Jolanda

Jolanda

Pagina's

woensdag 27 februari 2013

Dat groene gedoe

Het is een drukke week, maar een drukte van het goede soort, om het zo eens te zeggen. Zodanig dat ik niet uit balans raak van het vele dat móet, maar wel dat ik ervaar hoe prettig het toch is om altijd je bezigheden te hebben, om nieuwe dingen uit te kunnen proberen, dat je alle dingen kunt en mag doen... Ik hoop er volgende week meer over te schrijven maar voor nu geef ik een leuk stukje door, ik kwam het tegen in een krantje van een kringloopwinkel, ergens in den lande....:


Om over na te denken.

Bij de kassa van een supermarkt stelt de jonge caissière aan een oudere vrouw voor, dat zij voortaan haaf eigen boodschappentas meebrengt in plaats van een plastic tas te kopen. “Want plastic tassen zijn niet goed voor het milieu”, zo zegt ze.
De vrouw verontschuldigt zich en legt uit: “Wij hadden dat groene gedoe niet toen ik jong was!”

De caissière antwoordt: “JA, EN DAT IK NOU JUIST ONS PROBLEEM VANDAAG-DE-DAG: JULLIE GENERATIE MAAKTE ZICH NIET DRUK OM HET MILIEU TE SPAREN VOOR DE TOEKOMSTIGE GENERATIES!”

Ze heeft gelijk, ONZE GENERATIE had dat groene gedoe niet in onze dagen.
Toen hadden we melk in flessen, frisdrank in flessen en bier in flessen, die we leeg en omgespoeld terugbrachten naar de winkel. De winkel stuurde deze dan terug naar de fabriek en in de fabriek werden de flessen gesteriliseerd en opnieuw gevuld. Wij deden echt aan recycling. Maar we deden niet  aan dat groene gedoe in die tijd!

Wij liepen trappen, omdat we niet over de roltrap en liften beschikten in elk gebouw.
Wij l iepen naar de supermarkt en hesen onszelf niet iedere keer in een 300 PK machine, elke keer als we 2 blokken verder moesten zijn.
Maar ze heeft gelijk: wij hadden dat groene gedoe niet in onze tijd!

Babyluiers gingen in de kookwas, omdat wegwerpluiers niet bestonden.
Wij droogden onze kleren aan de lijn en niet in een energieverslindende machine die continu 220V verbruikt. Wind- en zonne-energie droogden onze kleren echt, vroeger, in onze dagen.
Kinderen droegen de afdankertjes van oudere broers en zussen en kregen geen gloednieuwe kleren.
Maar de jongedame heeft gelijk! Wij hadden dat groene gedoe niet in onze tijd.

In die tijd hadden we –misschien- één tv of radio in huis en niet een op elke kamer.
De tv had een klein schermpje, ter grootte van een zakdoek en niet een scherm ter grootte van De Bijenkorf.
In de keuken werden gerechten gemengd en geroerd met de hand, omdat we geen elektrische apparaten hadden die alles voor ons deden.
Wanneer we een breekbaar object moesten versturen per post, dan verpakten we dat in een oude krant ter bescherming en niet in piepschuim of bubbeltjesfolie.
In die tijd gebruikten we geen apparaat met een motor die op benzine het gazon maaide. We gebruikten een maaier die geduwd moest worden en functioneerde op menselijke kracht.
Wij sportten door te werken, zodat we niet naar een fitnessclub hoefden te gaan om op ronddraaiende loopbanden te gaan rennen, die werkten op elektriciteit.
Maar ze heeft gelijk: wij hadden dat groene gedoe toen niet.

Wij dronken uit de kraan wanneer we dorst hadden, in plaats van uit een plastic fles, die na 30 slokken wordt weggegooid.
Wij vulden zelf onze pennen met inkt, in plaats van elke keer een nieuwe pen te kopen.
Wij vervingen mesjes van een scheermes, in plaats van het hele ding weg te gooien, alleen omdat het mesje bot is.
Maar…….. wij hadden dat groene gedoe niet in onze tijd.

Mensen namen de trein of een bus en kinderen liepen of fietsten naar school in plaats van hun moeder als 24-uurs taxiservicedienst te gebruiken.
Wij hadden één stopcontact per kamer en niet een heel arsenaal aan stekkerdozen en verlengsnoeren om een dozijn apparaten van stroom te voorzien.
En wij hadden geen geautomatiseerde gadgets nodig om een signaal op te vangen van een satelliet die 2.000 mijl verderop in de ruimte hing, zodat we contact konden leggen met anderen en uit te vinden waar de dichtstbijzijnde pizzatent zich bevindt.
MAAR IS HET NIET IN-EN-IN TRIEST DAT DE HUIDIGE GENERATIE KLAAGT OVER HOE VERSPILLEND WIJ “OUDERE MENSEN” WAREN, GEWOON OMDAT WIJ  “DAT GROENE GEDOE” NIET HADDEN IN ONZE TIJD?

(einde citaat;))

donderdag 21 februari 2013

Advocaatje en nog meer

Oudste dochter trok een zak chips van een kerstpakket open, van die maïszoutjes waren het........ mwah... niet zo. Beetje droog. Voor ik wist wat er gebeurde was ze in de weer met een uitje en tomaatje, gepruttel in het pannetje, dook ze in de kastjes voor ja wat? en mocht ik uiteindelijk proeven van een spontaan in elkaar geflanst dipsausje. Waarna ik prompt naar wat verkoelend kraanwater verlangde.... heet! "Kweenie.... wat heb je erdoor gedaan?" "Hm, nou ja, maakt niet uit...", was het vage antwoord. Ik een  beetje raden natuurlijk, maar uiteindelijk riep ik: "Chilipoeder! Dát heb je erdoor gedaan! Dat moet je met máte gebruiken weet je, een snúfje!" Ze lacht wat schaapachtig, tja, was idd misschien wat uitgeschoten... Nu was het verder best lekker, en na toevoeging van nog wat tomatenpuree en wat water wel pittig maar niet meer té.
Ze werkt het nog weleens verder uit...
Zo  leuk, kokkerellende dochters ;-)

Zelf heb ik een paar  keer advocaat gemaakt de laatste weken. Ik had een smalle hoge koker gekregen van mijn moeder om dat eens te proberen op de ouderwetsche wijze. Maar dat heb ik nog niet gedaan. Nu heb ik een recept gebruikt wat ik vorig jaar in de krant zag staan, waarbij  je het in de magnetron doet, met om de halve minuut doorroeren. Er wordt in dat recept citroenbrandewijn gebruikt en dat heb ik ook gedaan, het geeft een  mooie gele kleur. Een  kleur die zelfgemaakte advocaat anders niet heeft, dan is het meer beige-geel. Ook het smaakje met citroen is lekker. Weet trouwens dat de in de winkels aangeboden advocaat zo geel is door allerlei toevoegingen, omdat de consument nu eenmaal verwacht dat advocaat geel van kleur is. (Onzinnig eigenlijk.)


Dus hadden we zaterdag een verwennerijtje.... lekker met zelfgemaakt chocoladerotsje.
Het is het idee van een pindarotsje, maar omdat ik walnoten, hazelnoten en nog wat rozijnen had fijngemaakt noem ik het maar chocoladerotsjes. Zo makkelijk om te doen. Pinda's of noten fijn maken, chocolade laten smelten, ik smelt de pure chocolade in de magnetron, maar als ik melkchocolade gebruik voor iets dan doe ik het, zoals het hoort, au-bain-marie. Want die schift veel sneller.
Dan de nootjes door de chocolade mengen en met een paar theelepels op een stuk bakpapier of op zo'n handig flexibel kunststof onderlegger (dit geval) hoopjes maken.

Ik dacht onder het maken van het gelige goedje eens na over het woord advocaat. Waar komt die naam eigenlijk vandaan? Ik snuffelde eens op internet, wat handig toch, en daar vond ik allereerst dat  je twee soorten advocaat  hebt: dikkere en dunne. In Nederland en België is de dikkere populair, maar voor de uitvoer gaat er vooral de dunne door, zo schijnt.

Over de herkomst vond op de etymologiebank het volgende: Advocaat wordt ook eierlikeur genoemd (wat ik dan tenminste gewoon Hollands vind). Wellicht is het een verkorte naam van advocatenborrel, zo genoemd omdat het de keel van de advocaat zou smeren. Anderen echter zien eerder een verband met de advocaatpeer (avocado). Van het gelige vruchtvlees kan met een dikke drank maken, zoals de Indonesischt adpokat.
Ook vond ik dat het woord eerder is vervormd uit het Nederduits (als ik het goed begrijp: Ndd): apkatt. Abekat = borrel. Er is in ieder geval geen eenduidigheid over de herkomst van dit woord.

En dit stukje is zo leuk dat ik het citeer:

"Dikkerige drank wat uit brandewyn, eiers, suiker en gerasperde neutmuskaat berei word.
Uit Ndl. advocaat (1665), wsk. eerder 'n verkorting van advocatenwijn as van advokaatborrel (WNT), so genoem omdat die drank volgens 'n ou bygeloof bevorderlik sou wees vir die advokaat se stem en om sy brein te verskerp." 

Prachtig toch?
Maar duidelijk wordt het niet en daarom is het wel duidelijk: de geleerde mensen weten het ook niet eens.
Wij houden het dan maar bij het oplepelen....



maandag 18 februari 2013

Waarom ik blog

Waarom blog jij? Deze vraag zag ik vanmorgen bij Vlijtig Liesje
Leuk om over na te denken.

Ik ben begonnen met bloggen omdat ik zag hoe leuk sommige andere blogs waren. Blogs die je een zetje geven om iets wel of niet te doen, besparende tips of huishoudelijke mededelingen ;-) Al snel dacht ik: zou het niet leuk zijn om zelf ook te beginnen?
Dus begon ik maar lukraak, over ons gezin en opruimen enzo (wat ik altijd zo lastig vind, nu nog steeds en ik leer dat vast nooit).

Al snel kwamen daar de verhaaltjes over het boerenleven bij. Ik denk dat vooral het laatste mijn blog iets unieks gaf. Menigeen zou trouwens denken dat een boer niets heeft te doen in de winter want het is nogal stil over dit onderwerp, maar Farmer houdt een soort van winterslaap ;-), evengoed maakt hij nog dagen van minstens 10 werkuren per dag, maar dat terzijde. Veel is ook al verteld, maar als het oogstseizoen weer begint dan valt er gewoon weer meer te vertellen en te laten zien.

Dan zijn er nog de dingen die ook nog leuk zijn om te delen: een receptje, een handigheidje, een geinige opmerking van een van de kinderen, iets wat ik meemaakte of wat me interesseert, noem maar op. Daarmee val ik gewoon onder de noemer van huis-tuin- en keukenblogjes. Voor mij is het bloggen echt iets ontspannends. Een blogje schrijven kost me al gauw een halfuur tot een uurtje, ligt aan het onderwerp. Maar ik schrijf niet iedere dag, één of twee keer (hooguit drie keer) per week vind ik genoeg.
Ik heb gedacht om te adverteren op mijn blog om zo ook nog een centje er mee te verdienen. Maar ik erger me vaak aan reclame bij anderen, dus tot dusver heb ik dat toch niet gedaan.

En toen was ik een soort van verbijsterd over het bezoekersaantal. Natuurlijk, er zitten bezoekers bij die gelijk weer wegklikken, die per ongeluk maar ongeïnteresseerd op mijn  blog komen. Maar toch... Meer dan 20000 bezoekers per maand vind ik veel..... dank je wel iedereen. (Dat was het record in januari dan...) Het klinkt verwaand om te zeggen dat ik er trots op ben. Zo bedoel ik het niet (als verwaand). Maar het is voor mij wel een blijk van waardering voor mijn schrijfkunst, ik had dat nooit verwacht omdat ik mezelf best wel zie als een soort van grijze muis.... Ik denk dat het komt omdat ik de woorden en verhalen die ik kies, hier wel durf uit te spreken maar in het echte leven minder. En het bloggen heeft me in die zin geholpen, om dat nu ook te durven (in real life). En dat ik het steeds minder belangrijk vind wat anderen van me denken, want dat vond ik best hinderlijk belangrijk, en was altijd bang iets verkeerds te zeggen, heb ook vaak meegemaakt dat mensen mij niet begrepen. Hier speelt mijn gevoeligheid natuurlijk ook mee. En wellicht ook mijn antipathie tegen (grote) groepen mensen. Dus, het bloggen is toch een zetje extra geweest voor mij om mezelf meer te leren accepteren met al mijn (eigen)aardigheden.

Wat ik wel wat vervelender vind, de andere kant van de bekendheid zeg maar, is dat ik eerst wel goed nadenk wat ik schrijf. Omdat Jan en alleman kan meelezen. Dat betekent dat er weleens dingen zijn waarover ik zou willen bloggen maar dat niet doe. En als ik over een min of meer gevoelig onderwerp schrijf, probeer ik dat zo te doen, dat ik niet meer zeg dan dat ik in een openbaar gessprek zou zeggen.
Het frappante is dat juist die open stukjes het meest raken, blijkbaar kan ik dingen goed verwoorden. En dat is nog iets wat het blogschrijven mij geleerd heeft: een bewustwording van een bepaalde gave. Ik denk soms: zou ik er iets meer mee moeten doen? Maar mijn eerste taak is toch mijn gezin dus voorlopig laat ik het hier maar bij. Want geloof me: daar heb ik mijn handen wel aan vol. Ik ben geen super-energieke vrouw en ook geen super-perfecte moeder enzo.
Want je snapt toch allemaal wel dat ik de echt moeilijkere dingen niet laat zien op mijn blog (want te openbaar). Nou zijn er ook geen echt alarmerende dingen wat betreft het gewone gezinsleven, dat is iets waar ik wel heel dankbaar voor ben. Maar iedereen heeft toch zo z'n eigen zwarigheden. Gelukkig heb ik daar wel een ander Adres voor. En hou ik mezelf Gods eigen Woord voor: "Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht."(2 Kor.12)

En nu ben ik weer heel serieus geworden. Dat is denk ik dan ook een beetje typisch aan mijn blog: ik kan vrolijk zijn, ik kan neerslachtig zijn, ik kan iets grappigs vertellen,  ik kan een heel serieus verhaal houden. En daarbij dan gevoegd de veelheid van onderwerpen, maakt het misschien tot een wat rommelige blog. Maar ja, dat ben ik nou eenmaal ten voeten uit.
En het mooie is toch dat het door jullie (de meesten dan) nog geaccepteerd wordt ook.

Dank iedereen wel, voor de reacties, voor de mails.... ik hoop nog een heel tijdje te blijven schrijven.




donderdag 14 februari 2013

Gestreept en gekleurd

Deze week hadden de jongens vakantie en dan loopt  het huishouden altijd wat anders. Geen gerit naar en van school, niet steeds op de klok hoeven kijken. Rustiger tempo, want we passen ons een beetje aan. Beetje makkelijker aan de ene kant. Aan de andere kant kun je soms juist beter iets aanpakken op het moment dat zij lekker buiten rauzen, dus heb ik de keuken een uitgebreide sopbeurt gegeven terwijl middelste dochter de badkamer onder handen nam.

Het is weer wit buiten, er is net sneeuw gevallen en nu regent het weer. Raar weer. Oudste dochter had voor een komende stageperiode een kennismakingsgesprek waar ze een uur heen en een uur terug voor had moeten rijden. Dat heeft ze nu toch  maar uitgesteld, al was dat nog lastig in te plannen. Ik vind het tegenwoordig wel lastig om in te schatten wanneer je nou beter niet weg kunt gaan, zo vaak valt het wel mee. Maar ja, ze geven toch code oranje aan en wij vinden het dan toch geen prettig idee dat ze zo'n eind zou moeten rijden in dit weer. Toch, als het dan blijkt mee te vallen baal je daar wel van. Nu blijkt het wel echt gevaarlijk te zijn op de weg.

Ik ben inmiddels begonnen aan mijn haakwerkje. Het moet een lopertje worden voor de tuintafel die op de veranda staat. Het is daar allemaal houtkleur en een vrolijke noot erbij leek me wel leuk. Heel veel kleurtjes dus. Ik wilde eerst granny's haken maar toen kwam ik op een leuk idee bij Karin aan de haak.


Het zijn dus granny's stripes geworden. Heel leuk om te doen en het gaat ook heel snel.
Het is wel een beetje spannend hoe ver ik er mee kom, want ik doe het van allemaal restjes. Bolletjes die ik nog heb of in de loop van de tijd bij elkaar verzameld heb van de kringloop e.d. Als ik voor binnen iets dergelijks zou maken zou ik gewoon katoen gekocht hebben. Maar omdat het hele verandaproject iets is van zoveel mogelijk tweedehands en gekregen materiaal, hoewel Farmer de dakplaten en houten balken wel gekocht heeft, lijkt het me een uitdaging om daarbij aan te sluiten. En als ik er niet helemaal mee kom, wordt het maar een kleedje i.p.v. een lopertje. De meiden vinden hier trouwens niet veel aan, maar de jongens bewonderen gelukkig de kleurtjes...;-)

De veranda zelf is ook nog niet helemaal klaar. Farmer heeft houten schotten gezet tegen het insneeuwen, maar dat moet nog anders gemaakt worden. Dat is dan weer als je het zelf doet, dan duurt het langer voor het klaar is. Maar des te groter de voldoening als het dan zover is en hij doet het graag, zulke dingen.


We hadden ook nog een bak-dagje waarin ik o.a. nog een keer de notenrepen maakte en middelste dochter koekjes bakte. Ook al (spiraal)streepjes en deze vindt ze wél leuk natuurlijk... vooral lekker...
Zij had dit uit een receptenboek. Maar je kunt dit volgens mij heel eenvoudig zelf ook doen. 

Voor gewoon zandkoekjesdeeg halveer je de ingrediënten en meng je door de ene helft ook nog een lepeltje cacaopoeder.  Allebei de mengsels apart mengen en kneden. Allebei de degen uitrollen tot een dikke rechthoekige plak, de blanke plak op de bruine leggen en aan de breedste kant samen oprollen. Probeer het zo strak mogelijk te doen. Uurtje in de koelkast laten rusten zodat je de rol daarna in plakjes kunt snijden die je op de bakplaat legt. Zo krijg je het spiraaleffect. En dan nog bakken natuurlijk.


En nu ga ik middelste zoon knippen. 
Zijn haren dan....


donderdag 7 februari 2013

Prikkelend genoeg voor fantasierijke kinderen en zelfmaakidee

De Farmertjes zijn er gek op. Sommigen zeggen dat het dom speelgoed is, alles ziet er al uit zoals het eruit hoort te zien, m.a.w. het is te kant en klaar. Het prikkelt niet genoeg, omdat kinderen er niets aan kunnen sleutelen of bouwen. Nee, Lego of ander constructiemateriaal is veel beter. Nu zal ik niet bestrijden dat constructiespeelgoed goed voor de ontwikkeling is. En gelukkig weten de Farmertjes ook met dit speelgoed wel raad. Waar ik het echter over heb, is Playmobil.

Een gegeven feit bij ons is, dat de jongens het prachtig speelgoed vinden. Ook Oudste zoon, die zoiets niet meer voor zijn verjaardag wilde hebben (hij gaf de voorkeur aan uitbreiding van zijn Siku-verzameling) speelt vrolijk mee. Laat ik het zo uitdrukken: met lego zijn ze uren zoet, met playmobil dagen. En deze winter geldt: weken. Soms is het opgeborgen, hebben ze er even genoeg van. Maar na een paar dagen kriebelt het weer en beginnen ze weer. Ze hebben een hele verzameling, om eerlijk te zijn is daar niets sobers aan. Wel bij elkaar gespaard door 6 kinderen dan natuurlijk. En op de een of andere manier blijft het leuk. Om terug te komen op het gebrek aan prikkeling: daar merk ik hier niet zoveel van. Playmobil prikkelt nl. wel degelijk de fantasie en laten onze jongens daar nou ruim mee bedeeld zijn. Ze spelen ook verhalen na, zelfs een spel. Een tijdje terug hadden we een spel voor de computer waarbij ze eilanden moesten koloniseren, een soort bouwspel. Helaas liep het op een gegeven ogenblik vast, het was ook een verouderd spel (van oudste dochter). Maar ze vonden dat een prachtig spel en als de computertijd dan om was gingen ze verder met de playmobil. Waar ze uiteraard wél die dingen konden bouwen die ze in het spel nog niet konden... Ook als ze van het buiten spelen koud naar binnen komen wordt het playmo-spel hervat.

Ik heb ook wel gelezen dat de poppetjes zelfs ingezet worden bij een bepaalde vorm van therapie, dus maak mij bij dit alles niet meer wijs dat het waardeloos speelgoed is. Bovendien is het al jaren een succes. Het is wel prijzig maar meestal koop ik het als het in de aanbieding is, er zijn trouwens grote prijsverschillen tussen de onderlinge winkel(ketens) dus prijzen vergelijken is hier erg nuttig. Maar ook in de uitverkoop kun je goed je slag slaan. Zo kocht ik vorig jaar bij bolcom een aantal dozen die eruit gingen. Dat scheelde echt een stuk. Maar het is ook best sterk speelgoed, kan wel tegen een stootje (niet altijd bestand tegen eroverheen lopen...).


Bij de Farmers zijn de rotsen en bomen en dieren altijd erg in trek geweest. Samen met ridders, cowboys, piraten en politie vormen zij de basis voor een altijd wisselend toneel dat vele, vele bedrijven kent. Alle eeuwen voegen zich hier samen tot een prachtig geheel. Heldhaftige avonturen kun je in huize Farmer beluisteren en bezichtigen. Ook weleens heftige meningsverschillen en strijd (het is net de echte wereld).
Ze maken hierbij ook gebruik van gewone houten blokken, waar dikke wallen mee opgebouwd worden, waar huizen mee gemaakt worden, dierentuinen worden gerealiseerd of wegen mee gecreëerd worden. En kleine blokjes dienen soms als voer.


Ik heb ook nog een zelfmaakideetje: bij ons vinden ze het zo leuk om bedjes te hebben voor de poppetjes. Nou maak ik natuurlijk niet voor elk poppetje een bedje maar een aantal is echt leuk. Ik heb daarvoor een soort slaapzakjes bedacht. Voor de meiden destijds al en vandaag maakte ik er nog een paar bij. Ik neem daarvoor een stukje borg, restjes van de lappen die ik ooit gebruikte voor hesjes voor de meisjes. Ik knip daarvoor een reep af van 16 x 5,5 cm. en stik de zijkanten (goede kant op elkaar) vast, draai om en voilá, daar heb je een warm slaapzakje wat uitstekend van pas komt bij de pioniers en avonturiers. De boven- en onderkant zigzag ik wel even tegen het rafelen. De bovenkant van de onderkant maak ik rond, dat geeft net dat leuke effect.

Bij deze was de bovenkant de zelfkant, mooi effectje door het opgerolde randje.

Je hebt er zo een stelletje klaar en reken maar dat ze er blij mee zijn.

Zomaar nog een kleedje kunnen ze ook wel gebruiken.

Het kleedje waar de indiaan op ligt is een restje gevoerd spijkergoed.
Erboven liggen een paar zandzakken, voor de cavaleristen, maar meestal dienen ze als zakken met graan.
Ik vul ze met rijstkorrels, stik ze eerst dicht voor ik ze met de hand dichtmaak. 
Ernaast nog een berevel, handelswaar voor de indianen en pelsjagers, wordt ook nog wel als bedje gebruikt...

Je kunt nu zeggen: Tjonge, heb je niet wat beters te doen? Dan antwoord ik vrolijk: ja hoor! Maar  moet altijd alles bemeten worden aan de nuttigheid van dingen? En het was een welkome afwisseling van het zetten van knielapjes op spijkerbroeken.

Wat vind jij van dit speelgoed?
En meer zelfmaak-tips zijn ook welkom!





dinsdag 5 februari 2013

Witte bonen met getoverde tomatensaus

Nog een paar dagen, dan hebben ze hier weer vakantie. Extra prettig dus, dat ik gisteren goed kon opschieten. De kamer weer op orde en de was aardig bij. Vanmiddag boodschappen gedaan en eten klaargemaakt. Aardappels koken, kroten uit de vriezer, spekblokjes erbij een een uitje erbij... klaar was dat dan weer. Tenminste... ik had niet genoeg voor allemaal, maar oudste dochter wilde graag eens witte bonen in tomatensaus proberen, daar had ze een potje van in de kelder zien staan. Wij eten dat eigenlijk nooit, ik heb het vast ooit eens meegebracht met de gedachte dat we dat weleens konden doen.... weet ik veel, m'n brein kan soms wonderlijk werken ;-) Onlangs hadden we een pannetje groen met wit (witte bonen met snijbonen uit het zout) van mijn schoonmoeder en dat vond ze zo lekker. Maar oh verrassing: het potje in de kelder bleek alleen de witte bonen te bevatten, zonder tomatensaus. Wat nu? Zonder iets erbij zal waarschijnlijk  helemaal niet smaken dus nam ik het gefruite uitje, trok de kast open om een blikje tomatenpuree te pakken (altijd op voorraad) en deed de inhoud erbij. Ik zag nog een verdwaalde tomaat liggen, die ging er ook in stukjes bij. Oudste dochter zat op dat moment achter de pc en riep (want afzuigkap):  "Beetje zout en tijm staat hier dat er bij kan!" Oja, goed idee! riep ik, want tijm wordt vaak gebruikt bij tomaat. Toen nog wat water, net zoveel tot ik vond dat het dun genoeg was en ik liet het even sudderen. En ziedaar: zomaar onverwacht zelfgemaakte tomatensaus. Serieus: een paar jaar geleden zou ik zo creatief niet hebben kunnen zijn, al klinkt het jou misschien heel simpel in de oren. En het was zo lekker dat wij beiden het erover eens zijn: in zo'n potje kan nooit een lekkerder variant zitten! En nu willen we witte bonen zaaien. Als de tijd rijp is.

Gisteravond was ik zomaar een keer alleen thuis, tenminste zo voelde het, want de jongens lagen al te pitten en ook Jongste dochter lag al op bed, zij was niet fit. Ze is vandaag thuisgebleven (had het klokje ruim rond geslapen) maar het gaat gelukkig al beter. Ik heb een tijdje mijn moeder aan de telefoon gehad, beetje bijgepraat en meteen een afspraak gemaakt voor a.s. vrijdag om naar haar toe te gaan. Gaan we samen naar de kringloopwinkel, heerlijk ontspannen vinden we dat. En blijf ik een boterham mee-eten, dat vindt ze gezellig en de jongens worden door de buurvrouw opgehaald van school dus ik hoef daar niet naar om te kijken. Ze hebben dan gelijk vakantie, 's middags is de school al dicht. Farmer is thuis en oudste dochter ook, dus ze komen niet in een leeg huis.
Verder wil ik zo graag weer een handwerkje opzetten, daar komt maar steeds niet van en gisteren heb ik eindelijk een patroon opgezocht. Leuk-leuk-leuk, dat wil ik vanavond (en anders morgenavond...) opzetten. Het is een haakwerkje, ik laat er later wel iets van zien. Denk ik.




vrijdag 1 februari 2013

Weer een week

En ja, wat is dat nou hè, zomaar weer een week voorbij. Een rommelige en wat chaotische week.
Het begon zaterdag al, er zat iets in de lucht denk ik... de jongens vlogen mekaar om de haverklap in de haren. Op den duur is dit uitermate vermoeiend, kan ik je vertellen. De dag erna waren ze weer goed met elkaar, speelden weer lief, maar niet rustig want ze maakten met z'n drieën een kabaal voor tien. Veel tijd voor mezelf heb ik niet tijdens de weekwisseling, want met de dochters heb ik dan weer op 'n heel ander niveau allerlei gesprekjes e.d.  Op zich is dat ook niet erg, ik ben altijd blij als dingen besproken kunnen worden. En als zij dingen met me willen delen. Maar  ik merk wel dat ik het des te prettiger vind om daarna weer een tijdje alleen met m'n gedachten te zijn.
Op maandagmorgen heb ik meestal wel een gevoel van "effe lekker ertegenaan", maar deze keer niets daarvan, als een ouwe opoe moest ik nog helemaal bijkomen blijkbaar, en rochelhoest en snotterneus, gepaard met hoofdpijn en herhalend gegaap deden me tenslotte concluderen dat ik beter even een "little nap" kon nemen (een dutje). Daarna ging het gelukkig beter...
Ik had allerlei plannen voor deze week, maar het was weer als vaker: ik wilde meer dan ik kon. In ieder geval: dan er uit mijn handen kwam.
Na drie avonden op rij weggeweest te moeten willen zullen zijn was ik blij dat ik gisteravond niet de deur uit hoefde. En probeerde ik een baksel uit, waaarbij  ik iets fout deed, iets heel doms, en zo werden het dus misbaksels.

Gelukkig ging er ook nog iets goed, ik wilde eens proberen om zelf notenrepen te maken. Gezonde tussendoortjes i.p.v. altijd spul met vet en suiker. Dus ik kraakte walnoten die ik nog heb van vorig jaar en hazelnoten die ik nog had van een of andere aanbieding, al over de datum, maar dat geeft helemaal niks. Daarna hakte ik ze fijn, natuurlijk werkt dat het fijnst gewoon met de hand (en een scherp mes...). Ik deed er wat citroensap bij en liet het zo een tijdje staan. Ik had een pakje dadels liggen nog, ook fijn gemaakt, werd lekker plakkerig zo. Kon nog wel plakkeriger want de boel moet toch eeen beetje aan elkaar kleven, dus paar eetlepels honing erbij gedaan. Ik heb geprobeerd om er zo stevig mogelijk rechthoekjes van te maken en in de koelkast gezet. Maar het valt helaas toch nog enigszins los uit. Hand eronder houden dus. Hoe die dingen uit de winkel dan zo stevig worden weet ik ook niet (en al helemaal niet waarom je daar voor drie van die repen € 1,90 of zoiets betaalt).


Maar ze zijn heerlijk!! Ik wil de komende tijd wat meer uitproberen op dit gebied, met appeltjes bijvoorbeeld of rozijnen zal het ook lekker zijn. En zo gek: vroeger lustte ik nooit honing, zo raar zoet, en al zeker niet meer sinds op school mijn hele boterhamtrommel onder de honing zat, inclusief de boterhammen met kaas en worst... Maar inmiddels ga ik  honing waarderen. Vroeger was ik helemaal wel een zeurpiet hoor, wat eten betreft. Ik eet nu heel veel dingen die ik vroeger echt niet at. Niettemin een moedgevende gedachte dat je smaak kan veranderen, zeker met het oog op ons kieskeurige kroost....


Mijn gedachten zijn verder veel bij de mensen die te maken hebben gehad met de watersnoodramp. En bij de mensen wier familie het nog heeft meegemaakt. Heel wat verhalen zijn erover te lezen en te  horen (trouwens altijd boeiend en leerzaam vind ik), maar wie zal het diepe gevoel daarbij peilen van hen die er van dichtbij mee te maken hadden, ja zelf hebben meegemaakt?
Mijn moeder woonde toen nog thuis in Boskoop en ze hadden ook een gezin opgevangen. Ze heeft nog steeds contact met de twee zussen. Vrouwen die vrijgezel  gebleven zijn en die wij als kinderen altijd met tante aanspraken. Mijn grootouders (van vaders kant) waren ook in Zeeland geboren, maar in die tijd woonden ze al in Zuid-Holland. (Ik ben zelf ook in Zuid-Holland geboren.) Ik vind het Zeeuws altijd zo mooi klinken. Mijn opa sprak niet zo erg Zeeuws maar mijn oma wel. Ik kan me ook nog herinneren dat wij -mijn broertje en ik- met  onze ouders in Zeeland waren, bij de ouders van die twee zussen. Tussen het oplepelen van de soep werd door de (in mijn kritische tienerogen heel oude) vader onvervalst Zeeuws gesproken. Wellicht nog een dialect daar weer van, in ieder geval kon ik er totaal niets van verstaan, temeer omdat hij erg binnensmonds sprak. Ik zie het nog zó voor ogen. Toen vond ik het hinderlijk trouwens, en zei maar op goed geluk ja of nee als me iets gevraagd werd. Zoals gezegd, ik was een tiener, nu zou ik er heel anders tegenaan kijken, meer observerend en gefascineerd denk ik. Want taal, dat boeit mij nu eenmaal.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...