. Zoals ik nu bijvoorbeeld doe voor de potten appelmoes die ik (dat ook nog) inmaak.
En nog een puntje: 10 lege boterkuipjes op voorraad is ook echt wel genoeg daar hoef ik er echt geen 60 van te bewaren; de rest kan dan toch gewoon in de plastic-buil-voor-plastic.
 En ik krijg er zoals gezegd een massa meer ruimte door, zo zelfs dat ik nu laatjes heb waarin ik gauw losliggende spullen kan opbergen.


In een la waar verschillende zaken in opgeborgen worden gebruik ik doosjes of bakjes, dat maakt het heel overzichtelijk.

Bij dat opruimen kom je ook nog weleens wat tegen. Maar liefst 2 (twéé!) strijkplankhoezen bijvoorbeeld, terwijl ik helemaal niet zó veel strijk. Opruimen is dus ook blijkbaar weleens zeer noodzakelijk. Stel, ik zou volgende week weer gedacht hebben in de winkel: Hé, strijkplankhoezen! Had ik die niet dringend nodig?

Ik vond ook een bakje met kraaltjes. Veel roze en glimmends, duidelijk van de meisjes geweest. Maar als Jongste zoon niets weet te doen geef ik hem het potje. Goed voor z'n fijne motoriek. IJverig gaat hij aan de gang. Hij maakt een ketting voor  mij. "Ik maak er één met veel hartjes, weet u wat dat betekent? Dat ik heel veel van u hou."

Meestal ben ik vrij nuchter in die dingen maar soms zou je bijna wensen dat ze nog wat langer zo klein bleven....
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...