Jolanda

Jolanda

Pagina's

woensdag 27 juni 2012

Award, bloggen en grote wesp

Een kort berichtje.
Ik kreeg een Sunshine-award van Conny, van conny's-blog. Ik doe er verder niet aan mee en geef hem ook niet door (sorry maar de tijd ontbreekt me)  maar het is toch een stukje waardering! En een beetje zonneschijn, ah, daar verlang ik echt wel naar... Neem trouwens ook eens een kijkje op haar blog, het is daar ook echt gezellig!


Er zijn echt wel verhaaltjes in mijn hoofd hoor, maar we zijn nogal druk deze week. En druk is het zo vaak, dus ik denk serieus na over het vervolg met bloggen. Aan de ene kant vind  ik het zo leuk om te doen, aan de andere kant die tijd... Ik lees al veel minder bij anderen, en als ik verder ga, denk ik dat ik minder vaak zal reageren bij anderen (maar het gaat vaak vanzelf), omdat dat zoveel meer tijd kost, maar ja, ik vind het ook leuk om reacties te krijgen... Misschien worden mijn berichten dan ook minder frequent. Stoppen zal het vast niet worden, hoor. Daarvoor doe ik het te graag en ik leer ook echt van anderen.
Ik heb nu gewoon wat moeite met de drukte. Ik wil even rustig aan doen, en mijn prioriteiten even helder stellen voor deze week.

Deze wesp kwam ik pas tegen in de keuken terwijl ik de strijkplank klaarzette. 
Hij kroop langzaam over de vloer en ik heb hem toen maar doodgemaakt. Het was denk ik een koningin. 
Niet een gewone wesp, maar een hoornaar, die zijn fors groter. Maar ze komen minder zo op zoetheid af als de gewone wesp. 

maandag 25 juni 2012

Laatste schoolweek

Deze laatste weken voor de zomervakantie is het als altijd wat druk geweest. Daarbij kwamen nog een leuk high tea-ochtendje voor de hulpouders, waar ik naar toe ging, trouwens niet eerder dan nadat  ik mijn boodschappen en de strijk had gedaan. Want de volgende dag was er een uitje namens de melkfabriek, voor de boeren met de status Excellent. Een rondvaart met buffet door de Rotterdamse haven. Al was het niet erg zonnig, het was wel gezellig. Aan het einde van de dag kregen we een mooi keramiek melkservies mee, een kan met 6 bekers.


Thuis werden de zoons opgevangen door de dochters. Jongste had een schoolreisje in de vorm van een speurtocht door het dorp, die werd gebracht door dochter en gehaald door zijn oma (mijn schoonouders wonen naast ons), waar hij 's avonds nog lekker is blijven eten. Zo zie je, alles gaat dan gewoon door, gelukkig.
De dochters zijn druk geweest om  hun slaapkamers op te schonen van alle overbodig geworden schoolpapieren. En ook de jongens komen thuis met allerlei spulletjes. De mooie dingen krijgen een plaatsje op of aan de kast, waarbij het eerdere moois weer opgeruimd wordt. Alle werkschriftjes die middelste zoon meekrijgt, worden door hem met een onverschillig handgebaar naar het oud papier verwezen. School is niet zijn ding, 't is niet omdat het moeilijk is ofzo, maar hij vindt er gewoon niks aan.
Zelf zijn we ook aan het opruimen in de schuur - het regent toch. En dat niet alleen, 't is ook zo koud! Voor de maïs al helemaal geen goed weer en zelfs voor het gras is dit niet meer prettig. Vannacht zijn de koeien maar binnen gebleven, alles kapot getrapt... zompig en nat, dat weiland. Vandaag zijn ze omgegaan naar een ander stuk, waar het iets droger is.

We hebben een krentenbollenjongetje in huis - Jongste heeft de waterpokken. 't Heerst hier en hij had ze nog niet gehad, dus ja. Oudste zoon heeft nooit de waterpokken gehad, ja, één grote op zijn oor had hij er, toen hij 6 weken oud was, jongste dochter had ze toen. Hij heeft daarna als 2,5 jarig ventje gordelroos gehad en dat is het hetzelfde virus als de waterpokken. Ruim een week later had middelste zoon (toen 7 maanden) dan ook de waterpokken, hij zat er helemaal onder. Helemaal zeker dat hij het niet meer krijgt ben ik niet, al hoop ik van niet voor hem. Jongste heeft er niet zo heel vreselijk veel, maar heeft er wel last van en is hangerig en moe. Hij is dus niet naar school.
Deze week zijn er verder de diploma-uitreikingen, verschillende verjaardagsfeestjes voor de jongens en dan krijgen ze vrijdag al vakantie. Ook jongste dochter krijgt dan vakantie en de andere twee zijn al aan het werk. '

dinsdag 19 juni 2012

Meer aardbeien, peulvruchten en praten als Brugman

Nog steeds blijven de aardbeien komen, dus geven we er ook van weg. En eten we ze op brood, ik geef de jongens een  schaaltje als ik ga voorlezen, we doen ze door de yoghurt en omdat Jongste ze niet lust, maak ik ook regelmatig een smoothie (met yoghurt) en dan eet  drinkt hij ze wel op. 
De vele aardbeien verwerk ik verder tot jam, 35 potten inmiddels, en doe ik in de vriezer, gepureerd, per pond. Zo kan ik ze straks nog pakken om samen met de rode bessen jam te maken, zo lekker. Ook heb ik nog hele aardbeien in de vriezer gedaan om door de bowl o.i.d. te doen. Ik maakte saus voor op de pap of pudding, n.a.v. een mailtje van iemand, pond gewone geleisuiker op een kilo gepureerde aardbeien, heet  in potten/flesjes. Ik had nog geen druppel over om te proeven want de potjes zaten net allemaal vol. Maakte aardbeiensiroop (ook  heet in flessen), dat moet nog getest worden door 't panel der Farmertjes. Ik maakte trouwens ook citroenmelissesiroop maar dat viel wat te kruidig uit dus ik doe het nog een keer met meer water. 

Het is wel groeizaam weer, al zou het voor de mais warmer mogen zijn. 

De erwten, peulen, capucijners en tuinbonen doen het geweldig. Zó hoog zijn die gewassen geworden, dat we beseffen dat het gaas een volgend jaar toch maar hoger moet zijn. In de tuinbonen zit zelfs geen luis, terwijl die daar snel last van hebben. De eerste peultjes hebben we al gegeten, we plukken ze om de dag, ze smaken jong het lekkerst. 

De bloemen van de capucijners zijn rose, mooi hè. Je kunt goed zien dat het familie is van Lathyrus. 
Die had ik trouwens ook willen zaaien maar was er te laat voor. Zo zijn er wel meer dingen, maar ja, wie weet volgend jaar.



En ach, dit vaarskalfje was vanmorgen kwijt... De koe had gekalfd, maar waar was het kalf?
Het was twee keer onder de draad doorgegaan en lag twee weiden verderop als een zoekplaatje te slapen in een veldje witte klaver. 


Jongste zoon ging mee met oudste dochter in de trekker... en hij praatte over de trekker en over de koeien en over het weer. Hij hielp mee met kippen voeren en hij praatte over de kippen en het gras en eieren en voer en het weer... Hij ondernam nog andere dingen, gezellig met oudste dochter samen, maar hij praatte en praatte en praatte (hij was goed op dreef die dag), over ja wat niet al, en ook heel veel nog over het waarom waarom waarom van vele, vele zaken... en is nooit tevreden met een half antwoord en al helemaal niet met geen antwoord...  De waarom-fase is duidelijk hardnekkig, ik schreef er vorig jaar ook al over.
En nu is oudste dochter een dagje uit met de klas, een soort van afsluitingsdag, naar een pretpark - waar zij een grondige hekel aan heeft. Maar even geen broertje met geklets. Misschien verlangt zij er nu naar? Nu zit jongste bij mij en is weer - heel gezellig- aan het kletsen. En postzegels trekken erbij, dat doet hij ook. Ik kijk en luister ernaar. Geniet ervan. Ook wel met een half oor. En een verstrooid ja komt me soms duur te staan.... 

Als hij buiten speelt gaat het nog gewoon verder, ook al ben ik binnen. 
Tik, tik, hoor ik dan op de ruit en als ik het raampje opendoe, kijk ik tegen zijn grijnzende snoet aan. 
En luister verder naar Brugman.... 
En met zoveel geklets kun je er dan op wachten:
"Mama.... ik heb een slokje dorst..."
Het hapje honger zal dan ook nog wel komen ;-)



donderdag 14 juni 2012

Yes!!! Dubbele vlag

Middelste dochter heeft het gehaald!! Het was best nog spannend, want al stond ze overal wel voldoende voor, dat was het dan ook. En gisteren hoorden we van die en die en die, neefjes, nichtjes die geslaagd zijn, maar wij moesten nog een dagje wachten, tja, Havo. En dan wordt het toch heel spannend! Ik ben zó blij voor haar! Ze heeft er ook echt heel hard voor moeten leren. Middelste dochter is momenteel op vakantie, maar morgen  hoopt ze thuis te komen en dan halen we Bossche bollen (traditie hier in de omgeving)!

Ook oudste dochter weet inmiddels haar laatste cijfer en ook zij heeft haar diploma gehaald! Dat is MBO en dat gaat allemaal wat anders, sommige dingen zijn vorig jaar al afgesloten, en dit jaar ook steeds weer een ander onderdeel. Maar nu mag zij zich dus officieel apothekerassistente noemen. Ze wil dit echter niet altijd doen, dus gaat ze straks beginnen met een HBO opleiding, waarvoor ze nu al een doorstroomcursus aan het doen is. Ze haalt daar achten en negens tot nog toe, dus dat is een mooi beginnetje.


Na de zomervakantie D.V. gaan de dames samen naar de HAS, hoewel allebei een andere studie.



dinsdag 12 juni 2012

Doe maar lekker kort

Zaterdagavond moest het haar van Farmer nog gekortwiekt worden, dat doen we hier met de tondeuse. Want ja, kaal haar (Farmers eigen woorden) - bovenop kaal en kring van haar nog wel daaromheen - is zo het makkelijkst. Oudste dochter deed dat. Ik was druk bezig met de was nog wat op te ruimen, en in mijn hoofd ons alvast aan het aanmelden voor een bedrijfsuitje, waarvan we de uitnodiging kwijt waren maar die we vonden tussen wiskundig gebrabbel van jongste dochter en een streekkrantje, daar bovenop lag nog een stapeltje wasgoed, geen wonder dat ik 't eerst nergens zag. (Natuurlijk hadden we alle mogelijke andere plekjes eerst al uitgespit, zonder succes, dûh.) Met mijn hoofd dus al bij de computer die nog weer opgestart moest worden, (beter je opgeven via mail dan opsturen met opnieuw het risico van kwijtraken of vergeten...) en bij de broodbakmachine die ik nog moest aanzetten voor het wit brood wat we altijd hebben op zondag, roept daar oudste dochter: Mam, wil je even kijken of het zo goed is? Ze zei er nog iets achter aan maar dat hoorde ik al niet meer, druk als ik was met dat hoofd van  mij. Ik pakte wat verdwaasd de tondeuse en schoor vanaf de onderkant zo naar boven.... Aarg, de kam is er al af!
"Nee. Nee!" Maar natuurlijk is het ja. Te ver omhoog, een hap kaal. "Ik dacht dat de kam er nog op was", stamelde ik... "oh, en morgen is het nog wel zondag.... (wat een logica), dan zit je in de kerk met zo'n raar kapsel." Dat vind je misschien vreemd, maar als het aan 't begin van de week was gebeurd had het al een aantal dagen kunnen aangroeien voor hij onder de mensen zou zijn. "Ik zei het nog...", zei oudste (oh, was het dat?)  "Nou, dan moet je de rest maar heel erg kort doen, maken we er gewoon een luchtig zomerkapsel van", sprak Farmer nuchter. Zo gedaan. Met de baardtrimmer.  Zodat de hap minder opvalt. Met bevende handen schoor ik zijn schedel nog eens.
Altijd bang dat een van de meiden zoiets eens zouden doen, doe ik het zelf. Gelukkig, haar groeit hard. En je ziet er niet veel van. Niks eigenlijk, als je er niet naar kijkt ;)


Dit is echt zo'n spilvanhetgezin-ervaring hoor, ik roep dan ook gefrustreerd: Vraag dan ook niet zoveel van me en dat allemaal tegelijk! Maar wat een geweldige man heb ik hè: hij verblikt of verbloost er niet van. Ik verdenk hem er zelfs van het alles grappig te vinden...


woensdag 6 juni 2012

Aardbeientijd

De eerste aardbeien zijn bij ons ook goed. Welke soort het is weten we niet. De planten kwamen destijds bij mijn vader vandaan en van tijd tot tijd verjongen we de boel. We steken dan de jonge scheuten eruit en poten die op een ander plekje en de oude planten doen we weg. Ze smaken heerlijk, lekker sappig, niet waterig maar zoet en vol.
Ik had er helemaal nog niet zo'n erg in en ineens stonden er zaterdagavond 3 volle vergieten op mijn aanrecht! De jongens waren begonnen met plukken, Farmer kwam erbij en jongste rende steeds weer naar de keuken voor een volgende vergiet. Ik heb 7 vergieten en ze zijn heel de zomer in gebruik. Die vind ik zo handig voor dit zachte fruit. Door de gaatjes kan nog wat lucht en is de kans op rotten minder. Want je snapt wel dat ik onmogelijk al die aardbeien nog weggewerkt kreeg. We zetten de vergieten dus zolang op de keldervloer, best koel daar. Helemaal laten kon ik het  niet. Hoewel ik al best veel smaken en vruchten heb gecombineerd in de loop der tijd, toch  had ik nog nooit aardbei-rabarberjam gemaakt. En al hadden we die week al gewoon rabarber gegeten, er was nog juist genoeg voor de jam. Dus toch een draaitje, voor mij geen straf. Ik nam het recept van de site van Van Gilse. Het is iets anders in verhoudingen dan het recept in het boek van Van Gilse, en het leek mij lekkerder. 750 gram aardbeien en 500 gram rabarber, pondspak geleisuiker (speciaal) en 50 cc sinaasappelsap. 

En lekker is het!
Mjammie jammie.

Deze week heb ik ook gewone aardbeienjam gemaakt. Ik gebruik voor zoete vruchten (wat de aardbei is) meestal de pondsverpakkingen, waarbij je 1250 gram vruchten gebruikt. Minder zoet en daardoor een puurdere smaak. Ik kook wel gerust langer dan een minuut, dan dikt het wat meer in.

Ik zie weleens op andere blogs: you might also like... en dan 3 eerdere berichtjes uit je eigen blog. Kan iemand mij vertellen hoe je dat doet? Ik kan het niet vinden bij blogger.

Nu doe ik het maar met eigen linkjes: meer lezen over aardbeien en rabarber: kijk hier en hier en hier.


maandag 4 juni 2012

Pssst, heb je 't al gehoord?

Een tijdje geleden alweer, was ik bij een winkel in een dorp. Terwijl ik aan de beurt was kwam er een mevrouw binnen en na het "goeiemorgen" plantte ze haar tas op de rand van de toonbank terwijl ze zei: "De dokter kwam net voorbij." De verkoopster zei dat ze dat ook gezien had. Mevrouw was duidelijk uit op een nieuwtje en vroeg wat die hier nou zou komen doen - ze vroeg nog net niet waar en wie. Na enige stilte zei de verkoopster: "Ach ja, misschien ergens een kopje koffie drinken." (Hulde voor de verkoopster.) Mevrouw trok haar lippen  samen en antwoordde vinnig: "D'n dokter komt niet zomaar voor de gezelligheid."

Ik denk nog vaak aan dit voorvalletje terug. Door de houding van de verkoopster kwam de vrouw niet ver. Het kan gewoon beleefde belangstelling zijn, daar wil ik van uit gaan. Maar de houding van de vrouw straalde onbeleefde nieuwsgierigheid uit.

Het brengt me tot een aantal vragen.
Hoe snel slaat belangstelling om in nieuwsgierigheid? Waar is de grens tussen een nieuwtje uitwisselen en roddel? Waar wordt meeleven bemoeizucht?

Ik denk dat de grenzen daar zijn, waar je de grens van een ander overgaat. De één heeft meer invoelingsvermogen dan de ander, maar niemand vindt het leuk om uitgehoord te worden. En waar je het gevoel krijgt overlopen te worden met (goedbedoeld) meeleven, dan is het zaak om dat op een goede en eerlijke manier te uiten.
Over het roddelen: als je je kunt voorstellen of uit ervaring weet hoe het voelt als er over je geroddeld wordt, moet je dat zeker voorzichtig maken om (te)veel over een ander te zeggen. Roddelen kan families en gemeenten kapot maken. De persoon in kwestie is er niet bij, kan zich dus niet verdedigen. En wat eerst nog gezegd is als gedachte is aan het eind van de straat al werkelijkheid... Denk niet te snel dat je je er nooit schuldig aan maakt. Ik zou dat zelf niet durven beweren. Soms is, zoals gezegd, de grens uiterst dun en soms is het ook zo verleidelijk. Voor je het weet ben je er al mee bezig. Bezig om zelf dingen voor een ander in te vullen. Conclusies trekken die niet kloppen. Ze zal wel dit of dat... hij denkt zeker... terwijl je de andere kant van de zaak niet hebt gehoord. Ik kan niet zeggen dat ik het nooit gedaan heb, zelfs niet dat ik dat nooit doe. Maar als ik het bij mezelf merk, probeer ik het direct te nuanceren, zo van... ach, misschien zit het anders dan we denken, of wie zal zeggen wat je zelf zou doen in een soortgelijke situatie. Of gewoon zeggen dat ik fout bezig ben. Ook in het gezin is het van groot belang hoe je als ouders met deze dingen omgaat! Zoals de ouden zongen, piepen de jongen.

Liever en beter is het om de positieve dingen van een ander te noemen, daar voel je je echt beter door.
En wat nou, als er over jou geroddeld wordt? Het liefst zou je de waarheid in de gezichten willen gooien. Maar meestal gebeurt het roddelen in het geniep, je weet niet wie wel of niet meekletst. Beter is het om er boven proberen te staan. Laat het maar van je schouders afglijden.

Wat  mijzelf betreft, ik weet dat bidden voor juist ook diegenen die kwaadspreken, van groot belang is en echt helpt. En de wetenschap dat God alles van mij weet, troost mij vooral. Omdat ik alles bij Hem kan brengen. En bij Hem kan ik vergeving krijgen voor wat ik fout deed en troost ontvangen voor het moeilijke wat ik meemaak.


Dit is een levensles voor mij geweest, het is niet zo dat ik op dit moment het gevoel heb dat er over me geroddeld wordt. Maar ik wil het graag eens opschrijven. Wellicht kan ik een ander ermee helpen. Ik heb lang getwijfeld of mijn blog wel geschikt voor een stuk als dit is, maar so what, het is mijn blog.

Ik heb ooit een stukje gebruikt bij het clubwerk, las het ook eens bij een medeblogster, maar wil het toch ook zelf hier meegeven:


De drie zeven
Socrates, de Griekse wijsgeer, liep eens door de straten van Athene. Plotseling kwam een man opgewonden naar hem toe en zei: 'Socrates, ik moet je iets vertellen over je vriend die...'
'Ho eens even', onderbrak Socrates hem, 'heb je datgene wat je mij wil zeggen gezeefd door de drie zeven?' 'Wat drie zeven' vroeg de man verbaasd. 'Laten we het proberen' stelde Socrates voor. 
De EERSTE zeef is de WAARHEID.  Heb je onderzocht of alles wat je zeggen wilt waar is?' 'Nee, ik hoorde het vertellen en...'     'Ah juist!
Dan is het toch zeker wel door de TWEEDE zeef gegaan?  De zeef van het GOEDE?  Is het iets goeds wat je over mijn vriend wilt vertellen?'  Aarzelend antwoordde de man: 'Nee, dat niet, integendeel...'   
'Hm, hm, zei de wijsgeer, 'laat ons dan de DERDE zeef gebruiken. Is het NOODZAKELIJK om mij te vertellen wat je zo opwindt?'  'Nee, niet direct noodzakelijk'.    
Welnu', zei Socrates glimlachend, 'als dat wat je vertellen wilt, niet waar is, niet goed is en niet noodzakelijk is, vergeet het dan en belast mij er niet mee.'




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...