Jolanda

Jolanda

Pagina's

woensdag 18 september 2013

Opruimen en opknappen

Denk niet dat er hier niks gebeurt. Juist best veel, maar allemaal niet zo vermeldenswaardig.
We zijn bezig met een interne verhuizing, kamers worden opnieuw geverfd en gedaan, de oudste twee schuiven een eindje door zodat oudste zoon de komende herfst in een eigen kamertje kan gaan slapen. De jongens slapen nu nog altijd met hun drieën, dat ging altijd goed maar middelste zoon houdt oudste zoon tegenwoordig nogal eens wakker en in de zomer is het gauw benauwd in hun kamer. En ik merk dat oudste zoon het nu een heel prettig idee vindt om een eigen kamer te krijgen. Hij wordt in november D.V. 11 jaar.
De dochters doen dat schilderwerk trouwens grotendeels zelf. Ik heb voor oudste dochter alleen een oude kast overgeschilderd. En omdat middelste dochter aan het verven is in wat mijn oude hobbykamer was, neem ik de kwast nog ter hand voor het raamwerk aan de kant van het aangrenzende kantoor - dat moest slechts zo'n 8 jaar geleden al gebeuren ;-)

We zijn dus tegelijk in een opruimfase belandt, want zo gaat dat: plaats maken betekent ook opruimen. Het oude ketelhuis (zo noemen wij dat dan) wordt bij ons gebruikt als een soort zolder. Hmmm... dózen vol schoolspullen van mijn Farmer kwam ik tegen.... moet dat heus allemaal bewaard (tot de volgeschreven schriftjes toe) blijven? Tjonge, waarom heb je dat al die jaren bewaard? verzuchtte ik, om vervolgens een doos te openen met schoolspullen van mezelf. Ook een dikke doos vol. Niet zo veel als van mijn Farmer, maar toch... Weg ermee, drie volle dozen oud papier. Wat ik bewaarde: het herbarium, enkele werkstukken en mijn eigen boekverslagen. En een paar boeken met bouwtekeningen voor houtbewerking e.d.
Jongste dochter was bij me toen ik dat alles uitzocht en moest grinniken om de fraaie werkstukken. Tja, écht helemaal handgemaakt! Wel wat anders, jongedame, dan jullie tegenwoordige computerwerkstukken!
"Ah", zo zei ze, "nog echt versierd ook zo met "leuke"(ze bewoog hierbij haar vingers gekromd aan weerszijden van haar hoofd heen en weer) letters...."
Er staat ook een en ander gereed om naar de vuilstort te brengen. Een kapotte poppenwagen, een krakkemikkige bureaustoel, de 20 jaar oude kinderstoel voor in de auto waarvan de gordels 't niet eens meer doen...  Dat ruimt lekker op!


De pruimen zijn eraf, ze waren groot (echt als eieren) maar er waren er niet zo heel veel. Iets waar ik eigenlijk niet zo rauwig om ben omdat ik dus toch al genoeg te doen heb. Ik maakte 5 potten vol compôte en nog wat jam ervan. De rest aten we zo op.

Van de week had ik ook nog wat sperciebonen. Van de planten die we nog later gezaaid hadden. Ik moest me eerst wel een weg banen door het vele onkruid heen, want man, dat groeit zo snel dat je 't onmogelijk allemaal binnen de perken kunt houden. Maar toen ik goed daaronder zocht vond ik toch een emmertje vol.

Verder is het niet zo aanlokkelijk om in de tuin te gaan. Ik heb een beetje moeite met die omslag van het weer (zo koud....). Het land wordt kapot getrapt door de koeien, maar ja, ze moeten nog wel buiten blijven anders hebben we in de winter geen voer genoeg. Hopelijk droogt het volgende week weer wat op, dan schijnt het weer wat beter te worden.

En verder... verbaas ik me er soms zomaar over hoe groot Jongste wel wordt en hoewel ik natuurlijk blij ben dat hij zo goed tiert, knijpt het soms zo van binnen dat het allemaal zo hard gaat.
Kleintjes worden groot, slaan hun vleugels uit en zoeken hun eigen weg. That's the way of life.

Ik blog momenteel één keer in de week en dat bevalt me voorlopig goed. Ik kamp ook nogal vaak met hoofdpijn. Lezen bij anderen doe ik ook wat minder, die tijd komt wel weer.





woensdag 11 september 2013

Hanenleed

Wij hebben een leuk toompje kippen. Eén Barnevelder haan en kip en een paar kruisingen. En dan nog wat oude legkippen die oudste dochter kreeg na het helpen van bevriende buren. Ze lopen keurig in een ruime ren, waar geen sprietje gras meer staat omdat die beesten nou eenmaal alles wegwroeten.
Van tijd tot tijd gooi ik wat uitgetrokken onkruid over het gaas of het blad van de kroten bijvoorbeeld, als extraatje, wat groenvoer bij de droge legkorrels en het graan. Dan blijf ik altijd even staan kijken hoe ze enthousiast aan komen rennen, dan even eromheen trippelen om de boel te inspecteren met hun kopjes scheef. Om tenslotte erin te pikken, waarbij er soms één op de loop gaat met iets lekkers en de anderen fladderen er dan achteraan.
De haan is niet zoals bij Jip. Die vond dat de haan van Janneke iedereen opzij douwde en de kippen niks gunde. Nee, onze haan blijft altijd wachten en op de uitkijk staan. Eerst laat hij z'n hennetjes hun gang gaan. Als zij de boel voorgeproefd hebben, zal hij ook eens komen kijken. Best een toffe haan dus hè.


Soms echter maken de kippen een uitstapje. Dan komen ze de ren uit. Dat  is niet de bedoeling natuurlijk maar er zitten wat zwakke plekken in het hekwerk dus.... soms gebeurt dat dan.
Dom. Heel dom. Onbewust van een groot gevaar lopen ze lekker rond te scharrelen in de kleine boomgaard. Maar niet zo ver bij hen vandaan maakt zich grote opwinding meester van een groot bruinzwart beest. Alle oerdriften komen boven bij het zien van dat verleidelijk gefladder en dan zo dichtbij.... Dan kan het dier niet anders meer dan haar instincten te volgen en -floep- springt het over de vrij lage afscheiding heen. Grijpt het eerste wat ze tegenkomt en dat is de haan. Die dacht z'n kipjes wel even te beschermen - mis. Nou ja, de kippen beschermde hij eigenlijk wel maar zichzelf zeker niet. Ontroerende opoffering... zoals ik zei - een toffe haan.

De jongens komen roepen: "de kippen zijn los en Bonnie heeft er één in zijn bek!!!" Ik vlieg naar buiten, draaf naar achter en zie het daar voor ogen: de háán! Was het nou maar een ouwe kip, dacht ik - heel gemeen-  want die zijn er toch teveel. Mijn Farmer moest er toch nog een paar de nek omdraaien (sorry voor de gevoelige lezers: hier op het platteland staan we dicht bij de natuur maar gaan we ook nuchter met de dingen om). Ik word namelijk bedolven onder de eieren. Eitje bij de sla of andijvie, eitje bij de nasi en de macaroni. Eitjes door de cakes. Eitjes door de eierkoeken. Door de advocaat. Eitjes op brood, gekookt of gebakken of gewat-dan-ookt. Eitjes als cadeautje als je op visite gaat of ik geef ze mee (Lekker! Vind je? Hier, nog een bakkie dan.). Natuurlijk wil ik niet dat hond een kip te grazen neemt - voor alle duidelijkheid.

Maar nee, het was de haan, die mooie haan. Het hondebeest heeft hem in haar bek, schudt er wild-woest mee heen en weer... oh-oh. "Lós, lelijkerd!!" En los laat ze, haantje leeft nog, wankelt verfomfaait naar een hoekje, zijn veren uitstekend naar alle kanten. Als ze weer terug in de ren zijn blijft de haan nog dagenlang zitten in een hoekje, gekwetst en gekrenkt. Komt niet meer goed, was ik eerst bang.
Maar nu doet hij het weer, is veerkrachtiger dan ik dacht. Paradeert weer dapper rond, zet z'n borst weer op en kukelt zijn kukel en doet al die andere dingen ook nog weer waar hanen voor zijn.



vrijdag 6 september 2013

Geboortegolf

Veels te druk voor 't schrijven... geen tijd om te melden dat we verleden week in enkele dagen tijd 6 nieuwe kalvers hadden en de afgelopen dagen weer 4. Da's veel voor een vrij klein familiebedrijf als wij zijn.

 'k Ging gewoon de koeien ophalen en er stonden een aantal wat te rommelen bij elkaar, dan weet ik al genoeg... eens goed kijken: ja hoor, een lief wit kopje boven een klein zwart lijfje. Ik holde gauw even terug naar de stal want ik had geen mobieltje bij me.


 Farmer gewaarschuwd dat hij moest komen met een kruiwagen en terwijl hij die opsnorde draafde ik heen en terug het huis in om mijn camera te halen.

Oudste zoon kwam ook mee helpen.


Beestje ingeladen en ik ging de rest van de koeien opjagen. Maar daar lag aan de kant van de sloot nog een kalfje lief en rozig te wezen!

Oké dan, jij er ook bij.....

Er zijn ook een hoop vaarzen bij en die kunnen soms behoorlijk lastig zijn in de melkput. Moeten alles nog leren enzo. Pas hadden we er eentje die zó mak was dat je gewoon om d'r nek kon hangen in het weiland. Kom je niet zoveel tegen. Maar de put in: ho maar! Eng! En dan blijkt; een beest kan zelfs té mak zijn, want enige reactie op de aansporingen bleef uit. Waar een andere koe schrikt van een pets op d'r kont, schurkt zij er nog eens fijn tegenaan.... Maar gelukkig, alles went, de tweede keer ging beduidend sneller (lekkere brokjes!).

Momenteel word ik zo'n beetje geleefd door allerlei dingen, geen tijd dus voor bloggen dus beschouw dit maar als een berichtje tussen neus en lippen door....

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...