Jolanda

Jolanda

Pagina's

woensdag 29 juni 2011

Nachtelijk bezoek in een rommelige week

Gelukkig is het weer wat afgekoeld... zo'n hitte, daar ben ik niet op gebouwd. Helaas is er water in de kelder gekomen, dat moet er wel weer uitgeschept worden. Maar als ik hoor en zie hoe het elders gehageld heeft en daarbij schade is geleden, dan viel het bij ons erg mee. Geen hagel hier, alleen onweersbuien.

Ik heb de horgaasjes maar tevoorschijn gehaald, want iedere keer word ik uit mijn slaap gehouden door de treiterige zeurtonen van de muggen. En dacht ik er vorige nacht één te hebben door een voorzichtige tik tegen het gordijn, bleek ik daarmee een dikke bromvlieg gestoord te hebben die natuurlijk direct zijn driedubbele motor aanzette... Tot ik die ook vloerde, waarna ik het slagveld maar verplaatste tot onder ons bed. Het leek me tenminste geen prettig idee om 's morgens met mijn duffe voeten erdoorheen te kneden. De rust keerde weer, tot er een paniekerig ventje met een hoop kabaal binnenrende. Beetje gesust, ga maar even plassen... hup weer in zijn bed. Halfuurtje later - of uur, weet ik veel... kwam een ander ventje. Zonder paniek, maar met duidelijk doel: bij mama in bed. Goed, dat laat ik bij hem altijd even toe, paar minuutjes liggen we zo lekker, en dan breng ik hem weer terug. En hij slaapt weer verder. En ik ook, eindelijk... Want hoe prettig het even kan zijn als je kind bij je kruipt, ik kan zelf dan echt niet slapen. Daarom moeten ze ook altijd terug, streng hè...
Denk nou niet dat ze elke nacht eruit komen, niks hoor. Ik denk dat de warmte en misschien het gerommel in de lucht ze parten speelde. Maar ik reageer altijd op ongeveer dezelfde manier en wijk daar niet vanaf (tenzij ze ziek zijn) en dat weten ze. Dat geeft ze rust en vertrouwen, denk ik. Als ze net in zo'n nieuwe fase komen van 's nachts dromen enzo, dan ga ik naar ze toe (of ze komen naar mij toe), ik troost, evt. op schoot als ze erg overstuur zijn, en leg ze weer terug. Ik zeg dat ik zo weer kom kijken en dat doe ik ook dan ook echt. Iedere keer blijf ik langer weg. Een paar gebroken nachten en daarna is 't over.
Door schade en schande ben ik zo wijs geworden hoor.... vanaf ons derde kind ben ik het zo gaan doen, en het werkt perfect - bij ons dan.

Druk genoeg verder met allerlei schooldingen die nou eenmaal altijd in die laatste weken voor de zomervakantie moeten gebeuren: een juffenfeest, de schoonmaak, vergaderingen, vandaag nog een juf op bezoek geweest.
Gisteren heb ik de Mount Everest bedwongen:

En vandaag had ik er weer zoéén... waar komt het toch zo snel vandaan?
En dan hebben we nog de drukte voor het feest van de meiden...
Morgen moeten we de boodschappen doen, taarten bakken en vrijdag de andere hapjes. Niet overdreven hoor, de gangbare dingen met een beetje extra (aparts).


En dit zijn foto's van de boerenorchidee, die ik in het voorjaar gezaaid had. Een beetje 'n bossig plantje is het, met fijne bloemen. Ik vind ze erg mooi, maar ik had ze wel wat dichter op elkaar kunnen planten. Dat weten we dan weer voor een volgende keer.

maandag 27 juni 2011

Leuk speelgoed voor bijna niks

Pffff, wat is het al heet. Ik heb altijd moeite met zo'n plotselinge overgang. 'k Had heel wat op mijn lijstje staan, maar het moet toch een standje lager, het is niet anders. Beter wat rustig aan doen, en de boel maar een beetje laten gaan. Ik kan het ook niet helpen. Mijn Farmer is aan het maaien, morgen moet het gras in de kuil. Ik heb net koffie gebracht. Twee dochters zijn al vrij en hun vakantiebaas had vandaag nog niets te doen voor ze. Dus liggen ze nu lekker af te koelen in het zwembad. Na de middag helpen ze even mee met de kamer en de was. Vanmorgen heb ik wel even Jongste Zoon geknipt, voor 't eerst met de hand (ja, én de schaar...) en niet met de tondeuse:

We zijn de schuur aan 't opruimen, want daar willen de twee oudsten binnenkort hun verjaardag met vrienden/vriendinnen vieren. Toen vonden de jongens een doos die ik weggezet had. Daar zit het postbodespel in. Dat had ik 1,5 jaar terug van het www geplukt en met hun feestjes gedaan. Vorige week zijn ze er ook een aantal keren mee zoet geweest.

Je spaart wat lege verpakkingen (van crackers ofzo) en plakt of verft die in verschillende kleuren.
Dan maak je enveloppen in dezelfde kleuren, ik deed per kleur 8 enveloppen. (Ik heb als regel dat er zoveel kinderen mogen komen als je oud wordt, met een max. van ca. 8.) Heel simpel, van een enkel papiertje waarop je de naden van een envelop tekent, en aan de andere kant een adres krabbelt.
Voor het spel begint heb je de dozen verstopt over de hele ruimte. Daarna mogen de kinderen hun post bezorgen! Wie is het eerst klaar? Ze vonden het bij ons heel spannend om te doen en moesten nog flink zoeken.... we hadden het in de hooischuur gedaan, waar we balen stro hadden liggen voor wat spelletjes. Nu doen ze het gewoon voor de lol, iemand (soms ben ik dat) verstopt de brievenbussen, en dan gaan ze bezorgen.


Winkeltje spelen is ook iets wat bij ons veel gedaan is. De jongens doen dat iets minder dan de meiden destijds, maar toch vinden zij het ook leuk. Misschien een tipje voor de zomervakantie? Je spaart wat lege verpakkingen en je hebt gratis speelgoed...Wel alle drinkverpakkingen goed uitspoelen. Ook al probeert deze mama steeds minder met kant-en-klare pakjes te doen, toch blijft er nog genoeg over.  En ben je het weer zat, dan ruim je het alsnog op.
Onderlaatst kwam ik een paar vellen stevig, zilverkleurig glanskarton tegen. Mijn hand zweefde al boven de oud-papierbak, maar ik bedacht opeens dat ik daar wel geld van kon maken...

De jongens weer blij. Is het niet voor winkeltje spelen, dan wel voor een piratenschat.... fantasie hebben ze zat! Ooit heeft 1 van de kinderen wel gekocht speelgeld gehad, daarvan had ik de briefjes duurzamer gemaakt door er boeklon omheen te doen. Maar inmiddels is daarvan niet veel meer over.

Intussen ben ik binnen wel weer wat afgekoeld. Ik heb de luiken en gordijnen maar dicht gedaan, zo blijft de warmte nog wat buiten.
Bijna twaalf uur: spitsuur!

donderdag 23 juni 2011

Erwtjes doppen is kinderspel en gekwetter tussen de koeien

We hebben 1 rij doperwten staan in de tuin. Dat is gewoon voor de leuk, want het is natuurlijk lang niet genoeg voor een jaar. Maar de smaak vind ik veel lekkerder dan die flauwe dingen uit een pot. Tenminste, als we ze niet te dik laten worden, want dan worden ze melig. De erwten die we nu niet opeten, doe ik rauw in de vriezer. Ik was ze, laat ze goed drogen, evt. schud ik ze daarvoor even uit op een schone theedoek, en doe ze in een grote ijsbak. Zo worden ze losgevroren. Voor gebruik schud ik gewoon de gewenste hoeveelheid eruit.

Van de week had ik een emmertje om te doppen. De jongens stonden al met hun jassen aan, klaar om naar school te gaan (ik rij samen met de buurvrouw). Ik had de bak met erwtjes op mijn schoot en ze drongen om me heen om ook mee te helpen.
Mijn gedachten gingen terug naar vroeger, bij  ons thuis. Mijn vader bracht emmer na emmer naar binnen met erwten, tuinbonen, snijbonen en prinsessebonen. Ons hele gezin zat rond de tafel, leegden een emmer op de tafel, namen elk een bak en daar zaten we, doppen, afhalen... Ik kan me nog herinneren dat ik voor het eerst waardig genoeg werd geacht om mee te helpen. Dat ervaarde ik als een gunst - echt waar. Eerst mocht je alleen meehelpen met het dopwerk, later mocht je de spercieboontjes breken (die een ander had afgehaald) en nog weer later mocht, nee: moest je meehelpen met het afhalen. Daar kwam natuurlijk een mesje aan te pas en daardoor werd dat het laatste privilege. Tegen die tijd was je dus groot (genoeg) en gek, de animo was ook al beduidend minder... Maar: iedereen moest meehelpen, de logé's die er waren incluis. Des te eerder was het weer gedaan. Zitten, bak op schoot, mesje paraat, afhalen die handel. Zuchtend legde je dan bij 't onvermijdelijke neer. Maar dat zuchten was meestal van korte duur, al gauw schoten de kwinkslagen en verhalen heen en weer! Het was toch, ondanks de tegenzin die je echt wel eens had (bij de zoveelste emmer), gezellig met elkaar.
In huize Farmer gebeurt dat ook wel, maar toch minder vaak. Ik krijg nogal eens de spercieboontjes afgehaald en al binnen, dan hebben mijn schoonouders dat al gedaan :-)
Maar toch is het goed als kinderen zo mee leren helpen met hun eigen eten. Helaas lusten ze hier niet alles (de zeurpieten).
Toen de jongens al lang en breed weg waren, dopten Jongste en ik de rest. Ik maakte de schillen voor hem open, hij peuterde ze leeg. Hij vindt het zo leuk om te doen, dat hij helemaal enthousiast is bij het zien van een nieuw emmertje. Terwijl hij al kletsend ijverig bezig is, kijk ik neer op z'n blonde kuif en voel zoveel liefde...


Pas las ik in de krant dat het slecht gaat met de boerenzwaluw. Dit komt vooral doordat steeds meer oude schuren en stallen vervangen worden. Het nieuwe materiaal  is te glad om hun nesten met modder en  mest vast te plakken. Ook als boerenbedrijven door particulieren worden gekocht en ze de boel laten renoveren, blijven er vaak geen openingen meer over voor de boerenzwaluwen om naar binnen te vliegen. De schuren en stallen moeten nl. open blijven, anders kunnen ze natuurlijk niet heen en weer vliegen.
Bij ons vliegen ze nog lustig rond. Gelukkig. Want hoewel ze onze auto wel onderschijten, vind ik het prachtbeestjes. Als de koeien dicht bij huis lopen, scheren ze vaak zo laag tussen de koeien door. En vlak voor m'n neus nemen ze dan een scherpe draai, alsof ze van me schrikken. Maar echt bang zijn ze niet. Er zijn dit jaar 9 nesten, verspreid over de diverse schuren. Kun je je voorstellen hoe mooi het is als je al die ouderparen met jongen heen en weer ziet schieten? Onderwijl kwetteren ze gezellig met elkaar.

Kijk, zo zorgen de koeien zelf voor een looppad in de wei.
 Ze gaan vanzelf in een rij lopen - echte kuddedieren.

Het pad is - denk ik- nu wel sneller ontstaan door de droogte van afgelopen tijd.

Tja, en dat was weer een heel bericht - tijd om te stoppen.
Ik wens jullie alvast (al is het beetje vroeg misschien) een goed weekend en voor wie al weg gaat: Fijne vakantie!
Wij gaan zelf niet weg, enkel eens een uitje. Verder Rundum Hause. Dus hoop ik lustig verder te bloggen, ook tijdens de vakantie, al zal het misschien wat onregelmatiger zijn.
Stof om te babbelen heb ik toch wel, maar dat weten jullie allang...

maandag 20 juni 2011

Even bijpraten

Wat een heerlijke regenbui hadden we gisteren! Ik hoor dat het op plaatsen wel heel bar geweest moet zijn, maar bij ons was het zo erg nodig... Nu zijn de zaadjes eindelijk allemáál nat geworden. Na elk regentje die er in de afgelopen weken viel, groef mijn Farmer even in de grond om te kijken tot hoever die nat was geworden. En elke keer bleef er nog mais- en graszaad droog. Omdat het iedere keer maar een minibuitje van hooguit 10 mm. was en het daarna telkens weer helemaal opklaarde. Maar nu ga je de gewassen de grond uit zien bulken. Gisteren was ik kleddernat geregend toen ik de koeien ging halen, maar je denkt er op zo'n moment niet aan om te klagen. Terwijl de laatste druppels nog vielen zong de merelman zijn lied alweer. En alles is zo lekker opgefrist, het ruikt ook gelijk anders. Vandaag zag ik dat de bloemknoppen ineens in de sedum geschoten waren, maar de boerenjasmijnen zijn in één keer uitgebloeid. Die kunnen dus gesnoeid worden. Alles wat voor de langste dag bloeit, moet na de bloei gesnoeid worden en de heesters die erna gaan bloeien zijn in maart-april gesnoeid.

Deze tricot jurk maakte ik verleden week af voor Middelste Dochter. Zo op de hanger lijkt-ie wel erg laag uitgesneden, maar als ze hem aanheeft, valt het mee en ze draagt er een hemdje onder. Het was niet erg veel werk, maar doordat ik zo weinig tijd had - natuurlijk te laat aan begonnen- kon ik steeds maar eventjes, en werd het zo'n moeten. En het inzetstukje was nog wel een gepriegel. Ik vond de beschrijving daarvan ook niet zo duidelijk. Ik had het patroon uit een uit de bieb geleende Knip en ik heb nooit naailes gehad, dus kijk ik altijd tig keer of ik het wel goed doe. Maar goed, nu is hij af. Ik heb geen tricotsteek op mijn naaimachine, dus heb ik de naden met een zigzag steek gedaan. Nou heb ik niet zo'n heel smalle, maar het ging toch goed en het kan nu wat rek verdragen.

Voor Middelste en Jongste Dochter is de SE-week, resp. de repetitieweek aangebroken. Korte dagen naar school, maar veel leren, nog even de puntjes op de i. Oudste Dochter heeft deze week nog enkele examens, diverse vakken worden dit jaar afgesloten, volgend schooljaar bestaat voor de helft uit stage. En daarna wil ze verder studeren, maar heeft nog geen idee wat... erg lastig. We zijn al wezen kijken bij diverse scholen/opleidingen, maar de klik ontbrak totnogtoe steeds.
De jongens moeten nog een aantal weken naar school.

Zelf ben ik begonnen met de bijkeuken eens een goede beurt te geven. Daar was het onderhand een puinhoop geworden. Nou hebben we er hier helemaal geen moeite mee om het ergens een puinhoop te laten worden, zó gebeurd... Het opruimen en schoonmaken gaat minder snel. Ik ga hem ook niet super-uitgebreid doen, dat is geen klus voor deze tijd van het jaar. Maar als ik al kriebelig word, terwijl ik er alleen maar doorheen loop, is er echt iets nodig! Eén hoek is vast weer netjes. Nu de rest nog...
En mocht ik me nog vervelen... dan wacht er nog een volle postbak :(
Maar eerst nu tijd voor mijn boefjes, die gaan naar bed. Ze denken vast dat ik dat vergeet, want ze spelen nog zo zoet... Waarmee, dat vertel ik nog wel in een volgende post.

O ja, ik wil iedereen nog heel erg bedanken voor alle reacties op mijn vorige bericht. Het deed me heel veel goed!

donderdag 16 juni 2011

Tevreden thuismoeder

Eindelijk, eindelijk....valt er bij ons ook regen van betekenis.
De week is gevuld met van alles en nog wat. Na de hectiek van verleden week heb ik het huis eens goed opgeruimd. En ben nog bezig... maar ik wil wat persoonlijks kwijt.
Ik wil dit graag eens opschrijven, misschien help ik er ook nog iemand mee.

Als ik terugkijk naar verleden jaar en nu, moet ik zeggen dat ik behoorlijk beter in mijn vel zit. Dat ligt niet zozeer aan mijn lichamelijke toestand, als wel de psychische kant. Eigenlijk begon het na het overlijden van mijn vader, 2 jaar geleden. Als ik terugkijk ben ik met dat verdriet wel goed omgegaan, maar één ding vond ik echt heel erg moeilijk. Dat is dat ik geen afscheid van hem heb kunnen nemen. Daarvoor ging het te snel. Ik had nog zoveel willen zeggen, over zoveel willen praten met hem... dat kan me nu soms nog zó aanvliegen... dan mis ik hem zo dubbel en dwars... En of dat er nou mee te maken heeft dat je op jezelf teruggeworpen wordt? Ik was tot zijn overlijden nog volop aan het ontzwangeren, hoe gek dat ook klinkt misschien. Maar ik ben echt iemand die de eerste tijd na de bevalling wat teruggetrokken leef, in die zin dat, als je terugkijkt, er zomaar heel veel tijd voorbij is gegaan, bijna zonder dat je je daarvan bewust was. Zó word je dan geleefd, eigenlijk.
En nadat ik onze Jongste van de borst afhad (met 1,5 jaar), begon ik de kriebels te krijgen. Zeker omdat het financieel onderuit kelderde met de melkprijs, had ik sterk het gevoel ook een steentje te moeten bijdragen aan het inkomen. Maar hoe? Dat was de grote vraag. Ik ben vroeger zo stom geweest om mijn studie te staken en dacht; zou ik nu alsnog een studie volgen? Maar oh, mensen, hoe zou ik dat moeten combineren met de drukte van ons huishouden, de zorg voor de kinderen, de administratie.... Of gewoon ergens gaan werken, dan maar 'n simpel baantje... gaf hetzelfde probleem natuurlijk en finacieel ga je er dan niet eens zoveel op vooruit. Uiteindelijk schoof ik het op de lange baan omdat het toch niet mogelijk was en ik bovendien er voor Jongste ook wilde zijn, zoals ik er voor alle kinderen geweest ben. Ik weet van  mezelf dat ik ga snauwen als ik het te druk krijg, dat wil ik dus niet. Niet voor niets ben ik gestopt met werken toen het eerste kind geboren werd, dat was een bewuste keuze.
En als Oudste het dan laat weten het altijd gewaardeerd  te hebben, dat ik thuis was als zij uit school kwam.... als je lieve zus je op dingen wijst waarvoor je (tijdelijk) blind was... als je ontdekt dat je als huismoeder ook veel kan besparen (o.a. via Teunie's blog)... als je dan tenslotte ook weer beseft dat God je zoveel geeft (dat vooral)... dan kan ik weer voluit tevreden zijn met mijn zeer afwisselende baan. Want dat is hoe ik het nu weer ervaar, er is zoveel wat ik kan doen, wat ik mag doen.... Laat mij dan maar lekker "thuiszitten", laat mij dan maar elke dag doen wat mijn hand vind om te doen. En ik heb daarin mijn zwakke plekken, maar ik heb ook sterkere kanten.

En nu ik terugdenk, kan ik zelf niet eens meer begrijpen dat ik zo gedacht heb, dat ik er zo ontevreden over was. Dat ik ook zo ontevreden was over mezelf, alsof ik altijd en overal tekort schoot. Ik ben hier nl. volkomen op mijn plaats, ik bén graag thuis, en rondom huis. En mijn taken zíjn veelomvattend.
Ik vind het echt knap als anderen hun moederschap combineren met een baan. Maar ik ben er achter dat ik het niet kan, niet meer wil (tenminste zolang ik kinderen thuis heb) en ook niet hoef.
Komt nog bij dat ik af en toe echt heel sterk de behoefte heb om even met mijzelf alleen te zijn. Dan kan ik in het niets zitten staren, terwijl ik alle dingen op me in laat werken en ze een plaats geef, zeg maar. Die het vatte kan, die vatte het. Het komt -denk ik- door mijn gevoeligheid. Dat kost ook nog eens tijd en energie. Iemand die niet zo is, kan het denk ik niet zo goed begrijpen.

Daarom, om dit alles, was ik en ben ik nu een voluit tevreden thuismoeder.

Eén, die nu haar bengels gaat opzoeken, want ik hoor bepaalde geluiden die me doen vermoeden dat, als ik niet ingrijp,  de bovenverdieping van huize Farmer tot een klein Zwitserland getransformeerd wordt....

dinsdag 14 juni 2011

Dé peutervraag....

Daarom is geen reden; als je van de trap afvalt, dan ben je gauw beneden.
Dat zeiden wij vroeger bij ons thuis vaak tegen elkaar. Wat het tweede deel met het eerste deel te maken heeft, weet ik ook niet, maar 't klinkt leuk. Ook in huize Farmer wordt de uitspraak gebezigd.
Hij is ook opgepikt door Jongste Zoon, die overduidelijk in de waarom-fase is beland.

Ik lees met Jongste Zoon het overbekende Rupsje Nooitgenoeg. We zijn bij de bladzij met de dikke rups..
Ik:  Hier is-tie geen klein rupsje meer, hij is een grote , dikke rups geworden, zie je wel?
JZ: Waarom?
Ik: omdat -ie zoveel heeft gegeten.
JZ: wrom?
Ik: omdat hij zo'n honger had.
JZ: wrom?
Ik: nou, hij had nooit genoeg...
JZ: wrom niet?
Ik: hij wou altijd nog meer...
JZ: wrom.
Hij blijft het nu zeggen, weet ik, tot ik zeg: daarom.
JZ: daarom geen reden bent.
En dat metéén er achteraan.

Nog iets; als hij naar bed moet.
Ik: Kom, ...., dan gaan we naar boven, lekker slapen.
JZ: Wrom?
Ik: omdat je moe bent.
JZ: ben niet moe.
Ik: oké, dan niet. Maar we gaan toch naar boven. Boekje lezen ...en naar bed.
JZ: wrom?
Ik: omdat het bed niet naar jou toe komt.
Dan gaat hij op de trap zitten. Ik spoor hem aan; kom joh.
JZ: Ben tuurlijk moe....

Wat te denken van -tenslotte- deze conversatie:
Oudste Dochter maakt zich klaar om te vertrekken.
JZ: Ga je doen, ....?
OD: Ik ga naar school.
JZ: Waarom?
OD: oh, ze denken dat ik daar slim van word...
JZ: neehee; school nie naar jou toe kom.

Hij is echt een lieve schat, maar het ge-waarom maakt me weleens horendol...
Dan vind ik het stiekum wel even prettig als hij een poosje met zijn papa meegaat, dat doet hij zo graag....


En daar valt ook nog zoveel aan te vragen: wrom, wrom, wrom...

vrijdag 10 juni 2011

Bessen en bloemen

En nu zijn  mijn potten op. Er ontbrak voor het laatste potje nog een deksel en ik heb er maar een stuk cadeaufolie op gedaan, cellofaan kan immers ook. Eerst even nat gemaakt. Over het potje gelegd, zodat de folie de jam raakte. Elastiekje eromheen en strak getrokken. Gewoon op zijn kop gezet. Ik zie dat het goed vacuum getrokken is, maar zal 'em toch als eerste openen.
En ik wil nu even geen jam meer maken.
De aardbeien die nu nog komen doen we in de pap, in de vriezer of ik maak er nog ijs van (zie vorig bericht). Trouwens hebben we inmiddels ontdekt dat je het ijs na een dag in de vriezer echt op tijd eruit moet halen. We hadden het gewoon op het aanrecht laten staan en we vinden het ijs zacht het lekkerst. Net voor het opdienen oven doorroeren.

Dan nu de bessen. Ik kreeg nog een vraag van Nelly over bessensap.
Zo leerde ik het van mijn moeder: Je neemt de afgeriste bessen en doet die in een pan. Water erbij tot ze half onder staan. Aan de kook brengen, even zachtjes door laten koken (10 min) tot ze goed zacht zijn. Daarna door de roerzeef of door een doek zeven (ik leg de doek gewoon in een vergiet) voor een helder sap. Dan nog een keer aan de kook brengen en in goed schone potjes doen en direct afsluiten. Zo blijft het wel een tijdje goed. Ik weet niet precies hoelang, maar toch wel een jaartje. Misschien weet iemand anders dat?
Als je de bessensap wilt gaan gebruiken, breng je het sap weer aan de kook, doe er naar believen suiker bij en bindt het evt. met wat aardappelzetmeel. Gewoon steeds even proeven of je het zoet genoeg vindt. Dan even laten koken, ca. 10 min.


Zelf heb ik van de week dessertsaus van aalbessen gemaakt met geleisuiker. 1 kilo bessen (ik nam 1 liter rauw sap van de roerzeef) op 400 gram geleisuiker. Doorroeren en als het flink borrelt, 4 min. door laten koken. Heet in de potjes doen, direct afsluiten (hoeft niet op z'n kop) en als het afgekoeld is  in de koelkast bewaren. 3 maanden houdbaar, geopend ca. 10 dagen. (Recept: vangilse.nl.)
Als je deze zaus later wilt maken kun je het beste het geroerzeefde sap van de rauwe bessen, dus zonder water, invriezen tot gebruik.

Deze beide manieren hebben allebei als resultaat een lekkere bessensap voor op de pap of ijs e.d.
Bessensiroop is nog weer een ander verhaal, dat heb ik ook nog nooit gedaan.... wil ik nog wel eens, maar misschien volgend jaar.

Ter afsluiting nog wat bloemetjes uit de tuin:

Blijf ik mooi vinden.... vrouwenmantel met regendruppels.

Hiet een hele rand, met daarachter...

...ja, kweenie...

Boerenjasmijn, nu op z'n mooist.

Eerste druifjes te zien...

De fijne bloemetjes van muskuskaasjeskruid,
zomaar spontaan hier opgekomen
en door mij gekoesterd.

Eerste bloem van de hortensia,
heel lang bloeiende plant.


Ik  heb nog wel meer te schrijven, maar dat komt weer een volgende keer.
Nu gaan we hier met z'n allen de boel opruimen. Gelukkig krijg ik hulp van onze dochters, want spilletje heeft overuren gedraaid achter 't fornuis deze week.
Jullie waren getuige!

woensdag 8 juni 2011

Aardbeiensorbetijs

Vanmorgen heb ik peulen geblancheerd om in de vriezer te doen. Vorig jaar had ik ze te lang geblancheerd, ze waren helemaal snotterig geworden. Nu heb ik een tijd aangehouden van 1 minuutje.  De eerste doperwten hebben we ook al, die eten we vanavond met een bosje gekochte wortels. De gezaaide wortels zijn nog lang niet goed.
Ik ga steeds meer voelen voor het wecken. Door alle verhalen daarover (bij de blogs van Teunie, Marion en Tineke) wil ik het graag eens proberen. Maar zoals wel vaker als ik iets nieuws wil gaan doen, heb ik last van wat koudwatervrees (ja, je moet het ook met warm water doen, zegt mijn Farmer ;-)).
Ik ga me er dus eerst goed in verdiepen.

Vergiet na vergiet met aardbeien en rode bessen brengt mijn Farmer mee naar binnen. Maar nu nadert het eind daarvan. De bessen zijn minder dan andere jaren, omdat we een deel hebben omgepoot en daar zit nu niets aan.
Mijn Farmer haalt de oogst dus op het land/de tuin en ik zorg voor de verwerking. (Soms plukt een van de dochters ook mee.) Ouderwets rollenpatroon? Nou èn... voel me er prima bij. Ik ben zo blij dat ik de aardbeien en bessen niet allemaal zelf hoef te plukken! Want ondertussen moet de was ook nog schoon, het eten op tafel, de boodschappen en het huis... nou ja....beetje gladhouden... dat komt wel een keer goed.

De aardbeien doen we op brood, in de pap, kook ik tot jam en doe ik (natuurlijk schoongemaakt) in de vriezer. Ik kan onmogelijk alles nu meteen verwerken. De kwaliteit van de aardbeien is wel wat minder dan andere jaren, omdat we met de sproeier voor het vocht moesten zorgen. En nu zijn het vooral nog veel kleintjes die eraf komen. Veel werk, maar heel erg geschikt voor de jam. Ook maakte ik jam van aardbei en rode bessen, een lekkere combinatie. Ook gunstig voor het totale pectinegehalte, want in aardbeien zit weinig pectine en in bessen juist veel.

Ik had veel zin om iets anders te proberen, dus maakte ik Haagse bluf en ijs.
Ik heb dat ijs zonder een ijsmachine gemaakt. Ik zocht een makkelijk recept en vond het volgende.
Het is gemaakt met geleisuiker, ik ben echt fan van dat spul.  Leuke recepten kun je vinden op vangilse.nl. Met gewone suiker heb je ook recepten, wellicht is dat goedkoper. Maar het voordeel van geleisuiker is dat het snel gaat, en het lang houdbaar is. En de vruchten heb ik voor niks, daarin ben ik wel bevoordeeld. Voor het ijsrecept heb je echt rijpe vruchten nodig, overrijp kan ook heel goed. Natuurlijk wel de rotte stukjes wegsnijden. Ideaal dus om de latere aardbeien, vaak klein en niet meer zo mooi, mee op te maken.

Aardbeiensorbetijs.
Wat heb je nodig: 500 gram aardbeien, 1 dl. water, 100 gram geleisuiker en 2 eiwitten. Als je geen rauwe eieren wilt /mag gebruiken, kun je het ook zonder doen. Dan wordt het wel minder luchtig.
De geleisuiker met het water al roerend aan de kook brengen, als het goed kookt, 1 minuut laten doorkoken.
Het stroopje laten afkoelen. Ik wacht gewoon een uurtje.
Aardbeien wassen, schoonmaken en pureren.

Afgekoeld stroopje goed door de aardpeienpuree roeren,
zodat alle gelei zich goed heeft vermengd met de puree.
Dan de massa in een metalen/aluminium (bak)vorm zetten.
Een glazen kom kan ook, b.v. ovenschaal.
De bak in de diepvries zetten.
Na een half uur het ijs met een vork goed doorhalen.
Weer in de vriezer zetten.

Na weer een half uur het ijs opnieuw doorhalen en (evt.) de stijfgeklopte eiwitten luchtig erdoor roeren.

Dan nog eens een  half uur in de vriezer.

Laatste keer doorhalen.

Ijs afdekken of in een plastic bak met deksel in de vriezer doen.
Je kunt er een literbak precies mee vullen.

Ook direct geschikt voor consumptie...
Zo is het nog licht en vloeibaar,
je zou het in hoge glazen met een rietje moeten kunnen doen.
Wij lepelden het als een advocaatje op.
Echt (h)eerlijk!

Als je het weer in de vriezer stopt om later te gebruiken, wordt het ijs hard. Je moet het zeker wel een uur van tevoren (dat heb ik nog niet exact uitgeprobeerd) eruit halen en in de koelkast zetten, anders kun je het niet scheppen. De hoeveelheid die je in het bakje doet, moet dus gelijk op. Het lijkt mij tenminste niet goed om, als het ontdooid is, nog eens te bevriezen. Dus bij een kleiner huishouden verdelen in kleinere porties.
Dit recept kun je een maand of 6 bewaren in de vriezer.

Je kunt ook aardbeienroomijs maken  met dit recept, heb ik (natuurlijk) ook uitgeprobeerd. Dan neem je in plaats van de 2 eiwitten, 1,5 dl. stijfgeklopte slagroom. Verder is het dezelfde werkwijze.
Dit ijs kun je ca. 3 maanden bewaren.





maandag 6 juni 2011

Mierenoverlast

Ik heb al weken last van  (vliegende) mieren in huis. Het begon dit jaar in de badkamer (?). Zomaar ineens, op een morgen was daar een ware invasie van vliegende mieren... in de badkuip, het raam, op de vloer. Nadere bestudering wees uit dat in de hoeken zich de gewone mieren nog bevonden. Ook onder de paar handdoeken die over de badkuip gespreid lagen (na de douchebeurten van deze en gene moeten ze de handdoeken altijd uitleggen van mij en niet opgefrommeld in een hoek gooien) kropen de zwartlijven.
En ja hoor, je kon erop wachten. Prompt verschenen ze ook in de keuken. Als ik mieren in de tuin tegenkom, geef ik er niet zoveel om. Maar sinds ik mieren in mijn provisiekast tegenkwam en ik die helemaal kon uitspitten (waarbij ik nogal wat weg kon gooien), heb ik het niet zo op die ongenode gasten. En omdat ik pas een vraag kreeg over mierenoverlast, wijd ik er maar een blogje aan.
Ik heb in de badkamer eerst gespoten, met een biologisch middel, dat wel. Toen nog mierenlokdoosjes gezet. Ze zijn daar nu gelukkig verdwenen. Maar in de keuken spuit ik liever niet en heb daar al 4 mierenlokdoosjes versleten en nog zijn ze niet weg. Vanmorgen heb ik eerst de ramen gezeemd (die zagen er echt niet meer uit, ook nogal last van vliegenpoep...). Nu heb ik in de hoekjes van de kozijnen een mengsel van poedersuiker met gedroogde gist neergelegd. Ik hoop dat ik ze nu wegkrijg! De tip haalde ik van het www. Daar staat nog meer lezenswaardigs over de mieren en milieuvriendelijke bestrijding.
In de tuin kan het ook een probleem zijn, als ze de bladluizen, die we toch ook liever niet zien, gaan beschermen. Zo ongeveer als een Farmer voor zijn koeien zorgt. En daarbij de lieveheersbeestjes te lijf gaan, die ons juist van bladluizen verlossen willen! Bij al de tips die je bij de gemelde link aantreft, heb ik nog deze, die we zelf weleens toepassen: Bij veel mieren kijk je waar ze vandaan komen. Als je daar de tegels even uit haalt, of wat graafwerk verricht, kom je al snel hun nest tegen (wat trouwens een  mooi gezicht is, maar ja...). Je zult dan ook wel de miereneieren zien. Al is dit geen goede naam, want eigenlijk zijn het cocons. Die witte dingen schep je eruit, en deponeer je ergens anders. Als je ze een beetje uit elkaar schudt, is het heel lekker, eiwitrijk voedsel voor de vogels. Denk eraan om het echt op een afstandje te doen, want die mieren zijn een ijverig volk! Ze slepen en sjouwen de eieren anders binnen een mum van tijd naar een veilig plekje. (Niet voor niets wordt de luiaard naar de mieren gewezen.) Dan kun je daarna nog kijken of je het oorspronkelijke nest nog gaat bestrijden.

Verder is het in huize Farmer druk, erg druk. 'k Heb de tot manen uitgegroeide haardossen van de jongens gekortwiekt. En dan is er de tuin. Vandaag weer 3 vergieten rode bessen, 3 vergieten aardbeien, een halve met peultjes (heerlijk!). 'k Hoop jullie binnenkort te laten lezen wat ik er mee deed.
De meiden zijn druk met schoolwerk, werkstukken die ingeleverd moeten worden, etc. Dus de computer veel bezet.
En de jongens hebben vrij! Omdat het zo warm is, hebben we het bad opgezet. En zo vind ik dan ineens een spoor van kleding door de hele keuken, vanaf het punt waar ze bedachten dat ze wilden gaan zwemmen, tot aan de buitendeur. Ergens op weg naar de buitendeur hebben ze dan nog de zwembroek meegegrist en ik loop later hun zooi op te rapen.... Meen toch zeker te weten dat ik heel duidelijk gezegd had dat het zo makkelijk is als ze hun kleren over op een stoel leggen. Hoeven ze mij ook niet te vragen als ze bibberend in hun handdoek gewikkeld terugkomen: mam, waar zijn m'n kleren??

Het regent nu weer wat, maar veel is hier nog niet gevallen. 'k Wil niet te hard klagen... wie weet, of we straks weer een hele tijd regen krijgen, zoveel dat je dan weer verzucht: werd het maar droog...
Toch zouden we nu echt wel een lekker regentje hebben.
Nu ga ik verder met mijn werk, de boel opruimen. En de jongens naar bed brengen. 'k Heb ook al de hele dag last van hoofdpijn... zal wel door de atmosfeer komen. Al die tijd van het warme weer had ik er geen last van en andere jaren wel. Maar het is nu zo broeierig. Vanavond nog jam koken en dan hou ik het voor gezien vandaag.

vrijdag 3 juni 2011

In de melkput

Goed, de koeien zijn dus binnen. (Zie dit bericht.) Vanuit de stal gaan ze de wachtruimte in. Dat is de ruimte waar ze wachten tot ze aan de beurt zijn - wie het eerst komt, het eerst maalt.
De melkput is een soort kelder (put). Met een trapje ga je naar beneden en dan heb je de uiers van de koeien zo ongeveer op ooghoogte.
Zo ziet dat er dus uit bij ons.
Excuus voor de ronde vlekken op de foto's, ik weet niet hoe dat komt.
Heb ik vaak als ik foto's in de stal maak.
Het is een zg. visgraat, onze melkput.
De koeien komen binnen,
er kunnen 12 koeien (2 x 6) tegelijk gemolken worden.

Als ze goed staan, krijgen ze brokken.

Terwijl de koe lekker vreet van de brokken, worden de tepels schoongemaakt.
Dan gaat Farmer ze voorstralen, d.w.z. eerst uit iedere tepel met de hand een paar stralen melk trekken.
Dan gaat het melkstel eronder.
De melk stroomt naar het glaasje eronder en vandaar weer naar de grote leiding.

Op de melkmeter
kun  je zien hoeveel de koe geeft.
Dit is de eigenlijke machine, de kast die het melken aanstuurt.
(Pulsaties en afname)
Als de koe uit is (uitgemolken),
wordt het melkstel automatisch afgenomen.
Hier hebben de kinderen ingezeten als ze weleens mee mogen melken.
Tot ze de leeftijd hebben van het selluf-doen, en ze gaan helpen door eens op een knop te duwen of gewoon wat heen en weer lopen en de oren van Farmers hoofd kletsen....
Jaja, jullie mogen zo...
Vlaaien wegspoelen...
gelukkig niet zo vaak nodig in de melkput -
Farmer heeft daar echt een schijthekel aan....
Een enkele keer is het ook nodig om een uier schoonspuiten.
En natuurlijk na het melken de hele melkstal.
Hier komt de melk uiteindelijk allemaal terecht: de koeltank.
De melk wordt gekoeld tot ca. 3,5 graden.
Na maximaal 3 dagen (5 x in de 2 weken) wordt de melk door de melkwagen naar de fabriek gebracht.
Van de melk wordt altijd eerst een monster genomen, voor vet en eiwit gehaltes in de melk. En ter controle op groeiremmende stoffen. Dit kan penicilline zijn of andere medicijnen die niet in de melk mogen, maar per ongeluk toch is meegegaan en niet is opgemerkt. Vóór de melk dan in de fabriek verwerkt gaat worden, is de uitslag hiervan bekend. Zodat die melk niet in de voedselketen terecht komt.
De verantwoordelijke boer draait voor de kosten van evt. melk die wegmoet, op.
In zo'n melkwagen zit nl. de opgehaalde melk van meer boeren.
Ook wordt steeksproefsgewijs gecontroleerd op reinheid, celgetal en kiemgetal. Een te hoog celgetal kan duiden op uierontsteking. Een te hoog kiemgetal betekent dat de melkmachines niet goed gereinigd zijn.
Dit zijn de ketels waarin de melk komt die niet in de tank mag.
Koeien die pas gekalfd hebben - de eerste 4 melkbeurten.
Die eerste melk van de koe die net gekalfd heeft, noem je biest.
Ook de melk van de met medicijnen behandelde koeien gaat in zo'n ketel.

Na het melken gaan ze via dit gangetje weer terug naar de stal.
Waar ze naar het voerhek gaan om te eten.
Op de foto zie je kuilgras, maar nu krijgen ze alleen mais en bierbostel.
Ze komen dan vast te staan, dit is goed om de tepels dicht te laten trekken voor ze weer zouden gaan liggen. En als ze vast staan, kunnen ze niet de mais van de buurvrouw opeten...
Na het schoonmaken van de melkput gaan ze weer los en kunnen ze de wei weer in!

En ik heb een persoonlijk record verbroken:
niet eerder had ik zoveel foto's in 1 post.

Heel fijn weekend iedereen!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...