Jolanda

Jolanda

Pagina's

dinsdag 29 november 2011

Jarig en isolatie

Deze week is een druk weekje... gisteren was oudste zoon jarig! 9 jaar geleden was de verrassing compleet toen bleek dat er een jongetje uit mijn buik kwam... heel stiekem hoopte ik er wel op, maar ik was meisjes zo gewend dat ik alleen maar naar meisjesgoed keek. En in het begin vergiste ik me, zei ik "ze" in plaats van "hij"!
Het was trouwens absoluut niet zo dat we weer een meisje niet leuk hadden gevonden, maar als het dan een knulletje blijkt te zijn, is dat toch wel speciaal, na 3 meiden, zo voelden wij dat. Voor Farmer vond ik het ook leuk. Oudste zoon had toen als pasgeborene een mooi rond koppie met gitzwart haar.... en wat het belangrijkste toch altijd blijft: goed gezond. Wij waren en zijn superblij met hem.


Dat betekent dus dat ik morgen een feestje te organiseren heb, gewoon lekker thuis, en over 14 dagen is middelste zoon weer aan de beurt... Met sinterklaas houden wij ons daarom bewust niet sterk bezig. Ze krijgen dan wel iets, maar we houden het sober. Ons huis is, zoals je wel zult snappen, aardig vol gekomen met speelgoed, we zijn juist aan het opruimen waar nooit meer mee gespeeld wordt. Ik heb dan ook de speelgoedgids weggedaan (worden ze alleen maar hebberig en druk van), en ga alleen dingen in huis halen waarvan ik weet dat er echt mee gespeeld wordt. Oudste zoon heeft een eigen Bijbeltje gekregen, dat is bij ons het vaste cadeau voor een negenjarige. En daarnaast iets voor zijn S.iku verzameling. Met trekkers wordt er hier echt wel gespeeld!

Farmer is bezig met allerlei klusjes: aanbrengen van nieuwe tochtstrippen, vervangen van een verrotte drempel...
We hebben altijd hoge gaskosten in de winter. We zouden eigenlijk ons huis moeten isoleren. Heeft er iemand ervaring met het dichtspuiten van de spouwmuren? Dat schijnt nl. een eenvoudige maar toch best effectieve methode te zijn. Ik hoor het graag, als je niet wilt reageren op het www, kun je me ook een  mailtje sturen (rechts bij mijn welkom).

Ik ben aan het lezen in een boekje met crisis-tips. Veel is niet aan mij besteed (omdat ik er niet mee te maken heb), maar het heeft me werkelijk verbaasd hoe gemakkelijk mensen geld kunnen lenen en dat inderdaad doen, en soms alleen maar voor leuke dingen die niet nodig zijn! Kijk, dat je voor een huis geld leent snap ik. Maar dat je je zo door de welvaart laat leiden, dat je denkt niet zonder bepaalde dingen te kunnen, dat is best  schokkend. Of is het alleen voor status? Kunnen we ook gewoon eens tevreden zijn met wat we hebben?
Ik besef best dat ik makkelijk praten heb met veel ruimte om me heen.... daar staat tegenover dat wij weinig vrije tijd hebben en nooit op vakantie kunnen gaan. Zou ik weleens willen, maar dat gaat nu gewoon niet en ik denk dan altijd... ach, misschien later nog eens, wie weet.

Tenslotte nog dit: ik ben aan een mega-klus bezig... De hobbykamer en het kantoor hadden al eens eerder dit jaar een opruimbeurt gehad , maar nu laat  ik echt alles door mijn  handen gaan, geef ik dingen een nieuwe logische plek of ik doe dingen weg en de klusjes neemt Farmer voor zijn rekening. Het gaat onverminderd voort met hier en daar een pauze dus voor een verjaardag. Als we het nu (in de wintertijd) niet doen, kan het nooit namelijk.

Ik kan het niet laten... zo'n mooi gezicht.
Jongste is tijdens het koffie-uurtje druk bezig met het volkleuren van de letterzetter (soort werkboekje) van middelste zoon - vindt-ie goed hoor. 
Vol ijver stort hij zich weer op een nieuw plaatje...

donderdag 24 november 2011

Zomaar een woensdag

Gisteren zijn Farmer en de oudste twee naar een beurs geweest. Dan heb je een grote hal vol stands van bedrijven die betrekking hebben op het boerenwerk- en leven. Een aantal jaren terug heeft Farmer daar de eerste info vandaan gehaald voor het opruwen van de stalvloer. En je ziet bekenden, andere bezoekers soms en de vertegenwoordigers van bedrijven, waar we voer en materialen vandaan hebben.
We hadden twee vrijkaartjes, maar dochter sjacherde nog een kaartje bij iemand vandaan die toch niet ging...
Omdat ze vertelden dat ze nog drie kleine broertjes hadden, kregen ze voor hen vlaggetjes, ballonnen en petjes mee. Waar ik met Middelste zoon alweer een discussie over had omdat hij hem wel  naar school op wou en ik dat geen goed idee vond. Ik herinnerde me nl. de moeite die juf vorig jaar had met hem, om hem zijn capuchon af te laten houden. Tja, zei ik: pak hem maar aan hoor, van mij mag hij dat ook niet, alleen als-ie buiten speelt. Oh, en hij heeft zoveel sweaters met capuchon... want ik vind dat zo leuk staan... Ja, beaamde juf met een nauwelijks onderdrukte zucht, bijna elke dag.... Om die herhaling te voorkomen mag hij de pet alleen lekker thuis op.


Wat dat is met die vertegenwoordigers: ze praten bijna allemaal hard. Nou kunnen wij er zelf ook wel wat van, geloof me. Het komt door de ruimte denk ik. Of je je man moet roepen voor het eten terwijl hij een 5  meter van de achterdeur is verwijderd of je roept dat het eten klaar is, als groot en klein zich overal bevindt... Maar die mannen praten zelfs nog hard terwijl ze naast je staan of tegenover je zitten... In de stal kan ik me dat voorstellen, ben ik er zelfs blij mee, want door al het bijgeluid van geloei, gesnuif en geschuifel mag er wel wat volume aan te pas komen. En dat de veearts bij de achterdeur met een stem als een klok "Volluk!" roept, kun je ook begrijpen, toch. En ja, je zult maar wat dovige boeren tegenover je hebben, dan is zo'n harde stem alleen maar prettig nietwaar. Je kunt er ook gemakkelijk mee de boventoon voeren....

Nou is mijn Farmer niet zó happig op al die vertegenwoordigers overal vandaan. Hij heeft vaste bedrijven waar zaken mee gedaan wordt, en houdt er niet van als er om de haverklap een andere vertegenwoordiger hem van zijn werk komt houden voor een klets/verkooppraatje. Dat weten de meesten ook wel. Ook bij de vaste vertegenwoordigers staan we niet meteen met de koffiepot klaar, als het maar een kort bezoek hoeft te zijn. Dit lijkt niet zo gastvrij maar het kost onnoemelijk veel tijd. En ze hebben hun vaste adresjes wel voor de koffie en koek... Ik hoor weleens van andere boerenvrouwen dat het hun werk binnen ook zo vertraagt. Hier komen ze dus alleen binnen als er wat langer ergens over doorgesproken moet worden.
Gisteren was hier een adviseur voor een bedrijfsanalyse-gesprek. Dan wordt naar het gehele plaatje gekeken, maar vooral naar het voer, de waarden, de hoeveelheid fosfaat (mest) die je ervan krijgt, wat je natuurlijk verminderen wil. Naar het effect op de melkgift, enz. Omdat ik bij zo'n gesprek wat om handen wilde hebben maar ook niet aan  het poetsen wou slaan, nam ik de schillenbak op schoot en schilde de appels voor de appelmoes. Het resulteerde uiteindelijk in weer 8 grote potten vol, die ik ook nog even in de weckketel zette zodat ze langer houdbaar blijven. Dit omdat er al een heel aantal potten staan en wie zal zeggen of er volgend jaar weer zoveel appels zijn? De adviseur zei dat hij het wel een mooie, duurzame manier van doen vond. Dus toen er een lepel vol overbleef gaf  ik die hem in een klein bakje met theelepeltje en  zei: je mag proeven. "Ha,..... nou, het smaakt goed!" en dat was wat ik graag hoorde natuurlijk ;-)


De rest van de dag ging op aan het gewone dagelijkse werk van Farmer en de woensdagmiddag is hier speelmiddag, dus voor mij werd het heen en weer tuffen. Tussendoor de strijk gedaan en het eten, dan is de middag wel weer om.
Ik ga gauw de boodschappen doen... jongste zoon vraagt of ik konijnenkeuteltjes meeneem. Enig idee wat dat zijn?

maandag 21 november 2011

E is een letter, die staat voor Europa...

Het kwam al op veel blogs aan de orde, nu wil ik ook weleens mijn ervaringen delen.
Een tijdje terug kreeg ik van mijn zus het boekje over E-nummers van Corinne Gouget. En nee, ik neem het niet mee als ik boodschappen ga doen, maar ben wel veel bewuster gaan inslaan. Ik ben er wel van overtuigd, dat het veel gezonder zal zijn zonder al die rode en oranje nummers.

Maar het is me wel duidelijk geworden dat helemaal (foute)E-nummervrij het bij ons niet snel zal worden. Want er zitten zo ongelooflijk veel verkeerde toevoegingen in allerlei producten, tot aan vitaminepreparaten toe, die ik de kinderen geef als ze een dag niet hun groente hebben gegeten. Ik lees van sommigen dat ze het roer helemaal omgegooid hebben: respect. Maar zelf vind ik het best lastig, om eerlijk te zijn. Met een feestje geen knakworstjes-in-bladerdeeg? Geen chips en zoutjes behalve naturel? Geen aanmaaklimonade? Moeilijk. Met pubers in huis is er nogal eens discussie. De één vindt nl. het best belangrijk om op E-nummers te letten (behalve als het niet zo in haar straatje past...) en de ander vindt het grotendeels maar gezeur.

Ik doe het dus op mijn manier: stapje voor stapje. Dat is bewust, omdat het nu eenmaal tijd kost om dingen anders te leren klaarmaken. Later gaan die dingen steeds meer automatisch en dan kun je weer aan iets nieuws denken. Zo werkt het voor mij tenminste. Mijn eerste streven is nu om het aantal rode nummers te verminderen, en op de langere termijn hopelijk uit te bannen. Ik bak zelf mijn taarten al, en daarin was ik al bezig met pure ingrediënten, omdat het ook goedkoper is dan taartmixen. En leuker, trouwens. Dus daarin was ik al een eindje op weg. En ik ben niet zo van de cupcakes en fondanttaarten, zo mierzoet... al vind ik het prachtig om te zien hoe sommigen daar complete kunstwerkjes van maken. Ik bak zelf brood, met een broodbakmachine, maar ben nog op zoek naar een adres waar ik goedkoper meel kan krijgen en het blijkt nu dat het meel wat ik nu gebruik, ook een aantal foute nrs. bevat. Groente en fruit heb ik vooral in de zomermaanden volop van eigen tuin, dus dat zit goed, de jam die ik ervan maak is ook genoeg voor een heel jaar.

Waar ik mee begon, waren dus de kant-en-klare pakjes mixen. Eerst voor nasi en macaroni e.d. Het was best uitvogelen en proberen, maar nu lukt het me om zoiets op tafel te zetten, wat qua smaak toch pittig genoeg is. Nu zijn de soepmixen aan de beurt, de laatste pakjes zijn bijna op en die hoef ik ook niet meer op mijn boodschappenlijstje te zetten. Het voordeel wat meteen merkbaar is, is dat je de zelf gekookte gerechten lang niet zo opboert dan dat kant-en-klare gebeuren.
Moeilijkere dingen zijn bv sausjes. Tegenwoordig staat dan op verpakkingen dat ze zonder kunstmatige toevoegingen zijn, maar dan zit er wel "gistextract" in. Waar dat dan voor staat mag je zelf bedenken...
Maar om al die sausjes dan elke keer zelf te maken vind ik toch behoorlijk veel werk... zeker als er nog een stel kinderen om je heen lopen. Wel wil ik mayonaise gaan maken, naar een recept in het kookboekje van Dinneke van den Dikkenberg.
Ik heb ook gemerkt dat er soms behoorlijk verschil zit tussen de merken. Ik had een fles ketchup staan van Remia, of van een goedkoper merk, die komt hier nu niet meer in. Ik neem nu Heinz, iets duurder maar gezonder.
Over het algemeen zijn gezondere dingen wel duurder, maar ik bespaar ook weer een hoop doordat ik veel minder mixpakjes koop. En  ik ben nogal sneller klaar met die boodschappen, omdat het steeds meer basaal wordt.

Het leuke van meer zelf maken is dat ik het koken veel leuker ben gaan vinden. Ik vond bakken altijd leuk, taarten (maar die maak ik grotendeels alleen met verjaardagen) en koekjes, cake en kruidkoek....
Maar warm eten klaarmaken, daar was ik nooit zo'n ster in. Omdat ik nu meer experimenteer, weet ik veel meer wat bij wat zou kunnen, wat het effect is van een uitje erdoor bijvoorbeeld. Grappig is dat, koken vind ik dus best leuk. Het organiseren, dát is wat ik lastig vind (chaoot die ik ben). Maar ook dat leer je dan steeds beter.
Limonade vind ik ook lastig. De enige die ze hier lusten is die met aspartaam (en de rest...). Ik heb een grote pol met citroenmelisse in de tuin, maar er is nog steeds niet van gekomen om zelf limonade te maken. Wellicht volgend jaar, ik kan niet alles tegelijk. Bovendien wil ik temidden van alles wel tijd overhouden voor bezinning en ontspanning, na een zomer vol werk.

Even nog op een rijtje:
Voordelen:
* Natuurlijk gezonder.
* Kinderen schijnen er rustiger van te worden (niet overbodig in deze sint-en-piet gekmakende tijd (nog wel een apart blogje waard)).
* Uiteindelijk ben je volgens mij goedkoper uit.
* Tijd die je meer nodig hebt met bereiden (is een nadeel) "verdien" je weer terug door het sneller klaar zijn met de boodschappen.

Zijn er dan nog wel nadelen? Ja, toch wel: de tijd. En je moet opletten en alert zijn. Want het zit in zooooveel producten......

vrijdag 18 november 2011

Kringloopdingetjes en preischotel

Ik was echt hevig van plan om stevig op te ruimen in de hobbykamer, en ben ook wel bezig geweest. Elke dag wilde ik er toch wel een half uur tot een uur aan werken. Maar... niet elke dag kwam er van. Administratie, en 1001 andere dingen komen er steeds tussendoor. En een morgen waarop een goede vriendin kwam koffiedrinken.... wat kan mij op dat moment dat opruimen schelen... we zien elkaar niet zo vaak, maar we hebben weer heerlijk bijgepraat.


In de afgelopen weken had ik nog wat leuke dingen uit de kringloopwinkel.
Een leuke leer-klok, iets voor de sfeer en 2 voorraadbussen met Franse sluiting. Ik vond ze wel lijken op melkbussen. Onzeker typetje als ik ben, heb ik daar wel 10 minuten over nagedacht of het wel wat voor me was, raar eigenlijk. Als ik ze toch leuk vind, neem ik ze toch mee!


In voorgaande jaren hadden we altijd enkele preiplantjes gekocht, maar dit jaar hadden we de prei zelf gezaaid. En het is heel goed gegaan, evenals de uien, al deden we dat met pootuitjes. Omdat we nooit zoveel prei hadden, gebruikten we die enkel als toevoeging bij nasi, in de soep e.d. Nu hadden we wel wat meer en omdat ik nare herinneringen heb aan die snotterige brij in de pan, besloot ik eens een ovenschotel te maken. Ik heb van wel 4 recepten die ik her en der vond, mijn eigen mix gemaakt. Gewoon van elk recept genomen wat me wel lekker leek en wat de kans op daadwerkelijk opeten in ons gezin zou vergroten. (Er zitten nogal kieskeurige tantes en omes tussen bij ons.) Inmiddels al voor de tweede keer gemaakt en degenen die het lusten vinden  het ook erg lekker, inclusief mezelf en exclusief oudste zoon, die het dan wel opat, maar alleen omdat hij dan mee mocht melken 's avonds...


Misschien is er iemand die graag wil weten hoe ik 'm dan klaarmaakte: Onderin de ovenschaal doe ik gehakt, die ik met een kleine ui en wat kruiden heb rul gebakken. Daarna de gesneden prei erover, die 4 minuutjes gekookt was. Daarover een geklutst ei. En daar weer over een zelfgemaakte aardappelpuree (met roomboter en een beetje melk, zout en nootmuskaat door de fijngestampte  aardappels. Erover ging een laagje paneermeel gemengd met geraspte belegen kaas. Tenslotte nog wat klontjes boter, ik deed dat met de kaasrasp, die ik toch al gebruikt had liggen. Zo'n 15-20 minuten in de oven op 200 graden en smullen maar.


Tenslotte is de eerste pannenlap af en  ben ik bezig aan een dito tweede. De rand had ik kleurtechnisch gezien eigenlijk moeten afwerken met groen, maar dat knotje slinkt hard en ik dacht er niet genoeg aan te hebben anders. Dus werd het maar blauw, kan ook hoor. De linkerkant vind ik wat rommelig bij de kleurovergangen, de tweede wordt (dankzij jullie tips) vast wat beter. Al doende leert men, toch? En voor het gebruik maakt het niet uit. Het is weer eens verjaardagentijd, zal ik het haakwerk maar meenemen? Doe ik onderwijl nog wat nuttigs. Hoewel ik denk dat praten en breien makkelijker gaat dan praten en haken. Ik doe het hoor, ik stop het in de tas. Of het er dan ook uit komt.... we zien wel.

De telefoon en het internet heeft er hier een poosje uitgelegen, achteraf bleek er een draadje los te zitten... zo simpel... Ik ben zelf volkomen a-technisch, dus gelukkig heeft Farmer het nu weer in orde gemaakt.

maandag 14 november 2011

Uitslag giveaway

Dit meneertje mocht weer opdraven en uit de vele briefjes er eentje trekken....
Hij kijkt er nogal gewichtig bij...

Laat eens wat beter zien!

Het is Petra! Van harte gefeliciteerd en veel succes met bakken!
Stuur je je gegevens via de mail? Adres vind je rechts bij mijn welkom.

Iedereen bedankt voor het meedoen en mocht je zo'n receptenboek erg graag willen hebben, je kunt het ook nog bestellen via de website van koken en genieten (even googelen). 


Jongste is inmiddels druk bezig met het verknippen van alle briefjes.... jammer dat jullie zijn snoetje niet kunnen zien, want hij trekt er prachtige postzegels bij, ieder knipje gaat vergezeld van een serieus tanden-op-elkaar-bekkie. En hij zegt: ik zit te scharen... Ik zeg: Leuk hè... dat noem  je knippen. Ja, zegt-ie... mijn haartjes kunnen ook knippen. Nee, haast ik me te zeggen, dat doet mama altijd. Jij mag papiertjes knippen. 
Ja, zegt-ie tevreden, ik gaat de piertjes scharen....





vrijdag 11 november 2011

Even kort bijpraten

Deze week zit nogal vol, dus een kort berichtje nu. Eerst een mededeling: Vandaag is het de laatste dag dat je mee kunt doen met de give-away, en omdat ik nu al weet dat ik morgen geen tijd zal hebben, maak ik de uitslag D.V. maandag bekend.

Van de week heb ik wel voor het eerst chutney gemaakt, naar een recept dat ik bij Karnelly (zie mijn leeslijst) zag. Het rook niet zo lekker terwijl ik het kookte, ik kreeg klachten uit de omgeving ;-) Gisteren vonden ze de cake weer wel lekker ruiken.... stelletje lekkerbekken. Daarvan nam oudste dochter een deel mee ter traktatie omdat 't de laatste dag op stage is. 

Maar in mijn optimisme verzekerde ik ieder van de smakelijkheid ervan... later, als het gerijpt is, of hoe zeg je dat... het moet een tijdje staan willen de smaken er goed intrekken. Ik ben zelf ook erg benieuwd.

Morgen willen we naar een open dag van een hogeschool, ik ben benieuwd... ook nog verjaardagen weer.... tussendoor dan nog ergens het huishouden en volgende week wil de naai/hobbykamer en het kantoor grondig aanpakken.
Grootse plannen dus... en veel werk.
Farmer is in de voortuin aan het spitten, en  hij wil vandaag het paadje naar de voordeur opnieuw straten, dat is behoorlijk scheefgezakt. Zo wordt het daar ook weer netjes, erg prettig weer.

De jongens hebben  het ook druk.
Na een tijdje met de lego te hebben gespeeld, zijn toch de trekkers weer tevoorschijn gehaald. 
De kuil is weer netjes ondergedekt, zoals je ziet.
Kuilplastic bevond zich in de buurt - een paar juist schone handdoeken die nog wat na lagen te drogen op de bank....


Ik wens iedereen een fijn weekend en een goede zondag!

maandag 7 november 2011

De draad weer opgepakt!

Ja hoor, eindelijk ben ik zover. Eindelijk een haakwerkje opgezet.
Het was jaren geleden dat ik gehaakt heb en ik was het al heel de zomer van plan. Maar het kwam er niet van door al de drukte van de tuin en het verwerken van het fruit. Maar ondertussen kwam ik het al overal tegen: granny's, popjes, diertjes... de leukste dingen.... Ik kreeg echt de kriebels ervan. Toen bedacht de blogster van Good Old Household dat het leuk zou zijn als iedereen iets ging breien o.i.d. Breien, daar had ik echter niet zoveel zin in. Ik wilde liever weer eens gaan haken. Een paar weken terug vroeg ze zich af, hoever iedereen was... ik zei dat ik echt wilde beginnen, maar...  Maar ze geloofde me niet! Terwijl ik toch heus de tas met wol en katoen én mijn naaldenkoker al naar de kamer had gehaald! En dat is een eerste vereiste....;-) Toen won ik ook nog de give-away bij Natuurlijk Zuinig, dat was een haakboekje, waarin behalve de gewone steken ook nog aparte steken in staan. Erg leuk! En ja, natuurlijk wil Julia er ook weleens wat van zien... Dus eindelijk de tijd eens genomen. Ja, omdat het zolang geleden was, moet je er even tijd voor maken. Net als wanneer je voor het eerst jam maakt, dan is dat een hele heisa. Maar wanneer je het vaker gedaan hebt, is het een fluitje van een cent.
Maar goed, dat eerste werkje weer opzetten... daar moest ik even de tijd voor nemen. Hoe ging dat ook weer?

Mijn gedachten gingen natuurlijk als vanzelf terug naar de tijd dat ik leerde haken van mijn moeder. Ik was denk ik een jaar of 12,13. Breien moest ik al weleens op de lagere school, met handwerkles. Maar daar was ik niet zo'n ster in. Mijn handen waren veel te krampachtig en het was nooit goed (in mijn herinnering), het werd scheef of het was te strak gebreid of... ik denk dat ik, áls ik later nog eens complimentjes kreeg, die niet eens meer hoorde. Het enige leuke dat ik me nog van die handwerklessen herinner, is een eenvoudig knoopkleed (macramé), dat vond ik echt leuk.
Maar haken heb ik van mijn moeder geleerd. Nou is zij ook echt niet het geduld zelf, maar toch heeft ze me zover gekregen dat ik het leuk ging vinden. Eén van de eerste werkjes die ik maakte, was een varkentje. Zó strak als ik toen haakte! Het werd veel kleiner dan de bedoeling was ;-) En mijn moeder kon niet teveel meehaken, want die haakte juist erg los. Maar ik zwoegde voort, tussendoor wast ik steeds mijn handen, want door de krampachtigheid kreeg ik steeds van die zweethanden...
Ik maakte ook een rammelbal voor een neefje dat op komst was, het eerste tante-zeggertje... Die bestond uit achthoekige lapjes. Ik werd meer ontspannen met dat haken en het werk werd van lieverlee wat losser.  Uiteindelijk bleek dat die lapjes natuurlijk allemaal van grootte verschilden, de eerste waren veel kleiner dan de laatste. Tranen en zweetdruppels hebben me dat gekost. Mijn moeder hielp met het aan elkaar zetten en ziedaar... het werd toch nog een echte bal. Ik weet het niet zeker, maar mijn moeder zal er wel wat van hebben gezegd tegen m'n zus, dat ze het Cadeau zeker waarderen moest... maar ik denk dat ze dat zo ook wel snapte, ze kende me wel ;-)
Ik zal je niet vermoeien met al mijn haaksels op te noemen, al zijn er dat nou niet zóveel. Maar ineens was het uit. Achterlijk en oubollig, dat haakwerk, niemand deed het meer.
Breien heb ik ook nog wel gedaan hoor, het laatste breiwerk wat ik gedaan heb was begin 2008. Wachtend met mijn dikke buik op de komst van Jongste, begon ik maar aan een sjaal. Wachten en breien.... en hij maar groeien en groeien... de sjaal is erg lang geworden, meneertje was elf dagen over tijd.

Nu zie je de laatste jaren weer een kentering en ik vind het erg leuk dat het weer meer "in" is. Dus ben ik helemaal hip met mijn haakwerk op de bank... nou ja...  Mijn huisgenoten moeten wel even wennen. Toen ik een tijdje terug eens vroeg of ze niet een gehaakt tasje voor hun mobieltje wilden, keken de meiden me aan of ik nu werkelijk van lotje getikt was.... Toch heb ik jongste dochter weleens de eerste beginselen van het haken geleerd. Als je echter geen goede voorbeelden en patroontjes hebt, komt er gauw weer de klad in.
Zelf vind ik dat haken weer erg leuk!

Nu ben je misschien nieuwsgierig wát ik nou heb opgezet. Tjsa, een gemakkelijk werkje hè. En een beetje praktisch ingesteld misschien, maar ik wil eerst eens nieuwe pannenlappen. Die zijn na bijna 20 jaar trouwe dienst bijna versleten. Had ik ook zelf gemaakt, maar die waren rond gehaakt. Nu heb ik voor vierkante gekozen.
Met  kleurtjes die een beetje bij mijn keuken passen, want ik heb de kastjes in ecru en lichtgroen gesausde muren. De deuren in een apart blauw, dus ik koos donkerblauw. 
Dit zijn allemaal nog restjes katoen van wat ik nog had. 

Het is nog niet klaar, zoals je ziet.
Als het de gewenste hoogte heeft, werk ik het af met een picotrandje. 
Ik zie trouwens wel overal wol te koop, maar weet iemand waar ik goede haakkatoen kan kopen? Want ik haak veel liever met katoen dan met wol.
En zie je al die draadjes aan de zijkant? Elke keer als ik een nieuwe kleur pak, haak ik de losse voor het keren met dubbele draad. Maar ik moet al die losse eindjes wel wegwerken...
Had ik het misschien anders moeten aanpakken?
Heeft iemand misschien daar nog een tip voor?

Als herintreder sta ik er voor open ;-)



donderdag 3 november 2011

Herfst, herfst, wat heb je te koop....

Na de herfstvakantie vond ik het tijd om de kamer van de jongens weer eens een goede beurt te geven. Daar ging een groot deel van de maandag mee heen, maar het resultaat is dat ik weer zonder ergernissen hun kamer binnenloop.... alle losse rommel onder de bedden vandaan, de kasten en planken weer schoon en netjes. Ik kreeg van mijn moeder van die handige bedrollers, lage opbergers op wieltjes. Ze had ze niet meer nodig. Daarin zitten nu de korte broeken en de zomerpyama's. Dus ook meer ruimte in de vaste kasten. Gelijk gekeken wat ze nodig hebben, dat is niet zo veel. En nieuwe schoenen hebben we al gekocht.

Dinsdag werd gedomineerd door een ander probleem, wat zowat de hele dag opslokte. Het bedrag wat ik dubbel betaald had voor de buspas van dochter, heb ik trouwens keurig teruggestort gekregen! Tussendoor de was gedaan en het eten. En zó is het dan weer avond... Wat ik weer leuk vind: bij de bieb haalde ik het boekje: Ratje, een jongen van de straat, van Anne de Vries en dat lees ik nu voor aan de jongens. Echt zo'n gouwe ouwe... en ze luisteren als vinkjes. Aaaaah, nog een hoofdstuk...  Zo'n boekje lees ik graag ook eens tussendoor, Het is mooi verteld en ze leren ervan dat zij het eigenlijk erg goed hebben, en dat dat helemaal niet vanzelfsprekend is.

Dat brengt me bij dankdag, dat was het woensdag. We gingen dan ook naar de kerk. Officieel heet dat dankdag voor gewas en arbeid. Een dag waarop we, toch meer en dieper dan anders, stilstaan en nadenken over Gods zorg voor ons in het afgelopen seizoen, de afgelopen tijd. Het is goed om daar eens bewuster bij stil te staan, vaak vinden we 't allemaal zo gewoon dat we alles krijgen en hebben. Er zijn er velen die altijd maar jagen naar meer, groter, enz. Dan ben je meer bezig met alles wat je nog denkt nodig te hebben, dan dat je tevreden kunt zijn met wat je hebt en elke dag weer ontvangt. Zelfs voor tegenslagen en moeilijkheden kan ik wel dankbaar zijn, omdat het me afhankelijkheid leert. Hoewel je niet naar narigheid hoeft te verlangen, heb ik wel ervaren dat de moeilijke tijden in mijn leven toch erg nuttig waren. Dat zie je dan vaak achteraf.

Nog wat herfstfoto's die ik nam:

Lekker op de trampoline, de hele middag hebben de  jongens zo doorgebracht, gisteren.
Overal uit de tuin bladeren bij elkaar gezocht.

De fantasie doet de rest.
Honderdduizend bladeren op een hoop...

Er lag nog een hoop fijngesnipperd hout.
2 grote paddestoelen hebben zich een weg omhoog gebaand.

Ik heb een paddestoelenboekje, maar kan toch moeilijk zien welke soort dit is.
Lijkt op een nevelzwam, maar zeker ben ik niet.
Niet dat ik ze zou willen eten, daar ben ik veel te huiverig voor.
De verschillen tussen de onderlinge paddestoelen zijn zó klein soms, terwijl de een zeer giftig kan zijn en de andere eetbaar.... dat laat ik maar aan experts over.... hu.

Tenslotte heb ik tussen de bedrijven door de draad opgepakt van een oude hobby...
daarover hoop ik een volgende keer te schrijven!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...