Jolanda

Jolanda

Pagina's

vrijdag 30 november 2012

Feest voor Oudste zoon

Woensdag was een feestdag voor Oudste zoon, hij was jarig! Ik had voor hem een Siku maïshakselaar gekocht. Ons budget is ca. 50 euro voor een verjaardag, dus konden er nog wat kleinigheidjes bij die door z'n broertjes gegeven werden. De zussen kopen altijd zelf iets. Eén van die kleinigheidjes was een meetrolbandje. Ik zag bij de bouwmarkt een pakje met twee kleintjes, van 3 en van 2 meter, voor 5 euro. Ik heb ze uit de verpakking gehaald en eentje ligt nog ingepakt voor Middelste zoon. Dit blijkt een erg leuk cadeautje te zijn, alles wordt gemeten. Zelfs de afstand tussen zijn voeten terwijl hij wijdbeens staat ;-)
Hij kreeg van opa en oma een echte hamer en een mooi korte zaag. Niet zo'n kinderpakketje maar echt gereedschap, waar hij altijd wat aan heeft. 
De verjaardag voor de rest van de familie hopen we over een paar weken te vieren, dat doe ik sinds ze ook kinderfeestjes houden in één keer, scheelt een hoop drukte en ik vind het ook voor de familie erg belastend om twee keer (een eind) te moeten rijden.


Natuurlijk mocht hij trakteren. Ik had saucijzebroodjes gekocht van de Aldi. Ik had ze zelf kunnen maken maar ik koos er deze keer voor om snel klaar te zijn. Je hebt tegenwoordig ook van die kleine hapjes, al voorgesneden maar die vinden wij erg ieniemini, dus ik heb gewone genomen, die doormidden gesneden en warm gemaakt in de oven.
7 vriendjes kwamen na schooltijd naar de boerderij. Deze groep jongens houdt erg van het vrij spelen, dus met een paar spelletjes was ik al klaar. Erg in trek was het kegelspel, oftewel budget-bowlen. Ik nam 10 plastic flessen, vulde die tot de onderkant van het etiket met water, zodat ze niet al te makkelijk omvallen. Een bal erbij en gooien maar. Ik gebuikte een kleinere bal dan een voetbal en het lukte niemand om alle flessen om te krijgen, per beurt mochten ze twee keer gooien. Toch waren ze erg enthousiast.
Ook had ik een parcours uitgetekend van ca. 25 meter  lang en 1 meter breed, daar moesten ze het spel "slakkegang of hazewind" spelen. Zo langzaam mogelijk naar de andere kant fietsen, zonder buiten de lijn te komen en voet op de grond betekende strafpunten. Weer wat anders dan het altijd maar snel-sneller-snelst proberen te zijn. En een kunst apart, ze moesten de juiste mix zien te vinden tussen net niet vallen en toch zo langzaam mogelijk te fietsen. En terug moesten ze weer zo hard mogelijk...
Ik heb zelf wel een spelletjesboek, maar ik had in de bieb nog een paar andere gehaald waar ik dit laatste spel en nog meer leuke spelletjes uit heb gehaald. Ik heb ook nog een aantal leuke dingen gevonden voor het feestje van Middelste zoon, die over 14 dagen weer jarig hoopt te zijn. Er zijn zoveel leuke dingen te verzinnen om een feestje leuk te vieren zonder dat het veel hoeft te kosten. En zoals gezegd, verder hebben ze heerlijk rondgestruind en gespeeld, compleet met zwaarden en stokken, gevaarlijke omgeving hier ;-)

Toen ik de hapjes op school gebracht had, nam ik Middelste zoon mee naar huis. Hij zag in-wit en had erge buikpijn. Nummer 4 van het gezin....  die zit nu nog lekker uit te zieken. Vorige week waren Oudste zoon en Jongste dochter ziek en die week daarvoor Jongste zoon.
Momenteel heb ik niet zoveel tijd om te bloggen. Dus moeten we het maar doen met zo'n 1 x per week.
Dinsdag was er een landbouwvoorlichter, woensdag was dus de verjaardag van Oudste zoon en donderdag de timmerman om een nieuw kozijn met draairamen te zetten. Omdat Farmer zelf het oude raam al had uitgesloopt en meehielp met het zetten van het nieuwe, drukt dat de tijd (dus kosten) die de timmerman ermee bezig is. Dit waren ze zo ook overeengekomen.
En nu rest ons dames nog het reinigen van de stofzooi....




zaterdag 24 november 2012

Broodnodige tijd voor mezelf na drukte

De jongens kunnen in deze tijd van het jaar altijd vrij druk zijn. Dit komt misschien voor een deel door de op komst zijnde verjaardagen en het feit dat ze meer binnen spelen. Ook sinterklaas zou een rol kunnen spelen. Wij houden het zelf heel sober, maar op school wordt er ook aandacht aan besteed. Het maken van surprises voor elkaar vind ik leuk, maar ik vraag me altijd wel af waarom alle werkjes en taallesjes ineens over die beste man en zijn zwarte helpers moet gaan.

Deze week had ik een aantal min of meer verplichte dingen waarvoor ik op pad moest en een paar zieken in huis. Dat zorgt er dan al voor dat mijn huishouden niet zo wordt gedaan als gewenst. Niet dat ik dat zó erg vind, maar het zit dan toch een beetje in m'n achterhoofd te zeuren dat het eigenlijk nog had moeten gebeuren.
Voeg erbij dat ik na (veel) weggeweest te zijn het liefst alleen ben en dat niet zo kon zijn, dus dat betekent een overvoerd gevoel, en de kans op een korzelig en gauw-snauwerig humeur loopt navenant op.

Het is de prijs van de introversie, wat niet altijd zo makkelijk is in een druk gezin. Begrijp me goed, ik vind  het  heerlijk om man en kinderen in de buurt te hebben. Kan ik vaak echt van genieten.
Maar ook: moeder zijn in een druk gezin betekent ook veel zelfverloochening. Dat is goed, dat is mijn taak. En gezellige verjaardagen en interessante avonden en ontmoetingen met andere mensen: ik vind het allemaal geweldig. Maar ik hou niet van massa's mensen en hoe gezellig iets ook is, toch zit ik blijkbaar zo in elkaar dat ik af en toe heel erg graag in een hoekje zou willen wegkruipen... alleen met mijn gedachten, waar ik alles eens de revue laat passeren, waar tijd is voor zelfreflectie, waar ik weer tot rust kom.
Ik voel dat vaak wel aankomen en ik vind het ook vreselijk van mezelf als ik iedereen ga afsnauwen. En op een gegeven moment kan ik nauwelijks meer nadenken en helpt er zelfs geen bidden aan, maar is het alleen  maar: Rust een weinig. Dochters zien dat op een gegeven moment zelf ook: Mam, ga nou maar even naar bed, wij zorgen hier of daar wel even voor.
Het gaat trouwens niet alleen om slaap, maar vooral  om even alleen te zijn. Op die spaarzamelijke momenten dat ik eens echt alleen thuis ben (eventueel met slapende kinderen, dat maakt dan niet uit), kan ik daar echt van genieten. Even niemand die mijn aandacht vraagt. In alle rust kunnen werken of even lekker ongestoord lezen. Dan tank ik weer bij en kan ik er daarna weer tegen!

vrijdag 16 november 2012

Boerderijbezoek

Deze week waren de kinderen uit de groep van Middelste zoon voor een bedrijfsbezoek gekomen. Ze werken in de klas over beroepen en je kon je als ouders aanmelden om iets in de klas te vertellen of de  klas laten kijken op  het werk. Ik  heb ons aangemeld en tja, op een melkveebedrijf kijken is dan leuker dan in de klas iets vertellen... ik kan slecht een koe meenemen naar school. En in het echt is natuurlijk veel mooier dan op een foto. Nu hebben wij geen ervaring met bezoekers rondleiden, maar we hadden er alle vertrouwen in dat we dat best konden. Oudste dochter was ook thuis, dat kwam mooi uit. Ze doet de opleiding dier- en veehouderij en dit was dus een kolfje naar haar hand. Zij nam de helft van het groepje en ik de andere helft, totaal ongeveer 20 kinderen dus een niet al te grote groep. We hadden ons praatje verdeeld over 4 plaatsen om te kijken, zo liepen we elkaar niet in de weg. Ze mochten kijken in de stal, de melkput, de kalverstal en de kuilplaat.
De meisjes keken nauwelijks naar de trekker die in de stal stond, de jongens sprongen daarentegen bijna op de treeplank. Grappig. En één van de kinderen vond het kuilgras naar chips ruiken... Huh? Vers gemaaid en gedroogd gras ruikt lekker vind ik, maar kuilgras... nou nee.... beetje doordringend zuurachtig. Maar wel leuk om te horen ;-)




Ook de stier vonden ze nogal indrukwekkend. Ik  heb het er zelf niet zo op, al is het mooi om te zien, dat wel. Maar hij is zo ongedurig en groot.... in de wei liep hij ook altijd zo te brallen... br. 'k Was altijd blij met de extra stroomdraad die gespannen was. Zijn taak (voor de jonge koeiedames...) is inmiddels overgenomen door een jonge stier. Deze wordt afgemest en dan moet hij weg voor de slacht.
En een lol dat de kinderen hadden toen er een koe moest plassen! 


In de stal kwamen we ook Farmer tegen, die gewoon lekker door kon gaan met zijn werk, hij was bezig met het scheren van de jonge pinken, die zaterdag daarvoor naar binnen waren gegaan.
De dikke vacht moet weer glad worden, anders zweten ze veel te hard in de stal. Bij de koeien had Farmer al de uiers geschoren, want "ge mot de spiênen gewoôn zitte zuuke tussen al da haor..." Het is vooral dus voor de hygiëne, dat dit gebeurt. Er kan dan zoveel vuil aan zitten en we hebben toch graag schone melk nietwaar? Net zoals de staartkwasten, die Farmer een tijdje terug al afgeschoren had.  Tegen de tijd dat ze weer in de lente naar buiten gaan, zijn ze allang weer dusdanig mooi aangegroeid dat ze de vliegen weer kunnen verjagen... telkens weer. En weer.





De kalfjes vonden vooral de meisjes erg leuk. Daar wilden ze nog wel een keertje kijken, maar Oudste dochter was al klaar met haar groep en was bezig om nog wat vragen te beantwoorden.
"Waarom zitten er bij sommige koeien van die vlekken op hun neus?"
"Ja... ehm... (wat moet  je nou weer met zo'n vraag, dacht ze)...dat komt door wat de moeder doorgeeft... eh.. net zoals de één sproeten heeft en de ander niet." Goeie oplossing, Oudste dochter!

Ik moet nog vermelden dat de foto's van de stier en de kalfjes in dit blogje van Jongste dochter zijn, ere wie ere toekomt.

Deze week ben ik maar liefst 3 x verrast met een award. Ze komen van Eilzabethzeeuws knoopje en Sarina. Neem zeker eens een kijkje op deze blogs, alle drie heel verschillend maar de moeite waard.
Heel lief dat jullie aan mij gedacht hebben, ik zie het als een stukje waardering! Toch geef ik er verder liever geen aandacht aan, ik hoop dat jullie het niet erg vinden. Ik zou ook niet weten aan wie ik ze door moet geven, er zijn zoveel leuke, interessante blogs.

En nu ga  ik gauw naar mijn administratie. Ik ben aan een grote opruimtaak bezig, ik hoop daar een andere keer nog over te schrijven.... over het opruimen dan hè, ik ga hier geen getalletjes strooien. Ik ben me er nl. wel terdege van bewust dat ik heel veel (anonieme) meelezers heb - soms vraag ik me weleens af of mensen in mijn omgeving mijn blog ook lezen... men kan me soms aankijken of ze me voor 't eerst zien.... maar ik hoor er nooit zoveel  over. Nou hoeft iedereen me niet in mijn gezicht te staan prijzen, maar ik zou het best waarderen als ik er eens wat over zou horen, als een soort feed-back zeg maar. Of een gesprekje over wat ik schreef... Want stiekem meelezen hoeft echt niet, u en jij mág het lezen, anders zou ik mijn blog wel gesloten hebben gemaakt of mezelf anoniemer hebben opgesteld. Maar ja, hoe anoniem blijf je, met een flink gezin én met een boerderij?






maandag 12 november 2012

Moeders met een vooruitziende blik....

... verstoppen de cakedoos zodat iedereen 's avonds nog een plakje heeft.

... leggen het schone goed al klaar zodat aangekoekte ventjes meteen door kunnen lopen om zich de oren te laten wassen ;-)


... zeggen telkens dat ieder zijn laarzen en overalls e.d. op moet  hangen - maar helaas toch een laars gevonden met een hap eruit én een bodywarmer die de body niet zo warm meer houdt... men hoede zich hier voor Het Knaagmonster. En dat terwijl die naar hartelust op een blok hout mag knagen...

... lopen niet te hard van stapel en vallen niet. Wat ik wel deed, vorige week, met als gevolg een blauwe plek, inmiddels paars, op mijn bovenbeen. Ter grootte ongeveer van een hamburger. Ai.
Middelste zoon die altijd links naast me zit aan de eettafel wilde zijn genegenheid tonen door lekker op me te gaan leunen... ik jodelde zo'n beetje.

 ... zorgen op tijd voor een cadeau in huis - maar ik moet er voor een deel nu nog op uit. Vanmiddag heb ik het nodig.... mijn lieve moeder is jarig vandaag. Ze houdt het pas zaterdag voor haar kinderen en vandaag voor de broers en zussen van mijn ouders, anders kan ze iedereen niet bergen. Ik ga echter vanmiddag even voor de gezelligheid met Jongste, en om een handje te  helpen, mijn zus is er vandaag ook de hele dag. Dus kan ik de rest ook zaterdag geven... (idee!).

.... beseffen dat 's middags de playmobilbak opnieuw omgegooid wordt, dus ruimen het nu maar eens niet op en doen de wekelijkse kamerbeurt dan maar een keer met de Franse slag.

... schillen 's morgens al de aardappels voor het avondeten, maken de spruiten vast schoon en zorgen dat de kipfiletjes uit de vriezer gehaald zijn. Alles klaar voor als bij thuiskomst alles rap-rap opgezet moet worden. Gevulde, zelfgemaakte champignonsaus erbij want die was over van gisteren... mjam mjam... zo lekker bij spruiten. En bij de boontjes die de spruitenweigeraars dan eten zullen.... Natuurlijk had ik met vooruitziende blik extra veel ervan klaargemaakt.


... en dit heeft niet zoveel met vooruitziende blik te maken als wel met een rustgevende blik.. de jongens hadden deze schilderijtjes gemaakt op de kinderclub en ik vond het wel zo gezellig om ze op te hangen, mooie herfstplaatjes toch door die kleurtjes.



Nog andere vooruitziende moeders?



donderdag 8 november 2012

Winkelopstelling in nieuwe bibliotheek

Een tijdje geleden is de bibliotheek waar ik meestal naar toe ga, vernieuwd. Mooie nieuwe opzet, veel licht en ruimte. Ook is de opstelling van de boeken veranderd, dat is het belangrijkste verschil met het oude pand.  Stonden de boeken eerst rug aan rug, nu ligt een groot aantal met de voorkant naar boven, zij noemen dat de winkelopstelling. Zoals in een boekenwinkel dus. Het prikkelt meer en nodigt uit tot het pakken van een boek en het lenen ervan. Zo werkt het ook echt, ondervond ik. Ik vind bibliotheken altijd wel prettige plaatsen om te wezen, maar nu liep ik verrukt langs de tafels. Je herkent eerder de titels, ik zag "Haar naam was Sarah" liggen en die stond al een tijdje op mijn nog-te-lezen-lijst. Die ging dus meteen mee (was echt mooi boek). Je waant je  in een boekenwinkel maar het leuke is dat je deze boeken gewoon mag meenemen om te lezen!

Ook bij de kinderboeken is het prettiger zoeken dan eerst. Toen stonden er bakken op de grond voor de prentenboeken en moest  ik de boeken eruit halen om te kijken of het me aanstond. Nu zie je veel sneller of het iets voor je is. Ook  kom je eerder boeken tegen die je anders niet zo gauw zou meenemen, over een bepaald informatief of creatief onderwerp of zo. Het lenen en terugbrengen mag je allemaal zelf doen, je pasje laten lezen en de boeken één voor één op de plaat. Openstaande bedragen kun je betalen bij een andere automaat.

Ik ben wel kritisch met het zoeken naar een boek, niet alles zal zomaar in mijn tas belanden. Daarom heb ik ook een lijstje met schrijvers en/of titels van boeken die ik nog wel eens zou willen lezen. En daar komt dan een punt waar het zoeken naar een boek in de nieuwe opstelling lastiger wordt. De boeken staan tegenwoordig namelijk op genre, dus actief/spanning bij elkaar, liefde en leven, literatuur. Informatief en fictie staan niet door elkaar, maar wel in dezelfde genre-hoeken. En dan alle schrijvers door elkaar. In één bepaalde kast staat het dan nog wel op naam maar verder niet. Op alfabet zoeken is er dus niet meer bij. Bovendien kunnen verschillende boeken van dezelfde schrijver op wel  3 of 4 verschillende plaatsen staan. In de computers kun je kijken of een boek aanwezig is en als je het dan nog niet kunt vinden, zijn de bibliothecaressen er gelukkig nog. Als ik een bepaald boek heel graag wil lezen, vraag ik het online aan, dat kost niets binnen de regio, daarbuiten wel.

Ik ben trouwens ook lid van de christelijke bieb van de dorpskerk, omdat veel titels niet te vinden zijn in de openbare bieb (of alleen op aanvraag) en vooral voor de kinderen moet je dan zo goed zoeken tussen al de boeken met vloeken of rare onderwerpen. De jongens lezen echter lang niet zoveel als de meisjes vroeger. Die verslonden toen een boek per dag of zo... de oudste twee zijn snellezers. Ze lezen nog steeds graag, hoewel het soms met vlagen is. Wel jammer dat we die boeken maar 3 weken mogen houden en ze niet via internet verlengd kunnen worden. (Bij de openbare bieb kun je ze 4 weken houden en 1 x gratis verlengen, mits niet gereserveerd door een ander.) Want diverse boeken worden door verschillende gezinsleden gelezen. En veel daarvan lees ik zelf niet eens...



Heb jij al ervaring met deze vernieuwde opstelling in bibliotheken?
Wat vind je ervan?
Of kom je nooit in een bieb?



donderdag 1 november 2012

Uitspreken

Van de week dacht ik in mijn stille tijd aan het belijden van je zonden. En omdat mijn gedachten nogal eens een vlucht kunnen nemen, moest ik toen  denken aan een mooi voorval van jaren geleden.

Jongste dochter (JD) was toen een jaar of 4. Zij was in ieder geval thuis terwijl de andere meisjes op school waren. Ze was bezig met strijkkraaltjes. Ik was in de buurt aan het schoonmaken en zag een kapot deksel van een prullenbakje. Hè? Vanmorgen was die nog heel! Ik keek naar Jongste dochter en vroeg haar wie het had stuk gemaakt. Ze keek even op, antwoordde niet, maar ging snel verder met haar kraaltjes. Hm. "Heb jij het gedaan?", vroeg ik. Haar krullenkopje schudde kort nee en ze boog zich nog dieper over haar werkje. Ik zag aan heel haar houding dat zij zich schuldig wist. Ik wilde echter zo graag dat zij dat ook toegaf. Ik vroeg door: "Heeft JD het soms gedaan?". Soms helpt dat namelijk bij kinderen, om het in de derde persoon te zeggen. Weer schudden. "Hebben jouw handjes het gedaan?", vroeg ik nog. Het bleef even stil en toen fluisterde ze: "voetjes..." "Hebben je voetjes het gedaan?" Toen  knikte ze ja. Ik draaide me om, want ik moest een lach verbijten. Ik wachtte een paar tellen voor ik weer wat zei: "Dat waren stoute voetjes hè?" Ja, dat vond ze ook. "Dat moeten jouw voetjes maar niet meer doen." Nee, dat vond ze ook. En eindelijk keek ze op. Ik zag in haar oogjes opluchting en vertrouwen. We glimlachten naar elkaar.

Waarschijnlijk was ze op het prullenbakje gaan staan om bij de wastafel te kunnen en krakte het zo kapot. Ze zal waarschijnlijk erg geschrokken zijn, gevoelig kind als ze was. Ik heb het er verder niet meer met haar over gehad. Ja toch: later, als anekdote verteld.

Maar zie je: echt goed is het pas weer als je het hebt toegegeven en uitgesproken.
Om het dan door te trekken voor mij die ochtend: hebt beleden.
"Indien wij onze zonden belijden, Hij (God) is getrouw en rechtvaardig, dat Hij ons de zonden vergeve... (1 joh 1: 9). Dan hoef ik niets achter te houden, immers Hij kent mij toch. Maar hij wil wel dat ik het uitspreek, om zo me te verlaten en te vertrouwen op Hem. Dat heeft mij nog nooit beschaamd, want Hij is goed!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...