Jolanda

Jolanda

Pagina's

vrijdag 21 december 2012

Laatste berichtje van dit jaar

Vanmorgen zag ik een roodborstje in de bijkeuken. Ik heb de deur even voor 'm opengehouden en na wat heen en weer gefladder boven de verbaasde neus van 't hondebeest, koos hij de vrijheid weer. Roodborstjes zijn mijn lievelingsvogeltjes. Ze hebben iets... hoe zal ik het noemen, iets dappers en kwieks, en ook iets liefs en eigengereids. Meestal alleen gaan ze hun gangetje, peuzelen het lekkers op wat de mezen van de pinda's laten vallen. Wist je trouwens dat de roodborstjes die je 's winters ziet, andere zijn dan die je in de zomer ziet? Die zomergasten trekken zuidelijker en de wintergasten zijn van het noorden gekomen naar hier.

Zo'n voorvalletje als vanmorgen doet mij denken aan dat liedje: Roodborstje tikt tegen 't raam, tin tin tin, Laat mij erin, laat mij erin.... enz. Ken je het nog? Ik zong het altijd voor Jongste zoon als baby, als ik met hem  door het huis liep omdat hij krampjes had of anderszins verdrietig was. Zingen is zo goed voor die kleintjes. Misschien heb ik het toen te vaak gezongen, wan als ik het nu nog weleens galm, dan roepen de meiden waarschuwend: "Mam....!" Dat betekent voor een goed verstaander dan dat ik subiet moet ophouden. Cultuurbarbaren...

Straks hoopt Oudste dochter weer thuis te komen na een week praktijkschool (onderdeel van haar studie aan de HAS). Zij had met anderen een vakantiehuisje in de buurt gehuurd, zodat ze niet intern hoefde. Ze had dat de vorige keer ook al gedaan, helemaal zelf geregeld, en nu bleken er meer te zijn die dat ook gingen doen. Het scheelt behoorlijk in prijs, vorige keer zo'n 60 en nu 95 euro per persoon. Zo ontliep ze ook al die drankgelagen, die daar intern blijkbaar gehouden werden. Niet dat dochter geheelonthouder is, maar wat werd daar veel gez*pen, echt vreselijk vind  ik dat. Eén moest de vorige keer zelfs naar het ziekenhuis gebracht, dus dan weet je 't wel.

De jongens hebben gisteren het Kerstfeest gevierd op school, nemen de werkjes mee naar huis. Jongste, die niet zo van dat werkjes maken houdt, vond de werkjes van de laatste weken toch wel leuk: al die glimmers en glitters erbij... net kraaitjes, die kinderen ;-) Zelf hou ik het graag simpel, wat groen uit de tuin, een kaarsje erin, oké, nog wat paddestoeltjes voor de kinderen erbij. Dat moet ik trouwens nog gaan doen allemaal. Leuk om met de kinderen te doen.

Werkje van Middelste zoon.

En deze zijn van Jongste zoon.

Nog een foto van het pinda's rijgen.... 
Jongste prikte de gaatjes in de pinda's met een prikpen, middelste zoon  en ik regen ze aan de draad.

Het is altijd een wat drukke tijd, maar ook gezellig.
Maar ik wil toch het belangrijkste niet uit het oog verliezen. Waar het allemaal om gaat, nl. het Kind van Bethlehem. Die gekomen is op aarde, arm geworden is (terwijl Hij rijk was) zodat wij door Zijn armoede rijk zouden worden (2 Korinthe 8). Daarover nou eens na te denken... Waarom dat nodig was. Wat het voor ons betekent. Wat een geweldige Gave dat is en hoe wij daarin kunnen delen.

Ik zag net bij haar een mooie pps over het prachtige kerstlied Cantique de Noël. Het bekijken en beluisteren waard!

Ik neem me een kleine blogpauze voor, ik  hoop in het nieuwe jaar de draad weer op te pakken.
Ik wens iedereen heel goede en fijne Kerstdagen toe en een gelukkig 2013!



dinsdag 18 december 2012

Rustige dinsdag en zelfgemaakte kniebadge

Wat een druilerige sombere dagen. Buiten dan hoor, want binnen is het gezellig.
Lekker aantutten vandaag... zo prettig na een paar hectische weken. Dat wil niet zeggen dat ik niets doe, maar mijn agenda is prettig leeg deze week, op de kerstfeesten van de basisschool na. Niet veel buitenshuis dus. En volgende week is het alweer vakantie, dus wil ik zeker nog even wat opgeruimd hebben. Niet om alles steriel glad te hebben voor de feestdagen, dat is het hier nooit, wel om straks ruimte te hebben in huis (en in mijn hoofd) voor de jongens. Zodat ik wat meer tijd voor ze heb en ook meer verdragen kan.

Dus.....
De rommel ruim ik zoveel mogelijk op.
De administratie werk ik even bij. 
De was werk ik zo veel mogelijk weg.
De rommel ruim ik op.
Ik verschoon de jongensbedden nog.
Ik repareer nog een broek.
Ik wil de ramen nog weer zemen (lebberhond)
En de overloopkast schoonmaken en opruimen.
Ik lees een hoofdstuk uit een boek.
Ik ruim de rommel op....


Vanmorgen de stoofpeertjes opgezet, met suiker, kaneel en een scheurtje rode wijn. Gelijk maar custardpudding gekookt voor vanavond, lekker met eigengemaakte aardbeiensaus. Aardappelrestjes worden opgemaakt door ze te bakken, straks. Gewoon simpel, met wortels en erwten erbij, maar een smulpartijtje voor de Farmer(tje)s.

Een paar weken geleden had ik zin om eens iets extra's uit te proberen bij de zoveelste -zucht- broek die ik repareren moest. Het leek me leuk om zelf een badge te maken in plaats van een gewoon stuk spijkerstof, zoals het meestal -want weinig tijd- gebeurt.

De oortjes zijn alleen vastgestikt aan de kant, dus kunnen ze "bewegen".
De reacties variëren hier, van Pfffgg nee... (pubers) tot hé ja, leuk (oudste dochter)... Ik zelf vond het wel aardig, vooral dat ze meteen zagen wat het voor moest stellen ;-) En het feit dat Middelste zoon hem ook wel op zijn broek wou, terwijl Jongste het ineens prettig vond om 's morgens zijn kleren aan te moeten trekken....

Ze zijn nogal moeilijk wakker te krijgen van de week.
En nog moeilijker naar school te krijgen.
Bijna vakantie, jongens....


Ow.... weten jullie eigenlijk wel wat het voorstelt?






maandag 17 december 2012

Stroom stop storing

Gelukkig hebben we weer stroom in de kamer! Farmer nam (eindelijk) de tijd om het eens na te kijken. De decoupeerzaag had hij mee naar binnen genomen om een groter gat in het plafond te zagen, zodat hij bij de stroomdraden kon. Eerst wilde hij echter nog eens goed testen welke ruimtes op welke groepen zitten, plakkertjes erbij gedaan zodat we het voortaan weten. Er zitten nl. heel wat ongebruikte stoppen in die meterkast, omdat die van de vroegere stal waren. Daar is het een en ander aan veranderd, al lang voor wij hier kwamen wonen. Toen bleek de stop die in de kamer-groep zat, bij grondige inspectie toch kapot te zijn.... Op het eerste gezicht leek die nog heel. Andere stop erin en ja hoor, daar ging het licht aan! Om een lang verhaal kort te maken: we hebben dus twee weken voor niets in het donker zitten tobben met kaarsjes en olielampjes en verlengsnoeren.... Wat kun je dan zeggen? Wij hebben er maar om gelachen ;-)

Toch is nu wel weer gebleken hoe vaak je licht aandoet, terwijl het niet altijd nodig is. En dat terwijl we altijd al zoveel mogelijk alle licht van de ruimtes waar we niet zijn, uitdoen. Nergens voor nodig om het hele kasteel verlicht te laten zijn, zeggen wij altijd. Toch kunnen we blijkbaar best met nog minder toe.
Farmer heeft nog nieuwe lampen in de fittingen gedraaid, en hij mopperde op die minuscule ringetjes die om de inbouwspotjes zitten. Iets waar we nu nooit meer voor zouden kiezen trouwens. Ik zei "och, laat die andere maar zitten, ik was nu zo gewend aan het donker en moet je kijken wat een licht het nu al geeft."

Wat ik mij nu wel afvraag, is of het branden van kaarsen en olielampjes en waxinelichtjes nou echt goedkoper is dan gewoon lamplicht. Niet als je tíg lichtjes aan gaat steken denk ik. Maar als je dat bescheiden houdt? Dat moet haast wel, tenminste bij ons in de keuken hebben we zoals gezegd halogeen inbouwspotjes waarbij dus 2 tot 6 lampjes tegelijk aangaan als je het lichtknopje aanzet.


En ik vind het altijd leuk, die kaarsen. Dus ook op dit moment toch weer knus-kneuterig weinig licht en een paar kaarsjes... En als ik wil lezen of sokken stoppen, doe ik nu weer lekker het prettig-grote licht aan....



woensdag 12 december 2012

Twaalf twaalf 'twaalf

"Twaalf is mijn lievelingsgetal... ", vertrouwde Middelste zoon mij zondag toe, net aan het begin van de kerkdienst. Ik glimlachte. "Weet u waarom?" "Ja",  fluisterde ik terug; "omdat jij op twaalf-twaalf jarig bent." Hij knikte lachend, met glimmende ogen.

Hij had de nachtjes afgeteld en vandaag was het dan zover. Nee, geen 12 geworden. Wel 8. 
Om half zeven al wakker. Van zijn zus en zijn broers kreeg hij al iets, maar het grote cadeau moest wachten tot Farmer uit de melkput kwam. Eerst maar eten dus. Ook al was hij niet helemaal klaar, kwart voor 8 kwam Farmer naar binnen, om samen het cadeau te geven. Playmobil, want daar is Middelste zoon gek op. 

De jongens hadden meegeholpen met het maken van de traktaties. 
Kleine appelflapjes. Gewoon van kant-en klaar diepvriesbladerdeeg, de vierkantjes diagonaal doorgesneden.
Bewust ervoor gekozen om dat de avond ervoor al te doen.... 


.... want vanmorgen moest er ook nog wat gebakken worden.

De vriendjes zijn vanmiddag geweest. Helaas voor hen konden ze dit keer niet op de hooizolder en het was even een geschippper, omdat ze helemaal geen zin in spelletjes hadden. Uiteindelijk kozen ze er zelf voor om gewoon te spelen. Toch nog een paar spelletjes gedaan en daar gingen ze weer. 

Eerlijk gezegd ben ik ook weer blij dat het voorbij is, ik voel me behoorlijk snel moe omdat mijn oor weer eens dichtgeklapt is, dat duurt dan altijd een paar weken voor het weer open is. Ik hoor dus slecht en alle overbodig geluid is erg hinderlijk en vermoeiend. Niet alleen voor mezelf trouwens, ook voor mijn huisgenoten. Soms hilariteit, soms ergernis als ik het weer eens niet (goed) versta....
Dat is ook de reden zijn waardoor er niet zoveel uit mijn handen komt als ik wel zou wensen. Ik laat het allemaal maar een beetje over me heen komen en probeer de belangrijkste dingen te doen. 



donderdag 6 december 2012

Gezinsavondje

Zoals ik eerder schreef, doen we met sinterklaas altijd rustig aan. We vertellen ook altijd dat de kinderen de pakjes gewoon van ons krijgen. Ik herinner me de avonden van vroeger bij ons thuis, ieder kreeg 1 of 2 pakjes en wat snoepgoed. Er was wat lekkers bij de koffie. Het waren altijd heel gezellige avonden. Wat ik altijd zo leuk vond is dat iedereen die dag wat kreeg, in tegenstelling tot een verjaardag, waarbij alleen de jarige verwend werd. Na het uitpakken mochten we vaak nog even opblijven om met het nieuwe speelgoed te spelen, terwijl de groten gezellig bleven praten. Ook later, toen we lootjes gingen trekken bleef het leuk, met een wat geheimzinnige sfeer, dagen van tevoren.

Daar moest ik gisteren aan denken. We hebben in voorgaande jaren wel lootjes getrokken, maar omdat het altijd zo'n drukke tijd is vanwege - onder meer- de verjaardagen van de jongens hebben we dat al een paar jaar niet meer gedaan. Dus gewoon cadeautjes in een jute zak of wasmand. Omdat de jongens toch op tijd naar bed moeten, hadden we bijtijds gegeten en daarna kwam de jute zak tevoorschijn. Ik had mijn best gedaan om voor ieder wat te vinden wat echt bij hen past (eigenlijk liep ik tegen een paar dingen gewoon aan) en gelukkig viel het erg in de smaak. Het valt me altijd op hoe blij de kinderen kunnen zijn met wat kleinigheidjes, het bedrag wat ik besteed had schommelde zo rond een tientje per kind. En zeker als je eens let op opruimingen of aanbiedingen kun je daar echt wel iets leuks voor doen.

Farmer ging melken en de jongens mochten nog even spelen. In het kaarslicht grotendeels, want er is iets met de stroomaanvoer, waardoor we in de halve keuken en in de kamer geen stroom hebben. En Farmer kon het niet gevonden krijgen, waarschijnlijk moet hij nu een paar plafondplaatjes verwijderen voor hij erbij kan. Vervelend, het lijkt wel of er de laatste tijd steeds van die akkefietjes zijn, heb je 't ene net gehad, krijg je 't volgende weer. Maar goed, gelukkig is niet alle stroom weg, de koelkast doet het nog en voor de pc heb ik nu een verlengsnoer eraan hangen. En sfeervol is het dan al gauw, dat is ook de reden waarom ik het 's avonds graag gezellig maak met kaarsjes en lampjes. Alleen om te lezen moet je wel goed licht hebben.

Over lichtjes gesproken. Voor Jongste dochter had ik behalve een boek dat ik via mp had gekocht - net op tijd binnen- zelf een sfeermakertje voor haar kamer gemaakt. Sfeerlichtjes, om precies te zijn. Ik had het idee bij verschillende blogs gezien en er een gecombineerde eigen draai aan gegeven.

Bij alles-vanellis had ik het idee gezien met gewoon een bladzij van een boek wat je toch nooit (meer) wilt lezen, maar omdat Jongste dochter best veel met muziek heeft, had ik een plaatje op internet gezocht van oud muziekpapier. Past helemaal bij haar kamer, want al heeft zij paars en lila, ze heeft meerdere accessoires met een nostalgische uitstraling. Voor de lintjes en touwtjes snuffelde ik eens in mijn voorraad. Ik bleek nog van die kaartjes van de zeeman of action te hebben, met diverse lintjes erop. Hartje tekenen, knippen en plakken, paar kraaltjes opgesnord.... waxinelichtjes erin en klaar!

Zo leuk om zoiets weer eens te doen, was lang geleden. 
Ondertussen stel je je dan voor hoe leuk ze 't zal vinden... 
en  leuk vond ze het!

En hier dan nog een plaatje van het maken van de kruidnootjes - hier in de omgeving hebben ze het altijd over pepernootjes. Ik heb het opgegeven om uit te leggen dat pepernoten heel andere dingen zijn... goed jongens, we zullen dat eens hebben. Pepernoten bakken. 
Ze waren een beetje gedrochtig geworden, maar best lekker, zelfs hadden ze hun letter gemaakt.





vrijdag 30 november 2012

Feest voor Oudste zoon

Woensdag was een feestdag voor Oudste zoon, hij was jarig! Ik had voor hem een Siku maïshakselaar gekocht. Ons budget is ca. 50 euro voor een verjaardag, dus konden er nog wat kleinigheidjes bij die door z'n broertjes gegeven werden. De zussen kopen altijd zelf iets. Eén van die kleinigheidjes was een meetrolbandje. Ik zag bij de bouwmarkt een pakje met twee kleintjes, van 3 en van 2 meter, voor 5 euro. Ik heb ze uit de verpakking gehaald en eentje ligt nog ingepakt voor Middelste zoon. Dit blijkt een erg leuk cadeautje te zijn, alles wordt gemeten. Zelfs de afstand tussen zijn voeten terwijl hij wijdbeens staat ;-)
Hij kreeg van opa en oma een echte hamer en een mooi korte zaag. Niet zo'n kinderpakketje maar echt gereedschap, waar hij altijd wat aan heeft. 
De verjaardag voor de rest van de familie hopen we over een paar weken te vieren, dat doe ik sinds ze ook kinderfeestjes houden in één keer, scheelt een hoop drukte en ik vind het ook voor de familie erg belastend om twee keer (een eind) te moeten rijden.


Natuurlijk mocht hij trakteren. Ik had saucijzebroodjes gekocht van de Aldi. Ik had ze zelf kunnen maken maar ik koos er deze keer voor om snel klaar te zijn. Je hebt tegenwoordig ook van die kleine hapjes, al voorgesneden maar die vinden wij erg ieniemini, dus ik heb gewone genomen, die doormidden gesneden en warm gemaakt in de oven.
7 vriendjes kwamen na schooltijd naar de boerderij. Deze groep jongens houdt erg van het vrij spelen, dus met een paar spelletjes was ik al klaar. Erg in trek was het kegelspel, oftewel budget-bowlen. Ik nam 10 plastic flessen, vulde die tot de onderkant van het etiket met water, zodat ze niet al te makkelijk omvallen. Een bal erbij en gooien maar. Ik gebuikte een kleinere bal dan een voetbal en het lukte niemand om alle flessen om te krijgen, per beurt mochten ze twee keer gooien. Toch waren ze erg enthousiast.
Ook had ik een parcours uitgetekend van ca. 25 meter  lang en 1 meter breed, daar moesten ze het spel "slakkegang of hazewind" spelen. Zo langzaam mogelijk naar de andere kant fietsen, zonder buiten de lijn te komen en voet op de grond betekende strafpunten. Weer wat anders dan het altijd maar snel-sneller-snelst proberen te zijn. En een kunst apart, ze moesten de juiste mix zien te vinden tussen net niet vallen en toch zo langzaam mogelijk te fietsen. En terug moesten ze weer zo hard mogelijk...
Ik heb zelf wel een spelletjesboek, maar ik had in de bieb nog een paar andere gehaald waar ik dit laatste spel en nog meer leuke spelletjes uit heb gehaald. Ik heb ook nog een aantal leuke dingen gevonden voor het feestje van Middelste zoon, die over 14 dagen weer jarig hoopt te zijn. Er zijn zoveel leuke dingen te verzinnen om een feestje leuk te vieren zonder dat het veel hoeft te kosten. En zoals gezegd, verder hebben ze heerlijk rondgestruind en gespeeld, compleet met zwaarden en stokken, gevaarlijke omgeving hier ;-)

Toen ik de hapjes op school gebracht had, nam ik Middelste zoon mee naar huis. Hij zag in-wit en had erge buikpijn. Nummer 4 van het gezin....  die zit nu nog lekker uit te zieken. Vorige week waren Oudste zoon en Jongste dochter ziek en die week daarvoor Jongste zoon.
Momenteel heb ik niet zoveel tijd om te bloggen. Dus moeten we het maar doen met zo'n 1 x per week.
Dinsdag was er een landbouwvoorlichter, woensdag was dus de verjaardag van Oudste zoon en donderdag de timmerman om een nieuw kozijn met draairamen te zetten. Omdat Farmer zelf het oude raam al had uitgesloopt en meehielp met het zetten van het nieuwe, drukt dat de tijd (dus kosten) die de timmerman ermee bezig is. Dit waren ze zo ook overeengekomen.
En nu rest ons dames nog het reinigen van de stofzooi....




zaterdag 24 november 2012

Broodnodige tijd voor mezelf na drukte

De jongens kunnen in deze tijd van het jaar altijd vrij druk zijn. Dit komt misschien voor een deel door de op komst zijnde verjaardagen en het feit dat ze meer binnen spelen. Ook sinterklaas zou een rol kunnen spelen. Wij houden het zelf heel sober, maar op school wordt er ook aandacht aan besteed. Het maken van surprises voor elkaar vind ik leuk, maar ik vraag me altijd wel af waarom alle werkjes en taallesjes ineens over die beste man en zijn zwarte helpers moet gaan.

Deze week had ik een aantal min of meer verplichte dingen waarvoor ik op pad moest en een paar zieken in huis. Dat zorgt er dan al voor dat mijn huishouden niet zo wordt gedaan als gewenst. Niet dat ik dat zó erg vind, maar het zit dan toch een beetje in m'n achterhoofd te zeuren dat het eigenlijk nog had moeten gebeuren.
Voeg erbij dat ik na (veel) weggeweest te zijn het liefst alleen ben en dat niet zo kon zijn, dus dat betekent een overvoerd gevoel, en de kans op een korzelig en gauw-snauwerig humeur loopt navenant op.

Het is de prijs van de introversie, wat niet altijd zo makkelijk is in een druk gezin. Begrijp me goed, ik vind  het  heerlijk om man en kinderen in de buurt te hebben. Kan ik vaak echt van genieten.
Maar ook: moeder zijn in een druk gezin betekent ook veel zelfverloochening. Dat is goed, dat is mijn taak. En gezellige verjaardagen en interessante avonden en ontmoetingen met andere mensen: ik vind het allemaal geweldig. Maar ik hou niet van massa's mensen en hoe gezellig iets ook is, toch zit ik blijkbaar zo in elkaar dat ik af en toe heel erg graag in een hoekje zou willen wegkruipen... alleen met mijn gedachten, waar ik alles eens de revue laat passeren, waar tijd is voor zelfreflectie, waar ik weer tot rust kom.
Ik voel dat vaak wel aankomen en ik vind het ook vreselijk van mezelf als ik iedereen ga afsnauwen. En op een gegeven moment kan ik nauwelijks meer nadenken en helpt er zelfs geen bidden aan, maar is het alleen  maar: Rust een weinig. Dochters zien dat op een gegeven moment zelf ook: Mam, ga nou maar even naar bed, wij zorgen hier of daar wel even voor.
Het gaat trouwens niet alleen om slaap, maar vooral  om even alleen te zijn. Op die spaarzamelijke momenten dat ik eens echt alleen thuis ben (eventueel met slapende kinderen, dat maakt dan niet uit), kan ik daar echt van genieten. Even niemand die mijn aandacht vraagt. In alle rust kunnen werken of even lekker ongestoord lezen. Dan tank ik weer bij en kan ik er daarna weer tegen!

vrijdag 16 november 2012

Boerderijbezoek

Deze week waren de kinderen uit de groep van Middelste zoon voor een bedrijfsbezoek gekomen. Ze werken in de klas over beroepen en je kon je als ouders aanmelden om iets in de klas te vertellen of de  klas laten kijken op  het werk. Ik  heb ons aangemeld en tja, op een melkveebedrijf kijken is dan leuker dan in de klas iets vertellen... ik kan slecht een koe meenemen naar school. En in het echt is natuurlijk veel mooier dan op een foto. Nu hebben wij geen ervaring met bezoekers rondleiden, maar we hadden er alle vertrouwen in dat we dat best konden. Oudste dochter was ook thuis, dat kwam mooi uit. Ze doet de opleiding dier- en veehouderij en dit was dus een kolfje naar haar hand. Zij nam de helft van het groepje en ik de andere helft, totaal ongeveer 20 kinderen dus een niet al te grote groep. We hadden ons praatje verdeeld over 4 plaatsen om te kijken, zo liepen we elkaar niet in de weg. Ze mochten kijken in de stal, de melkput, de kalverstal en de kuilplaat.
De meisjes keken nauwelijks naar de trekker die in de stal stond, de jongens sprongen daarentegen bijna op de treeplank. Grappig. En één van de kinderen vond het kuilgras naar chips ruiken... Huh? Vers gemaaid en gedroogd gras ruikt lekker vind ik, maar kuilgras... nou nee.... beetje doordringend zuurachtig. Maar wel leuk om te horen ;-)




Ook de stier vonden ze nogal indrukwekkend. Ik  heb het er zelf niet zo op, al is het mooi om te zien, dat wel. Maar hij is zo ongedurig en groot.... in de wei liep hij ook altijd zo te brallen... br. 'k Was altijd blij met de extra stroomdraad die gespannen was. Zijn taak (voor de jonge koeiedames...) is inmiddels overgenomen door een jonge stier. Deze wordt afgemest en dan moet hij weg voor de slacht.
En een lol dat de kinderen hadden toen er een koe moest plassen! 


In de stal kwamen we ook Farmer tegen, die gewoon lekker door kon gaan met zijn werk, hij was bezig met het scheren van de jonge pinken, die zaterdag daarvoor naar binnen waren gegaan.
De dikke vacht moet weer glad worden, anders zweten ze veel te hard in de stal. Bij de koeien had Farmer al de uiers geschoren, want "ge mot de spiênen gewoôn zitte zuuke tussen al da haor..." Het is vooral dus voor de hygiëne, dat dit gebeurt. Er kan dan zoveel vuil aan zitten en we hebben toch graag schone melk nietwaar? Net zoals de staartkwasten, die Farmer een tijdje terug al afgeschoren had.  Tegen de tijd dat ze weer in de lente naar buiten gaan, zijn ze allang weer dusdanig mooi aangegroeid dat ze de vliegen weer kunnen verjagen... telkens weer. En weer.





De kalfjes vonden vooral de meisjes erg leuk. Daar wilden ze nog wel een keertje kijken, maar Oudste dochter was al klaar met haar groep en was bezig om nog wat vragen te beantwoorden.
"Waarom zitten er bij sommige koeien van die vlekken op hun neus?"
"Ja... ehm... (wat moet  je nou weer met zo'n vraag, dacht ze)...dat komt door wat de moeder doorgeeft... eh.. net zoals de één sproeten heeft en de ander niet." Goeie oplossing, Oudste dochter!

Ik moet nog vermelden dat de foto's van de stier en de kalfjes in dit blogje van Jongste dochter zijn, ere wie ere toekomt.

Deze week ben ik maar liefst 3 x verrast met een award. Ze komen van Eilzabethzeeuws knoopje en Sarina. Neem zeker eens een kijkje op deze blogs, alle drie heel verschillend maar de moeite waard.
Heel lief dat jullie aan mij gedacht hebben, ik zie het als een stukje waardering! Toch geef ik er verder liever geen aandacht aan, ik hoop dat jullie het niet erg vinden. Ik zou ook niet weten aan wie ik ze door moet geven, er zijn zoveel leuke, interessante blogs.

En nu ga  ik gauw naar mijn administratie. Ik ben aan een grote opruimtaak bezig, ik hoop daar een andere keer nog over te schrijven.... over het opruimen dan hè, ik ga hier geen getalletjes strooien. Ik ben me er nl. wel terdege van bewust dat ik heel veel (anonieme) meelezers heb - soms vraag ik me weleens af of mensen in mijn omgeving mijn blog ook lezen... men kan me soms aankijken of ze me voor 't eerst zien.... maar ik hoor er nooit zoveel  over. Nou hoeft iedereen me niet in mijn gezicht te staan prijzen, maar ik zou het best waarderen als ik er eens wat over zou horen, als een soort feed-back zeg maar. Of een gesprekje over wat ik schreef... Want stiekem meelezen hoeft echt niet, u en jij mág het lezen, anders zou ik mijn blog wel gesloten hebben gemaakt of mezelf anoniemer hebben opgesteld. Maar ja, hoe anoniem blijf je, met een flink gezin én met een boerderij?






maandag 12 november 2012

Moeders met een vooruitziende blik....

... verstoppen de cakedoos zodat iedereen 's avonds nog een plakje heeft.

... leggen het schone goed al klaar zodat aangekoekte ventjes meteen door kunnen lopen om zich de oren te laten wassen ;-)


... zeggen telkens dat ieder zijn laarzen en overalls e.d. op moet  hangen - maar helaas toch een laars gevonden met een hap eruit én een bodywarmer die de body niet zo warm meer houdt... men hoede zich hier voor Het Knaagmonster. En dat terwijl die naar hartelust op een blok hout mag knagen...

... lopen niet te hard van stapel en vallen niet. Wat ik wel deed, vorige week, met als gevolg een blauwe plek, inmiddels paars, op mijn bovenbeen. Ter grootte ongeveer van een hamburger. Ai.
Middelste zoon die altijd links naast me zit aan de eettafel wilde zijn genegenheid tonen door lekker op me te gaan leunen... ik jodelde zo'n beetje.

 ... zorgen op tijd voor een cadeau in huis - maar ik moet er voor een deel nu nog op uit. Vanmiddag heb ik het nodig.... mijn lieve moeder is jarig vandaag. Ze houdt het pas zaterdag voor haar kinderen en vandaag voor de broers en zussen van mijn ouders, anders kan ze iedereen niet bergen. Ik ga echter vanmiddag even voor de gezelligheid met Jongste, en om een handje te  helpen, mijn zus is er vandaag ook de hele dag. Dus kan ik de rest ook zaterdag geven... (idee!).

.... beseffen dat 's middags de playmobilbak opnieuw omgegooid wordt, dus ruimen het nu maar eens niet op en doen de wekelijkse kamerbeurt dan maar een keer met de Franse slag.

... schillen 's morgens al de aardappels voor het avondeten, maken de spruiten vast schoon en zorgen dat de kipfiletjes uit de vriezer gehaald zijn. Alles klaar voor als bij thuiskomst alles rap-rap opgezet moet worden. Gevulde, zelfgemaakte champignonsaus erbij want die was over van gisteren... mjam mjam... zo lekker bij spruiten. En bij de boontjes die de spruitenweigeraars dan eten zullen.... Natuurlijk had ik met vooruitziende blik extra veel ervan klaargemaakt.


... en dit heeft niet zoveel met vooruitziende blik te maken als wel met een rustgevende blik.. de jongens hadden deze schilderijtjes gemaakt op de kinderclub en ik vond het wel zo gezellig om ze op te hangen, mooie herfstplaatjes toch door die kleurtjes.



Nog andere vooruitziende moeders?



donderdag 8 november 2012

Winkelopstelling in nieuwe bibliotheek

Een tijdje geleden is de bibliotheek waar ik meestal naar toe ga, vernieuwd. Mooie nieuwe opzet, veel licht en ruimte. Ook is de opstelling van de boeken veranderd, dat is het belangrijkste verschil met het oude pand.  Stonden de boeken eerst rug aan rug, nu ligt een groot aantal met de voorkant naar boven, zij noemen dat de winkelopstelling. Zoals in een boekenwinkel dus. Het prikkelt meer en nodigt uit tot het pakken van een boek en het lenen ervan. Zo werkt het ook echt, ondervond ik. Ik vind bibliotheken altijd wel prettige plaatsen om te wezen, maar nu liep ik verrukt langs de tafels. Je herkent eerder de titels, ik zag "Haar naam was Sarah" liggen en die stond al een tijdje op mijn nog-te-lezen-lijst. Die ging dus meteen mee (was echt mooi boek). Je waant je  in een boekenwinkel maar het leuke is dat je deze boeken gewoon mag meenemen om te lezen!

Ook bij de kinderboeken is het prettiger zoeken dan eerst. Toen stonden er bakken op de grond voor de prentenboeken en moest  ik de boeken eruit halen om te kijken of het me aanstond. Nu zie je veel sneller of het iets voor je is. Ook  kom je eerder boeken tegen die je anders niet zo gauw zou meenemen, over een bepaald informatief of creatief onderwerp of zo. Het lenen en terugbrengen mag je allemaal zelf doen, je pasje laten lezen en de boeken één voor één op de plaat. Openstaande bedragen kun je betalen bij een andere automaat.

Ik ben wel kritisch met het zoeken naar een boek, niet alles zal zomaar in mijn tas belanden. Daarom heb ik ook een lijstje met schrijvers en/of titels van boeken die ik nog wel eens zou willen lezen. En daar komt dan een punt waar het zoeken naar een boek in de nieuwe opstelling lastiger wordt. De boeken staan tegenwoordig namelijk op genre, dus actief/spanning bij elkaar, liefde en leven, literatuur. Informatief en fictie staan niet door elkaar, maar wel in dezelfde genre-hoeken. En dan alle schrijvers door elkaar. In één bepaalde kast staat het dan nog wel op naam maar verder niet. Op alfabet zoeken is er dus niet meer bij. Bovendien kunnen verschillende boeken van dezelfde schrijver op wel  3 of 4 verschillende plaatsen staan. In de computers kun je kijken of een boek aanwezig is en als je het dan nog niet kunt vinden, zijn de bibliothecaressen er gelukkig nog. Als ik een bepaald boek heel graag wil lezen, vraag ik het online aan, dat kost niets binnen de regio, daarbuiten wel.

Ik ben trouwens ook lid van de christelijke bieb van de dorpskerk, omdat veel titels niet te vinden zijn in de openbare bieb (of alleen op aanvraag) en vooral voor de kinderen moet je dan zo goed zoeken tussen al de boeken met vloeken of rare onderwerpen. De jongens lezen echter lang niet zoveel als de meisjes vroeger. Die verslonden toen een boek per dag of zo... de oudste twee zijn snellezers. Ze lezen nog steeds graag, hoewel het soms met vlagen is. Wel jammer dat we die boeken maar 3 weken mogen houden en ze niet via internet verlengd kunnen worden. (Bij de openbare bieb kun je ze 4 weken houden en 1 x gratis verlengen, mits niet gereserveerd door een ander.) Want diverse boeken worden door verschillende gezinsleden gelezen. En veel daarvan lees ik zelf niet eens...



Heb jij al ervaring met deze vernieuwde opstelling in bibliotheken?
Wat vind je ervan?
Of kom je nooit in een bieb?



donderdag 1 november 2012

Uitspreken

Van de week dacht ik in mijn stille tijd aan het belijden van je zonden. En omdat mijn gedachten nogal eens een vlucht kunnen nemen, moest ik toen  denken aan een mooi voorval van jaren geleden.

Jongste dochter (JD) was toen een jaar of 4. Zij was in ieder geval thuis terwijl de andere meisjes op school waren. Ze was bezig met strijkkraaltjes. Ik was in de buurt aan het schoonmaken en zag een kapot deksel van een prullenbakje. Hè? Vanmorgen was die nog heel! Ik keek naar Jongste dochter en vroeg haar wie het had stuk gemaakt. Ze keek even op, antwoordde niet, maar ging snel verder met haar kraaltjes. Hm. "Heb jij het gedaan?", vroeg ik. Haar krullenkopje schudde kort nee en ze boog zich nog dieper over haar werkje. Ik zag aan heel haar houding dat zij zich schuldig wist. Ik wilde echter zo graag dat zij dat ook toegaf. Ik vroeg door: "Heeft JD het soms gedaan?". Soms helpt dat namelijk bij kinderen, om het in de derde persoon te zeggen. Weer schudden. "Hebben jouw handjes het gedaan?", vroeg ik nog. Het bleef even stil en toen fluisterde ze: "voetjes..." "Hebben je voetjes het gedaan?" Toen  knikte ze ja. Ik draaide me om, want ik moest een lach verbijten. Ik wachtte een paar tellen voor ik weer wat zei: "Dat waren stoute voetjes hè?" Ja, dat vond ze ook. "Dat moeten jouw voetjes maar niet meer doen." Nee, dat vond ze ook. En eindelijk keek ze op. Ik zag in haar oogjes opluchting en vertrouwen. We glimlachten naar elkaar.

Waarschijnlijk was ze op het prullenbakje gaan staan om bij de wastafel te kunnen en krakte het zo kapot. Ze zal waarschijnlijk erg geschrokken zijn, gevoelig kind als ze was. Ik heb het er verder niet meer met haar over gehad. Ja toch: later, als anekdote verteld.

Maar zie je: echt goed is het pas weer als je het hebt toegegeven en uitgesproken.
Om het dan door te trekken voor mij die ochtend: hebt beleden.
"Indien wij onze zonden belijden, Hij (God) is getrouw en rechtvaardig, dat Hij ons de zonden vergeve... (1 joh 1: 9). Dan hoef ik niets achter te houden, immers Hij kent mij toch. Maar hij wil wel dat ik het uitspreek, om zo me te verlaten en te vertrouwen op Hem. Dat heeft mij nog nooit beschaamd, want Hij is goed!

vrijdag 26 oktober 2012

Maiskolven rapen

Goeiemorgen allemaal, kom maar snel je bed uit.... zing ik terwijl ik de jongenskamer inloop. Ik zie de jongenshoofden net uitsteken onder hun dekbedden vandaan. Ik hoor wat beerachtig gebrom uit het bed van Jongste zoon. Ik trek de gordijnen open en als ik terugloop naar de overloop zie ik in de bedden van de  oudste twee alleen maar de kussens....hun hoofden liggen eronder. Want de bulten verraden dat ze toch het bed nog niet uit zijn. Moeilijk soms, dat wakker worden.

Tja, gisteren waren ze ook de hele tijd buiten geweest. De maïshakselaar kwam. Nog wel toen ze nog op school waren! Middelste zoon heeft daar een vol kwartier over gemopperd en geklaagd maar koos toen eieren voor zijn geld en ging maar gauw ook zijn oude kleren aantrekken om mee te gaan naar het stoppelveld. Om de kolven die er dan altijd nog een aantal liggen, te rapen.


Het was niet superrijp maar omdat ze nogal nattigheid verwachten kan het maar beter weg zijn.
Het was maar een goeie bunder, niet zoveel dus, de rest hadden we al eerder binnen.

Speurend over de grond....

... rapen maar.


Stoppels.

Dan uitzoeken: een aantal mooie kolven bewaren voor het spelen met de trekkers.
De rest voor de kippen.
Uitkijken voor de hond, die nam al een kolf mee: kun je dit eten? 




woensdag 24 oktober 2012

Zonnestraaltje

Vandaag is Jongste Dochter jarig. Altijd denk je op zo'n dag wel terug aan de dag van de geboorte. En al is het 15 jaar geleden, sommige dingen haal je voor de geest alsof het de dag van gisteren was, die vergeet je nooit. Als gezin maakten wij toen een heel zware tijd door, met grote zorgen. De toekomst scheen toen één groot brok duisternis te zijn. Ik wil er hier verder niet over uitweiden, maar boven bidden en denken is later alles goed gekomen. Zelfs moet ik zeggen beter dan voorheen, omdat wij daar op een bepaalde manier weer sterker uitgekomen zijn.
Maar temidden van die grote moeiten en zorgen is jongste dochter dus geboren. Voor mijn gevoel was er nauwelijks de gelegenheid voor om nog een kind te baren, maar als het dan zover is, ontvang je de krachten. En hoewel ze 9 dagen over tijd was, toch het lichtste baby'tje van alle Farmertjes: precies 8 pond, schoon aan de haak ;-) En al de Farmertjes zijn ook altijd vrij lang geweest dus ja, een lekker mollige baby, maar mooi in verhoudingen, geen propperig dikkertje. Lang kaal geweest, maar nu een prachtige bos krullen (echte pijpekrullen zelfs af en toe).
Zij was ook een rustig, lief kindje. Een zonnestraaltje voor mij, het hield mij mentaal mede op de been.
En zo is ze nog steeds wel. Natuurlijk heeft ze haar puberluimen, waarin sjachobuien afgewisseld worden met enorme giechelbuien. Maar rustig, sociaal en zelfstandig zijn termen waarmee zij getypeerd kan worden. Muzikaal, slim en droge humor voegen we er nog aan toe. We zijn heel blij met haar.



En fotograferen is een hobby, vooral voor luchten heeft ze een zwak.
Deze foto's zijn door haar gemaakt.


Vrijdag wil zij het vieren met haar vriendinnen en  klasgenoten, samen met een vriendin die al jarig geweest was. De garage is ervoor opgeruimd, we zetten de middag ervoor een elektrisch kacheltje erin om het een  beetje behaaglijk te  maken, dan zal dat best gaan, we hebben dit vaker bij de hand gehad.
Voor zaterdag verwachten wij dan nog de visite van familie, dus je begrijpt, ik mag mijn bakkunsten weer uitleven.


donderdag 18 oktober 2012

Herfstvakantie, spaarweek en laarzen

Herfstvakantie!! Heerlijk! En dan allemaal, wat een genot. We zijn druk met van alles en nog wat, maar het prettige is dat we ons niet zo druk hoeven te maken om tijd en omdat we met meer zijn en de jongens lekker spelen, schieten de gewone klusjes lekker op en andere doen we niet, omdat dat nu toch niet zoveel zin heeft ;-) Alleen als de jongens binnen zijn kunnen ze samen weleens érg druk zijn.... Gelukkig dat ze ook veel buiten zijn. Oudste zoon helpt vrijwel iedere avond zijn vader met melken, en wordt daarin steeds handiger. Verder zijn de playmobil en de klei deze week in trek.

In het gulden-tijdperk kocht ik ooit op een vrijmarkt voor een habbekrats een doos vol vormpjes en malletjes voor play-doh.
Goed voor uren speelplezier en het ruimt makkelijk op. 
Op den duur worden alle vrolijke kleurtjes één grijze massa waar niet minder lief mee gespeeld wordt.
En wat een feestje dan als je een vergeten verjaardagscadeautje boven op de kast tegenkomt: weer frisse nieuwe kleurtjes!

De muren van de bijkeuken zijn waar 't nodig was geschuurd en gekrabd en moeten nu nog schoongemaakt worden, voordat we gaan sauzen. Dit was trouwens het werk van Farmer en dochters.
En ik heb een nieuwe frituurpan, nou ja, zo goed als nieuw, want ik hem 'm vandaag schoongemaakt. Het is een (dubbele) roestvrijstalen apparaat, dus maakt op zich wel makkelijk schoon, maar 't was natuurlijk weer wat te lang geleden. Bah, wat was dat ding smerig! Maar luttele sopuren later en met brandschone, oudevrouwtjesachtige rimpelhandjes zette ik het ding weer in elkaar.

Deze week was ook de spaarweek, we kregen drie enveloppen van de bank in de bus, voor de jongens, met uitnodigingen om hun gespaarde centjes te komen brengen. Nou doen we dat nooit, want ik neem altijd zelf hun spaargeld voor in mijn portemonnee en ik maak het via telebankieren over op hun spaarrekeningen. Maar goed, het is spaarweek en ze mochten dan een cadeautje uitzoeken. En het leek me wel goed dat ze ook eens zo'n bank van binnen zagen. Toen we bij de bank waren had ik mijn verkeerde (privé)pas bij me, want de bedrijfspas lag thuis. Ik wist niet dat ik die nodig had om hun rekeningnummers te kunnen zien. Later bleek echter dat de jongens helemaal niets konden storten, want zij hebben alleen maar een internetspaarrekening en daar kun je niet op storten (wist ik veel). Ik zei dat ze toch wel allemaal zo'n brief hadden gehad.... dan hadden ze die niet moeten sturen, vond ik dan. Nee, dat vond de (jonge) bankmeneer ook en ik kon gewoon op mijn eigen rekening storten, en het later dan zelf weer overboeken, dan konden ze nu gewoon een cadeautje uitzoeken. Hij deed verder niet moeilijk. Tijdens het uitzoeken kwam er een bankmevrouw aan en die begon een heel verhaal over "Tja, dat zijn de consequenties van een internetspaarrekening, maar u kunt nu  ook meteen een topkid-rekening openen of de rekening omzetten, geen enkel punt..."(Laat maar, dacht ik). Maar over de inconsequentie om dan een brief te sturen, terwijl de jongens daar eigenlijk dus niet voor in aanmerking komen, daar rammelde ze met het grootste gemak overheen, niet in het minst gehinderd door de gedachte dat mensen daarmee op het verkeerde been gezet werden. Ze wilden alle kinderen die kans geven, zo zei ze. De jongens hadden iets leuks uitgezocht en we gingen weer verder. En ik blijf het dan toch een beetje vreemd vinden van die brieven.

Oudste dochter wilde een extra paar rubberlaarzen aanschaffen. De oude zijn niet zo heel best meer en die houdt ze dan voor de bezoeken van andere bedrijven, die heeft ze nogal eens voor haar studie. Bij de Welkoop kocht ze gewone goede Dunloplaarzen voor 38 euro. Ze vond al dat die dingen behoorlijk duur zijn. Komt ze thuis, ligt er een nieuwe folder van de Wildkamp: Dezelfde laarzen voor 16,50!! Gauw het ene paar teruggebracht, geld teruggekregen en naar de Wildkamp gegaan. Daar hebben ze haar maat (40) niet standaard dus kan ze die morgen ophalen. Maar wat een prijsverschil, wij vinden dat haast niet voor te stellen. En de Wildkamp laarzen hebben nog stalen neuzen ook!

En dit vonden de kinderen ook leuk... tot het ging regenen.



maandag 15 oktober 2012

Gewoon nasi. En ook nog bami.

Toen ik voor het eerst nasi zonder zakje maakte viel het behoorlijk flauw uit. Ik probeerde echter verder en zocht naar andere recepten. Op internet is veel te vinden en ook in kookboeken keek ik, maar vaak waren het dan weer heel aparte gerechten. Soms met ingrediënten die ik nooit gebruik of niet eens ken. Ik wilde echter gewone nasi maken, gewoon van smaak, want als je iets voor je gezin maakt wil  je gewoon dat er zoveel mogelijk mensen van mee-eten. En hier huizen nog wel een paar jonkertjes en juffertjes Kieskeur... De Farmers zijn trouwens niet zulke grote eters. Maar Jongste zoon lust helemaal geen buitenlands eten: geen rijst, geen macaroni of andere pasta, geen pizza, nietnietniet. Al ga ik op m'n hoofd staan.
Er moesten eerst de nodige kruiden worden ingeslagen want ik doe er wel veel verschillende kruiden door. Dat zag ik dan weer op de achterkant van het zakje staan.... Nu heb ik dus een veel rijker kruidenrek dan eerst.


Als ik aan nasi denk, heb ik gelijk 4 items in mijn hoofd: Kip, rijst, groenten en kruiden.
Wij doen al jaren kipfilet bij de nasi, ook toen ik het met een zakje maakte.

De kipfilet (3-4 ons) snij ik in blokjes en doe die in een schaaltje met wat ketjap en laat dat staan.

De rijst, meestal witte, maar soms ook zilvervlies, kook ik met afgepast water. Ik neem ongeveer 4 ons, dat is 4 x een plastic kommetje dat ik daar altijd voor gebruik. En 6 kommetjes water. Het water laat ik aan de kook komen en dan strooi ik de rijst erin, laat 5 minuten doorkoken en dan zet ik het in mijn hooikist, ca. 40 minuten. De rijst wordt zo mooi droog (maar niet té) zonder aan te branden. Precies goed! Als je geen hooikist hebt, kan het ook onder je dekbed ofzo. Als het maar stevig ingestopt is. En je kunt het natuurlijk ook helemaal op het fornuis doen ;-)


De groenten. Net wat voorhanden is, altijd wel 2 uien, soms neem ik rode ui, ook lekker maar zachter, geeft wel een leuk kleurtje. Eén kleine prei. Eén paprika. Als ik heb een wortel kleingesneden erbij. Ik heb er ook weleens een restje peulen door gedaan. Witte kool of spitskool, dat heb ik gesneden in de vriezer zitten want een hele kool is natuurlijk veel teveel. Nou, dat was het dan zo'n beetje geloof ik. Alles wordt gesneden, zo leuk (weetjenog)... Dan leg ik ook nog 2-3 teentjes knoflook klaar.

Dan de kruiden. Ik heb het afgestemd op mijn portie:
3 theelepels zout
2 theelepels korianderblad
1 theelepel kerrie
1 theelepel paprikapoeder
1 theelepel gemberwortel
Halve theelepel kurkuma
Snufje cayennepeper.


Dat alles kun je allemaal al van tevoren doen. Zelfs de rijst kun je b.v. 's morgens al laten garen en 's middags pas gebruiken.
Tegen de tijd dat je het op gaat zetten, hoef je het alleen maar te pakken.


Dan pak ik de pan,  ik gebruik altijd een wok. Olijfolie erin. Kipfilet erin. Beetje bruin laten worden en dan de groenten erdoor. Dan de knoflook erboven persen. Dan het kruidenmengsel erdoor.



Als laatste de gare rijst erdoor. Goed doorwarmen, als de rijst al afgekoeld was.
Ik bak er meestal nog een paar eitjes bij. En dan kan het op tafel. Voor de liefhebbers staat er nog sambal op tafel. En kroepoek of pindasaus. Of allebei.


Eigenlijk doe ik hetzelfde bij de bami. Neem alleen een pak mie i.p.v. rijst (jôh....). Verder heb ik dan ook weleens taugé erbij. En ik neem in de plaats van  het paprikapoeder 1 theelepel gemalen komijn. Maar je kunt het ook allebei nemen bij beide gerechten, het smaakt gek genoeg toch weer heel anders.

Het leuke van de afgepaste hoeveelheden met de theelepels is dat je het ook kunt doen met een eetlepel. Je vervangt de theelepels dus door eetlepels. Zo kun je een voorraadje maken. Dan hoef ik bij het koken alleen maar 2 eetlepels van het mengsel te nemen en klaar.

Waarom ik nou zo graag zonder zakje wilde koken? Omdat het iets goedkoper is. Omdat er minder extra toevoegingen bij zitten. (Geheel zonder E-nrs is mijn recept geloof ik niet, omdat ik wat ketjap en evt sambal gebruik.) Omdat het gewoon leuker is om klaar te maken, want je hebt meer het gevoel dat je écht aan het koken bent. En daardoor leer je er veel meer van op kookgebied. Want daarin ben ik anders nog best een kneusje. En uiteindelijk vind ik het ook lekkerder, hoewel ik inmiddels niet meer weet hoe het uit een pakje smaakt. Je boert het trouwens ook minder op, ook niet onbelangrijk....

Ik acht dus niet hét recept voor nasi te hebben gegeven. Mijn zus heeft laatst van iemand weer een héél ander recept gekregen, dat was met spekblokjes en dat geeft ook weer een heel eigen smaak eraan. Ook weer lekker.




vrijdag 12 oktober 2012

Loopbaanbegeleiding

De kinderen hebben net herfstvakantie gekregen en de jongens zijn druk met hun boomhut. Ik mag er geen foto's meer van op het blog zetten, want dan "weet iedereen het".
Ik zit nu aardig op schema, maar we willen in de tuin de boel nog opruimen en in de bijkeuken moet de witkwast eens rondgaan. Dus zoals altijd werk genoeg. Ook niet erg en gelukkig voel ik me weer iets beter. Deze week is vrij rustig geweest met weinig afspraken, alleen de tandarts, maar dan lig je lui in de stoel nietwaar? Daarbij ben ik een aantal keren echt op tijd naar bed gegaan en dat voel ik nu ook goed, ik heb meer energie.

Middelste dochter is gestopt met haar studie, het was toch niet echt iets voor haar. Dat was even moeilijk, omdat ze het samenwerken met de andere studenten erg leuk vond, daar moest ze afscheid van nemen. Ze neemt nu een tussenjaar omdat ze nu echt helemaal niet meer weet wat wat ze wil en wat ze kan. Ze is bezig om wat baantjes te zoeken, ondertussen helpt ze ons met allerhande klusjes. Bovendien willen we haar een uitgebreide test/loopbaanbegeleiding laten doen. We denken dat het voor haar nu heel goed zal zijn om meer inzicht te krijgen in wie ze is en wat ze kan gaan doen, ook wat het allemaal inhoudt. Want ik zie niet zoveel nut in het lukraak bezoeken van open dagen. Dat hebben we al veel gedaan en je krijgt op die dagen ook niet zo geweldig veel informatie, tenminste niet als je geen flauw idee hebt van wat je wilt. We hebben info liggen van Artemis in Nijmegen, daar heb ik ook al iemand over positief over gehoord. Het is heel duur, maar wat moet je als je het echt niet weet? Bovendien is ze nog heel jong, net 17 geworden in juli. Iemand ervaring met deze dingen? Dan  hoor ik het graag, mag ook via mail (rechts bij mijn Welkom).

Ooit heb ik beloofd op dit blog om mijn nasi- en bamirecept te delen. Zonder zakje gemaakt dan. Het stelt eigenlijk niks voor, hoewel ik in het begin ook moest zoeken naar de goede verhoudingen. Iemand nog interesse? Dan komt dat de volgende keer, want anders wordt het nu zo lang.


dinsdag 9 oktober 2012

Verstrooide boerin

Afgelopen week zijn er alweer kalfjes geboren. Een mooi zwart stierkalf, dat al hard rende toen dochter en ik het vangen wilden.... en een rood vaarskalfje dat nog nat bij haar moeder stond, toen ik de koeien op ging halen.
Maar wat nu zo erg is van mij.... ik was vergeten te zeggen tegen mijn Farmer dat het kalf al gedronken had.  De eerste melk, die noemen we biest.Vol met antistoffen en goede dingen. Toen Farmer zag dat de koe bijna geen melk gaf, had hij biest uit de vriezer gehaald om het aan het kalf te geven. Pas  toen hij vertelde dat het kalf niet zo best dronk, viel het kwartje bij  mij pas.... "Oh, daar kom  je nóu mee.... ", bromde mijn Farmer. Weet je, dan voel ik me zelf net zo'n onnozel kalf....
Deze zomer deed Farmer de melkkoeien 's nachts nogal eens in een andere wei dan overdag. Dat betekent dus dat ik de schrikdraad moet omhangen zodat ze na het melken naar die andere wei gaan. Dan zei mijn Farmer dus tegen me dat ik de draad moest dichtdoen en ik zei ja.... en vervolgens loop ik met mijn hoofd in de wolken of zoiets, want ik denk aan van alles en nog wat... maar vergeet die draad dicht te doen. Dat is niet één keer gebeurd, maar meerdere keren... en natuurlijk voel ik mij dan ook weer een zeer onbekwame boerin.
Ik rijd met mijn buurvrouw samen om de kinderen naar school te brengen en te halen. We hebben daar een schema voor, en na een vakantie wisselen we weleens wat. Na een paar weken van telkens even kijken of ik aan de beurt ben, zit dat wel in mijn hoofd. Maar ooit reed ik met mijn schoonzus samen, dat werkte helemaal niet. Door haar werk was dat heel onregelmatig, elke keer anders. En ik vergat het dus vaak.... Nee, dat was geen succes, vind ik zelf heel erg van mij, maar ik ben er blijkbaar te chaotisch voor. Zo frustrerend soms. Als het gaat over zelfacceptatie, dan is dit iets wat ik erg lastig vind van mezelf. Dat chaotische. En het lijkt wel of, naarmate ik ouder word, het erger wordt. Of ik ben me er meer van bewust, dat kan ook. En natuurlijk is het met opgroeiende kinderen er ook niet eenvoudiger op geworden.
Een vast ritme helpt mij wel, maar zo gauw er onverwachte dingen zijn, schiet ik óf in de stress, óf ik pak het wel goed op, maar lopen de (praktische) dingen later weer in de soep.... Tja, iedereen zal wel zijn of haar zwakkere kanten hebben maar vaak vraag ik me af wat mijn sterke kanten nou zijn.Toch, altijd als ik op dit punt uitkom, weet ik me wel geborgen bij God, want Hij kent mij veel beter dan ik mijzelf ken. Dat is dan een troost voor mij en tegelijk  ligt daar misschien ook wel een manco...: dat ik meer in gebed zou kunnen gaan. Het is soms zo moeilijk om daar tijd voor te maken, maar ik ervaar dat het beter voor me is. En op andere dagen kan het ook gebeuren dat ik al biddend mijn taken doe.
Maar een stukje meer structuur, dat zou wel goed zijn. Met lijstjes maken moet ik echter ook oppassen, want soms staat er niet eens veel op, en haal ik dat niet eens, door allerlei redenen. Dan voel ik daar alleen maar chagrijnig van worden en dat is de bedoeling van zo'n lijstje natuurlijk helemaal niet.

Ik schei maar uit met dit relaas en sluit af met de foto's van dat kalfje, want hé, ik had toen toch maar mijn toestel bij me....









Heb jij weleens moeite met karaktertrekjes van jezelf?


donderdag 4 oktober 2012

Kleding doorgeschoven

Vorige week móest er -tussen alle bedrijvigheid door- kleding gepast worden door de jongens. Want ai-ai, Oudste zoon had zondag hoog water en dat kan eigenlijk niet. De rest van de broeken en sweaters bevestigde de (plotselinge?) groei, dus bijna heel de stapel ging naar Middelste zoon. Die kon er een aantal van aan, en de andere blijven gewoon nog een poosje langer liggen. De broeken dan van Middelste zoon? Die gingen linea recta naar Jongste zoon. Sweaters idem dito. De shirtjes heb ik nu niet laten passen, want dat had ik die week ervoor nog gedaan, oh nee, dat was toch in mei ofzo. Jassen, wat een gelukkie, konden ook worden doorgeschoven, en voor Oudste zoon had ik nog een nieuwe hangen die ik vorig jaar in de uitverkoop gekocht had. Ik ben verwend. Drie jongens op rij, allemaal niet al te afwijkend van postuur.

Ik kan bij ons in de buurt nooit zo goed slagen in de kringloop en van wat ze in de tweedehands kledingzaakjes/beurzen nog voor de kleding vragen, daar schrik ik altijd van en ga daar niet meer naar toe. Ik krijg ook weleens kleren voor de jongens, maar omdat Oudste zoon (de anderen trouwens ook) vrij smal is, vallen vooral de broeken nogal eens te wijd uit. Ook de sweaters wel, soms heb je van die dingen die sloeberig wijd maar toch te kort zijn. Voor achter (daar heb ik dan ook nog een stapeltje voor) vind ik dat niet zo erg, maar voor school koop ik dan liever een paar nieuwe, natuurlijk wel betaalbare. Te meer omdat ze het dus toch met mekaar een hele poos dragen - mits het heel blijft natuurlijk. En soms krijg ik nog wel heel mooie dingen tweedehands.  En de jongens: die vinden 't al gauw best. Alleen kriebeltruien vinden ze akelig.

Omdat Jongste dochter een kapotte tas had die niet meer te maken viel, ging ik met Oudste dochter, Jongste dochter en Oudste zoon naar de stad. Gelukkig dat de andere jongens niet mee hoefden want om eerlijk te zijn vind ik dat een uitputtingsslag, drie tegelijk om kleren te kopen en dan niet alleen wat mijn lichamelijke toestand betreft, ook betreffende mijn portemonnee.


We kochten voor Jongste dochter en Oudste zoon en Middelste zoon een nieuwe tas. De bodems van de tassen van de jongens waren namelijk poreus geworden. Ze vonden het een feestje om een nieuwe te krijgen. Ik heb erop gelet dat de bodems van de tassen een dubbel laagje hebben. Net wat steviger. Nadat we ook nog wat geld gewisseld hadden voor een paar broeken-sweaters-rokje-truitje konden we weer naar huis. Ik vind winkelen best leuk, eventjes, maar dan word ik er al gauw een beetje gammel van.

Verder was deze week weer vol met van alles en nog wat: de eerste Bijbelkring-avond van het seizoen, die ik niet graag mis. Een schoolgesprek. Een bezoek aan mijn moeder: mijn Farmer en mijn broer hebben een paar klusjes voor haar gedaan, ik heb alleen gekletst ;-)
Vandaag is de juf van Jongste geweest en morgen komt Bas, een pop die logeert bij Jongste tot maandag (soort Flip de beer). En , jaja, nog een aantal kasten onder handen genomen, in de keuken heb ik weer heerlijk nette laden, kan geen vuiltje velen op 't moment want bleef het nou maar eens zo helder en keurig, en in de bijkeuken. Dat laatste was ik al van plan voor de vakantie, kun je nagaan. Alles volgens hetzelfde principe: wat ik zelden gebruik een deurtje verder en wat ik nooit gebruik weg. Overzichtelijke en praktische kasten zijn het resultaat.

Wat is een week.



dinsdag 2 oktober 2012

Frambozen op brandewijn

Vorige week -of was het die week daarvoor, soms raak ik het overzicht kwijt- heb ik nog een keer jam gemaakt met frambozen en aardbeien of bosbessen.
Mijn moeder was hier een dagje en ik gaf haar ook en bakje frambozen mee. Ze dacht er eerst sap van te maken maar ik zei dat ik dat nou juist voor haar ging doen en ze die flesjes dan zo mee kon nemen. "Mmmm, misschien dan op brandewijn zetten..." Zij heeft dat vroeger ook wel gedaan, maar dat was al een hele poos geleden en ze ging even bij mijn schoonmoeder vragen hoe die dat onlangs nog gedaan had.  Ondertussen kookte ik de saus en jam. Ik was alles al aan het opruimen toen ze terug was, het duurt echt allemaal zo lang niet. Die zaterdag kreeg ik plotseling ook wel zin om dat eens te proberen. Geen idee of ik dat lust, maar Farmer zeker wel! 

Verhoudingen: voor 1 kg frambozen gebruik ik 500 gr. suiker en 3/4 liter brandewijn. Zo staat het in het oude libelle-kookboek van mijn moeder en het is een minder straf recept dan in het kookboek van mijn schoonmoeder (ook een oud exemplaar en daar staan de lekkerste recepten soms nog in!). Mijn schoonouders vonden dat vorig jaar namelijk te sterk dus hadden zij er voor het gebruik nog wat suikerwater bijgedaan. (Weck)pot opgezocht, goed schoongemaakt, de gewassen frambozen en suiker laagje voor laagje erin, brandewijn erop en dekseltje erop. Simpel! De eerste dagen af en toe voorzichtig omschudden om de suiker wat beter te doen smelten. Drie maanden laten staan, een mooi kerst-aperitiefje dus. 'k Ben benieuwd. Als het goed gelukt is wil ik het volgend jaar met eerdere frambozen doen, van de eerste pluk, die zijn meestal mooier en groter. Dit waren nl. al wat kleinere, van de wat latere pluk.

En dan kan het bij de rest van de voorraad. 
In nog een andere kast staan de gewone aardbeienjam en de potten die nog over zijn van vorig jaar: pruimenjam en appel-perenjam.
Jammer genoeg hebben we dit jaar geen appels om potten vol appelmoes te maken, maar als ik dit zie geeft me dat ook al veel voldoening.




woensdag 26 september 2012

Over snippers, maïs, herfst, k(i)(a)stje en muziek

Omdat de maïsplaat nog bedolven lag onder de agfezaagde takken, besloot mijn Farmer vorige week om de takkenversnipperaar te lenen van de buren. Vorig jaar heeft hij dat ook gedaan, waarom zou je zo'n ding aanschaffen als de buurman er één heeft staan. Als bedankje maak ik twee taarten (ze zijn daar ook met nogal een aantal). Vorig jaar had ik appeltaarten gebakken maar omdat ik niet zoveel tijd had maakte ik nu monchoutaarten. "Nou, als je nog eens wat gebruiken wil...."
Farmer had gelijk nog wat andere bomen gesnoeid, waaronder wat wilgen en zulk spul, niet zulke grote takken met een hoop blad, daarvan gooide hij een hoop in de kippenren. Kunnen ze lekker doorheen schrobbelen en omdat gras daar toch geen kans krijgt is het wel snel modderig. Op deze manier blijven de eitjes ook wat schoner.

Gelijk een leuk klusje voor de jongens: de hoop wat uitspreiden.

De rest van de (mooiere) snippers gebruiken we in de tuin, onder de pergola, rond de besssenstruiken en rond de gastank, zodat de gasboer daar fatsoenlijk kan lopen.

Het was ook maar goed dat die maïsput schoon was, want gisteren kwam het grootste deel van de maïs.
Nu  komt er alleen nog het gedeelte wat we zelf gezaaid hebben, die moet nog afrijpen.

Het was net op tijd binnen, het begon wat te regenen en het waaide nogal. 
Dat was wel even lastig met het onderdekken, als de wind steeds onder het plastic komt, valt het niet mee om  het goed strak erop te krijgen. 
Maar mijn Farmer en zijn vader, oudste dochter en ik kregen het toch goed gedaan.
Om half 4 moest ik de kinderen van school halen en onderweg kregen we een enórme plensbui met hagel, de nevel zagen we over de weiden hangen.
Blij dat de maïs onder 't plastic zat!

Het  is echt herfstweer, maar als de zon erbij komt is het gelijk weer aangenaam. Bonnie is druk met het springen achter de ronddwarrelende blaadjes aan en de jongens trotseren regen en wind om de kastanjes te rapen waar je ineens mee bekogelt wordt, zo snel ze er nu afvallen. Leuk, gratis speelgoed. Ze moeten ze van mij wel goed laten drogen, en de gescheurde exemplaren gelijk weggooien, anders komen er beestjes of schimmel in en daar zit ik ook niet op te wachten.

Het  ontrommelen gaat hier langzaam maar zeker door. Al ga ik niet zo hard als ik wel zou willen, door allerlei dingen die er altijd tussendoor fietsen, van lieverlee komt er schot in. Eergisteren had ik dit kastje onder handen genomen. Zelfs een grote doos met verschoningsdoekjes lag daar nog plaats in te nemen. Lekker opgeruimd en nu heb ik plaats voor 't instrumentarium van dochters, fohn en stijlkam, waar ik vaak bijna over struikel (op de trap) en wat geen vaste plaats had. 

Dat kistje is eigenlijk een theekistje wat ik ooit beplakt heb met een servet en een paar foto's. (Klik op de foto om het beter te kunnen bekijken.) Het randje geverfd, net zolang gemengd tot ik de goede kleur had. Daarna het geheel een paar keer gelakt, zodat de foto's goed blijven zitten. Was heel leuk om te doen (dat ik daar toen tijd voor had!).
Inmiddels zit in dit stoere boys-kistje eehh.... typische vrouwendingen: haarelastiekjes en -speldjes....
Tja, je moet het ergens laten.

Gisteren moest ik met jongste dochter even naar het ziekenhuis (niets ernstigs hoor) en daarna bracht ik ze door naar school. Ik had een cd opstaan met klassieke muziek, er kwam een  nummer van een componist met een tongbrekende naam, waarschijnlijk Russisch. "Oh, de olifantenmars..", sprak jongste dochter. "Olifantenmars?", echode ik. "Heet die zo?" "Nee, die noemden we zo omdat we vroeger daar altijd zo bij gingen stampen." Oh.  Zag  het natuurlijk gelijk voor me, hoe dat dan toeging in mijn keuken. Hm. Zojuist toen ik de jongens naar school had gebracht, shuffelde ik even door naar dat nummer. Nog een keer luisteren. En ja hoor, als je goed luistert kun je de olifanten horen stampen en trompetteren, echt! En met een  beetje fantasie natuurlijk...


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...