Jolanda

Jolanda

Pagina's

donderdag 29 december 2011

Rustig vakantieweekje

De dag na Kerst  zijn we even flink het huis doorgegaan, ik beneden en twee dochters boven. (Oudste dochter is deze weken aan het werk.) Zo kwam er ruimte om op woensdag naar de stad te gaan. Jongste dochter moest nog een winterjas en gelukkig slaagden we al in de eerste winkel. Met 50 % korting,  erg leuk. Anders zou ik de jas te duur gevonden hebben maar nu viel hij in het normale budget. Verder nog wat gewinkeld en geneusd, het was gezellig. De jongens waren bij Farmer gebleven, zo had ik eens tijd voor de meiden alleen.

De jongens verdelen de vakantietijd over buiten spelen en computeren, en na veel met de lego te hebben  gespeeld, hebben ze zich nu weer gestort op de duplo. Af en toe is er ook een ruzietje... maar over het geheel genomen kunnen ze het best goed vinden met elkaar. Zeuren, dat vind ik minder. "Mag ik achter de computer?", terwijl ik al duidelijk heb gezegd dat ze dat nu niet mogen omdat ze gisteren een flinke poos erachter hebben gezeten. Of "Kweenietwatikmoetdoen...", op zo'n toon dat je weet: al draag ik 100 dingen aan, hij heeft er toch geen zin in. Gewoon even aan zijn lot overlaten, dan krijgt zijn brein uiteindelijk wel een impuls. En nu zit-ie lekker te verven.

Zelf heb ik de was weggevouwen, wat resulteerde in drie volle manden om in de kasten te bergen. En ga ik zo sokken stoppen, er lig alweer een stapeltje te wachten. Verder brei ik aan zo'n kronkelsjaaltje, van die wol dat lint is wat je uit moet rekken. Wel grappig om eens te doen, maar ik heb toch liever gewone wol om te breien. En ik lees, in de tijd die me daar nog voor gegund wordt.
Wat de boerderij betreft; het is nu vrij rustig. Weleens een klusje buiten het normale werk en verder is het ook een beetje vakantie voor mijn Farmer, hij doet het deze week rustig aan.

Zo aan het eind van het jaar denk je vaak terug. Wat het bloggen betreft is 2011 het jaar geweest waarin ik daarmee begon, en nog steeds vind ik het leuk om te doen. Daar helpen alle reacties zeker aan mee! Ik lees ze altijd erg graag. Alle volgers en meelezers: bedankt! Ik wens iedereen tenslotte een goede jaarwisseling toe en een gelukkig 2012.

vrijdag 23 december 2011

Bijna kerst

Het was een relatief rustig weekje. En dat had ik nou net nodig! Weer een keer tijd gehad voor het bakken van koekjes. Ik had het deeg voor het avondeten al klaargemaakt en in de koelkast weggezet en na het eten mochten de jongens de koekjes vormen. Het was een tijd geleden dat zij dat gedaan hadden en ze vonden het dan ook superleuk. Jongste sprong van enthousiasme op en neer, steeds als ik zijn lapje deeg weer uitrolde.


Ik geniet dan dubbel: van de koekenbakkerij zelf én het plezier van de kinderen. en wat ruikt het huis weer heerlijk! Daar word ik ook altijd rustig van.
Vanmiddag heb ik tulband gebakken, voor de komende kerstdagen, één met rozijnen en krenten en één met ook nog sukade en vruchtjes. Dit om tegemoet te komen aan alle individuen in dit huishouden... 


De oven heeft wel kuren: de temperatuur loopt veel verder op dan de bedoeling is. Zet ik hem op 160 graden, dan schiet-ie door tot over de 200! Dus ik stel hem nu veel lager in, en met de oventhermometer erbij lukt het dan wel. Maar ik moet er eens iemand naar laten kijken. Waarschijnlijk is het de thermostaat.

De kinderen zijn inmiddels heel erg aan vakantie toe. Er heerst hier zeker iets, want van de week hadden we bijna allemaal van die vage klachten. Hoofdpijn, buikpijn. Net niet en soms net wel genoeg om niet naar school te kunnen. Vanmorgen had ik de twee jongens thuis gehouden want één had overgegeven vannacht en de ander had ook pijn in z'n buik. Maar wisselvallig als het weer dat ze zijn, na een groot deel van de ochtend wat landerig rondgehangen te hebben, zaten ze daarna elkaar achterna, waarbij ze het bankstel niet ontzagen. En toen er ook nog een bloempot omging, heb ik ze naar buiten gestuurd: ga daar maar uitrazen. En ze hebben de schoonste schik gehad de verdere middag, dus dat was net wat ze nodig hadden.

Ik maakte iets voor boven de kast, omdat ik het daar zo kaal vond. Ik wilde eerst een krans maken, maar dat kan later altijd nog en dit vond ik nu wel leuk.

Ik wil nog een iets grotere ster maken voor aan de deur.
Maar ik weet niet of er nog van komt....

Ik hou niet van overdadigheid met de kerst. Dat heeft namelijk niets met de inhoud van het kerstfeest te maken. Niet wat eten betreft en niet wat versieringen betreft. Ik houd het graag eenvoudig. Natuurlijk zorg ik wel voor iets extra's: tenslotte is het een gedenkfeest. Tweede Kerstdag willen we gourmetten, dat is gezellig, met het hele gezin. Dat doen we met de middag, want 's avonds is dat teveel haast-je-rep-je. Er moet dan natuurlijk gemolken worden en daarna zou het veel te laat worden voor de kleinsten. Veel mensen realiseren zich niet dat dat melken altijd doorgaat, ook op zondag en de feestdagen.

Zo meteen ga ik de jongens naar bed brengen en de boel nog even glad maken. Ook wil ik de wasmand graag leeg hebben, dus ik ga maar gauw weer verder.

Ik wens alle lezers goede en gezellige dagen toe!

dinsdag 20 december 2011

Ordenen geeft ruimte en rust

Gelukkig is aan de hectiek een eind gekomen en ik weet weer eens heel zeker dat niets zo goed voor me is als het normale ritme. Door verschillende oorzaken heb ik de laatste weken zo'n beetje op de toppen van mijn vermogen gebalanceerd en ik ben blij dat ik deze week een beetje kalm-aan kan doen. Er is wel deze week de kerstviering van school, maar verder alleen de gewone dingen en dat is me nu even druk genoeg! Mijn hoofd wil rust-rust-rust. Mijn lijf ook, trouwens. Brrr.... ik moet nog een beetje wennen aan de kou.

Ondertussen ben ik stapje voor stapje verder gegaan met het opruimen van de hobbykamer. Er is al het een en ander weggegaan, maar het meeste herorden ik. En daar krijg je ook ruimte door. En het lijkt me nou zo prettig als ik straks weer weet waar alles ligt....

Voorbeeldje: Rechts van de naaitafel zit een raam, waar het erg door tocht. Ik vond nog oude gordijntjes tussen de rommel, die nog heel goed zijn. Ze waren alleen weggehaald uit de kamer van dochter omdat ze te kinderachtig werden. Even gekeken en ja hoor, de maten ervan zijn goed. Farmer scharrelde tussen de rommel achter (tja...) nog een bruikbare rail op. Haken vonden we ook al snel, in een laatje van een roestig opbergkistje, ergens in het raam. Nu nog runners. Voor ik ze plaatste op mijn boodschappenlijstje eerst toch wat laden nagekeken, losse bakjes doorzocht en ja hoor! Hier een zooitje en daar warempel nog een bakkie, met elkaar genoeg!


Al is het gordijn niet zo dik, het scheelt toch. En het staat nog best gezellig zo.
Maar het drukte me meteen met de neus op de feiten: al die losse bakjes met schroefjes, haakjes, riempjes, snoertjes, onderdelen van... ja, van wat? Dat werkt toch niet. Dus alles wat ik tegenkom wat daarop lijkt, gaat nu in één kast, keurig gesorteerd. Anders nog iets?


Er staat daar een oude kerkbank, die Farmer heeft verbouwd tot opbergbank. Daarin zitten al mijn stofjes, die ik in voorgaande jaren, ijverig als een hamster, heb vergaard. Waar ik me nu van afvraag wat ik er allemaal mee moet. Op zo'n nuchter moment zie je dat óf ik heb mezelf steeds weer overschat omdat ik dacht: dat-en-dat ga ik hier effe mee doen, óf ik  heb gewoon een berg vlagen van verstandsverbijstering gehad.


 Ik koop al een aantal jaren geen stofjes meer, dus ze zijn allemaal al ouder. Er zitten echter nog wel heel mooie tussen, o.a. flinke lappen spijkerstof, die ik ooit in een opheffingsuitverkoop heb gekocht, voor een prikkie. Ik heb alle lappen wat geordend, ben weer helemaal op de hoogte met wat ik heb. Wegdoen wil ik ze (nog) niet, ik wil eerst eens kijken of ik er nog iets mee ga doen. Alle kleine restantjes heb ik in mandjes gedaan. Losse stukken spijkergoed (voor reparaties) heb ik ook apart in een bak gedaan, en zo meer.
Het geeft rust om te weten wat er is, om weg te doen wat ik echt niet meer hoef, en om systeem aan te brengen.


's Avonds doe ik niet zoveel meer, voor de jongens op bed liggen en de boel een beetje is opgeruimd is het allang koffietijd geweest. Ik strijk nogal eens 's avonds en verder lees ik de kranten en bladen door. Ook pruts ik nog wat aan een haakwerkje.


Of leg ik weer een paar stukjes aan van de puzzel die op tafel ligt. Eén van de kinderen heeft die opgezet, maar wie wil, legt een aantal stukjes aan. Zo werkt dat hier. Soms samen, ook gezellig.

En 's ochtends, als de anderen allemaal weg zijn....

.... sudderen Jongste en ik lekker verder.... nu kan het nog (ben toch niet zo fit). Het laatste weekje dat hij  nog thuis is. Omdat hij D.V. half januari jarig is, mag hij na de kerstvakantie gelijk beginnen in groep 0. Halve dagen, tot de zomer. En voor iemand mij een lege-nest-syndroom wil aanpraten: dan ga ik gewoon lekker verder met ruimen.
En misschien... misschien kan ik dan eens dingen gaan doen, die al zo lang moeten gebeuren... foto's uitzoeken, het plafond schoonmaken, er moet nog wel wat geverfd en gesausd worden.
Waarschijnlijk kom ik dan nog niet aan alles toe. Maar ik moet niks, ik mág heel veel doen, dat hou ik mezelf maar voor.

woensdag 14 december 2011

Ridders in het hooi!

Vanmiddag was er dan een kinderfeestje in de herhaling: Middelste zoon vierde met zijn vriendjes z'n verjaardag. Na de pannekoeken diste ik een verhaaltje op over een Slot Leeuwardus en een koning Leonard, die overvallen werd door gemene roofridders. Maar de verstrooide ridders verzamelden zich weer en eenparig togen ze, al dan niet gewapend naar het kasteel om  het terug te veroveren.... Zeven man sterk waren ze, met onze eigen 3 knullen maakt dat 10, plus het buurmeisje dat plotseling een jonkvrouw bleek te zijn.
Hier volgen er foto's van, jammer genoeg zijn ze van slechte kwaliteit, maar 't was vrij donker op de hooizolder.

Farmer had een heus kasteel gebouwd (de hoop uitgehold).
En het gevecht brak los. 
Hier kruipt er één naar binnen, door de poort....

En hier zie je hem aan de andere kant in het kasteel komen.
Intussen was het kasteel zogenaamd ingenomen, maar de schermutselingen bleven doorgaan.
Een vriend bleek ineens een vijand en andersom.... roerige tijden!

De ingang werd goed bewaakt!

Maar aan de andere kant dreigt ook gevaar....
ze klauteren tegen de muren op!
(Overal lag een dikke laag hooi omheen.)

En over de muur heen!

Zo leuk als je ze tegen elkaar hoort...
Twee sluipen langs het kasteel.... Zegt de één: "Wat zijn wij?"
"Schildwachters....", is het antwoord. 

Natuurlijk moesten ze mij ook hebben. Gevangen werd ik!
Ook al wilde ik niet in een donkere kerker, ik moest erin. Bij de ratten!
"Ach, wie kan me nu nog bevrijden?' riep ik.
Zei er één: "je vader" (dat is Farmer dus).
Maar Jongste zoon vond dat maar zo-zo, hij pakte mijn arm en trok me eruit. 
Terwijl Farmer de ridders van me weerde, bevrijdde Jongste mij.
Is dat niet dapper?

Nu zijn ze alledrie allang weer onder de wol. En mij rest nog het stro en hooi op te ruimen in de bijkeuken. 
Overmorgen is de bedoeling dat de familie nog komt voor beide jongens, en daarna mag het van mij weer "back to normal" zijn! Hoewel... dan is er de Kerstviering van school alweer... en voor je het weet de vakantie. Daar zijn de kinderen hier, ook de grote, trouwens allemaal wel aan toe! 

vrijdag 9 december 2011

Over losse blokjes en loslaten

Een stuiterende middelste zoon herinnert me voortdurend aan zijn komende verjaardag, over een paar nachtjes... De andere jongens stuiteren van de weeromstuit ook vrolijk mee natuurlijk. En het was steeds zo rustig geweest! Oudste zoon was niet zo zenuwachtig voor z'n verjaardag geweest en met sinterklaas hebben we het heel rustig gehouden.
Ze hebben allebei iets van lego gekregen en nu ligt alle lego natuurlijk op de vloer. Alles wordt weer eens opgebouwd. Wat een gezoek! Vroeger zat alles in één grote bak, maar sinds ze een aantal wat grotere dozen hadden gekregen, is dat haast niet meer te doen. De gebouwen en auto's bewaren ze meestal wel een tijdje in een kost, maar na verloop van tijd is alles uit elkaar. Al die losse blokjes! Omdat het bouwen op den duur één grote speurtocht werd, en de lego daarom bijna niet meer tevoorschijn gehaald werd, heb  ik daar wat op verzonnen. Ik heb alle lego gesorteerd op kleur en in lege ijsbakken gedaan. Wieltjes in van die kleine legodoosjes. Dat is een heel werk, maar de jongens hielpen zelf mee en daarna ging het zoeken een stuk makkelijker. Er is één nadeel: als de bak vol zit, gooien ze het alsnog leeg. Het is de bedoeling dat ze dat doen op een dienblad, maar ik moet ze nog best aansporen om het van tijd tot tijd weer terug te doen.  Ik zou eigenlijk iets lagere, bredere bakjes moeten hebben. Misschien zo'n ladenkastje waar je normaal gesproken papier in bewaart... Hoe doen anderen dat?


Vanmiddag wilde oudste dochter naar Den Bosch, met de trein. En ze wilde middelste zoon meenemen. Ze moesten dan met de trein en ik dacht aiai, want juist dat jongetje is hier het snelst kwijt, hij blijft nooit zo goed bij me. Ik hield mezelf voor: 1. oudste dochter is volwassen, 2. ze heeft een goed verantwoordelijkheidsbesef (altijd gehad trouwens) en 3. middelste zoon is bijna 7, hij kan best bij haar in de buurt blijven. Toch moest  ik even een knopje omzetten om hem mee te geven, eerlijk gezegd. En het gebeurde ook niet voor we het mobiele nr. van oudste dochter op z'n hand hadden geschreven en ik hem goed had verteld wat hij moest doen, stel dát hij oudste kwijt zou raken..: NIET de winkel uitgaan, maar naar een kassa gaan en daar vragen of ze dat nummer zou willen bellen.... Natuurlijk allemaal goede voorzorgsmaatregelen, maar ooh.... wat is dat loslaten lastig!
Wat een snuit had middelste zoon, toen hij zwaaide als afscheid. Zo'n avontuur.... met de trein! Toen kon ik het wel loslaten. Oudste dochter is verstandig en eigenlijk is het toch heel erg leuk dat ze met haar kleine broertje op stap wil!
En het is allemaal goed gegaan. Oudste geslaagd voor een stel kleren en middelste zoon had z'n gymschoenen. Allemaal weer een ervaring rijker!

maandag 5 december 2011

Beesten binnen en boerderijfeestje

Wat hebben de koeien dit jaar lang buiten gelopen! Dat gebeurt niet vaak, tot eind november. Ze gingen ook graag nog even naar buiten, al was er niet zoveel gras meer. Ze werden natuurlijk ook bijgevoerd en ze konden naar binnen wanneer ze maar wilden. Het weer was steeds ook nog zo mooi, de natuur is gewoon in de war. De hortensia's waren hier weer uitgelopen en er bloeien op dit moment zelfs nog rozen!


Maar sinds vorige week lopen de koeien dan toch binnen. Het eerste wat dan weer gebeurt is het scheren. Jaja, niet alleen schapen worden geschoren, ook koeien!


Farmer heeft van alle melkkoeien de uiers vast gedaan. Dat is vooral omdat ze dan schoner blijven, wat natuurlijk handiger en hygiënischer is met  het melken. Later wordt dan de rest van de vacht nog gedaan. Dat is dan ook tegen het zweten. Je moet bedenken dat de koeien meestal in oktober al dag en nacht naar binnen gaan en dan loopt de temperatuur in de stal natuurlijk wel op door al die warme koeienlijven. Dan is een winterjas (vacht) niet zo nodig. Het is nu een stuk frisser geworden ineens, dus misschien zullen alleen de ruggen maar geschoren worden, scheelt dan ook weer tijd. Eind vorige week zijn ook de pinken naar binnen gegaan. Lege weilanden dus en een volle stal.

Het feestje van oudste zoon is achter de rug. Ik ga nooit ergens heen met de kinderen, waarom zou ik? Alleen als ze in groep 8 zitten, mogen ze gaan zwemmen in het Sportiom. Ook met de jongens probeer ik zo lang mogelijk de feestjes gewoon thuis te vieren. Als Farmer tijd heeft, helpt hij vaak mee om een hindernisbaan o.i.d. op te zetten, of een parcours met opdrachten. Een strotunnel, balk over de sloot, dik touw waarover gelopen moet worden (achter de trekker gespannen) e.d. Helaas had hij nu geen tijd en omdat ze vorig jaar (met ijzige kou) op de hooizolder al een hindernisbaan in het stro hadden gedaan, zette ik 's morgens een korte speurtocht uit. Nou, daar raceten ze met een sneltreinvaart doorheen! Ik liep voor de veiligheid wel mee, want ze moesten ook nog een stukje over straat en je mag hier 80 (waar niet ieder zich aan houdt). Ik kon ze amper bijhouden, laat staan foto's maken. Eén van de opdrachten was om de pinken in het land te tellen. Wat zijn pinken? vroeg er één. Jonge koeien, wist een ander. Maar oudste zoon was slim, hij zei: dan moeten we de stier vast niet meetellen! En verder ging het weer, draven naar het volgende briefje...



Toen het klaar was, bleven de gasten lekker buiten. In hun fantasiespel beleefden ze toen van alles. Gelijk hebben ze, dacht ik, profiteren nog van dat mooie weer! Kan ik mooi binnen nog wat orde scheppen. Toen ik ze een tijdje nergens zag, ben ik maar eens gaan kijken of de bandieten niet ergens op of in zaten waar ze niet horen/mogen komen, maar ze waren rustig in de stallen aan het kijken. Altijd weer mooi, tot er één zei: nou heb ik het wel gezien in al die schuren hoor, gaan we weer verder? Een paar durfden weleens te laten zien hoe stoer ze wel waren door hun voet door het voerhek heen in de stront te zetten, maar Farmer riep: Hé joh!   Nu zet je je vieze strontlaars op het bord van de koeien! Tja, vóór het voerhek wordt het voer gegooid natuurlijk - hadden zij daar erg in. Verontschuldigend grinnikend maakten ze weer dat ze wegkwamen - vooral toen opa ook nog eens flink het gaspedaal van de trekker intrapte (terwijl hij de koppeling nog in had natuurlijk...). Tijd om voer te laden, wegwezen jongens! Dus gingen ze weer verder.... op de piratenboot, in de hut, struinen door de tuin en op de skelter. Ze wilden niet eens meer wat anders doen - ik vond het best. Om 4 uur bracht ik het stel naar huis, haalde middelste zoon op bij een vriendje en middelste dochter van het station en we aten de rest van de pannenkoeken op, die ik die morgen had gebakken. Ik had geen zin meer om nog te koken.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...