Jolanda

Jolanda

Pagina's

maandag 30 mei 2011

Leuke oogst van de rommelmarkten

De afgelopen weken waren hier in de buurt veel rommelmarkten.
Het is al heel lang geleden dat ik zomaar iets voor decoratie kocht in de gewone winkels.
Ik kan me ook echt verbazen over de kitscherige rommel die ik daar tegenkom.
En over de soms echt belachelijk hoge prijzen, en dat voor veelal flutkwaliteit.
Dan de rommelmarkten en kringlopen. Voor een prikkie (nou ja, er is wel veel verschil tussen de ene en de andere) kun je daar echt leuke dingen op de kop tikken.
Bovenstaande foto is er een voorbeeld van.

En dit nam ik afgelopen zaterdag mee naar huis voor nog geen 5 euro.
Een groter mandje voor mijn knipspullen. Nu past alles er goed in.
En ja, je ziet het goed: een stevige Melita filterhouder om de koffie op te schenken.
We hebben het al geprobeerd en het gaat steeds beter.
Wel had ik nog de snelfiltermaling en ik denk dat ik de grove moet hebben.
Het puffende en stomende koffiesetapparaat verban ik waarschijnlijk naar het zijkamertje, om daar alleen uit te mogen met verjaardagen of (veel) visite.
Tenminste, als ik het opschenken goed onder de knie heb...
De waterkoker heeft het nu helemaal begeven en dus is mijn fluitketel in ere hersteld.
Meer ruimte op mijn aanrecht!
Nog een paar schaaltjes, wat diepe borden en 2 goede soepkommen.
En de vergieten voor (o.a.) het plukken van de aardbeien en rode bessen.
Sinds één van de kinderen in een ijverige help-bui de borden op de buitentafel wilde zetten, over de drempel struikelde - en klatss! alle borden in 1 x kapot kreeg, koop ik ze nooit meer nieuw.
Waarom zou ik, ik was het allemaal goed schoon en zet het in de kast - punt uit.
Dit gezellig uitziende naaimachientje kwam ik ook nog tegen
voor 3 euro. Het koffertje erachter hoort er ook bij.
Echt schattig klein; om dat te kunnen laten zien heb ik 'em op de tissuedoos gezet.
Farmer vindt hier niks aan, wat heb je daar nou aan....
Maar ja, een man hè.
Het is ook niet dat ik het echt gebruiken ga, dit is voor deco.
Verder kwam ik een aantal weken geleden nog heel goede boeken tegen,
daar ben ik ook altijd wel voor in.
Deze zwembroekjes zijn verschoten van de vele lessen.
De twee oudste jongens hebben hun B-diploma's gehaald!
Het was wel een heel goede, fijne zwemschool
met heel kleine groepjes (6 kinderen), dus veel persoonlijke aandacht.
Afgelopen zaterdag was het afzwemmen.
Het was wel een rare tijd: kwart over 5.
Mijn moeder was meegegaan omdat Farmer moest melken.
Het was gezellig zo samen.
Maar wat ben ik blij dat die zwemlessen (voorlopig) van de baan zijn!

vrijdag 27 mei 2011

Kijkje in de siertuin en op wat kinderspel...

'k Zou nog over het melken bloggen; dat houden jullie nog tegoed.
Ik heb het maandag al over het boerenleven gehad, en vind het ook leuk om over andere dingen te kletsen en te laten zien.

Bijvoorbeeld deze foto's die Jongste Dochter maakte van de tuin:

Deze mooie rozen van de boog.

 Het tuinhuisje dat ze vanbinnen spontaan heeft schoongemaakt -
nu mogen wij het er omheen nog doen....


Deze rozen met het zilvergrijze blad van de ezelsoren vind ik zo'n mooie combinatie.

De jongens doen verstoppertje en Oudste klimt in de papiercontainer...

Jongste is veel met zijn vader mee.

En vanmorgen vond ik dit achter de bank:
Tijgers, luipaarden en slangen
en meer van dat ongerief...
getekend en geknipt door Middelste Zoon...
Gevaarlijk hier, hoor!

woensdag 25 mei 2011

Heimwee naar mijn Krups en aardbeismoothie

Na ruim 19 jaar trouwe dienst heeft hij het opgegeven, mijn Krups koffiezetapparaat.
Ooit een nieuwe kan voor gekocht maar verder nooit de dienst geweigerd. Tot vorige week.
Het lampje ging braaf branden, maar doorlopen, ho maar. Uit en aan gezet... door elkaar gerammeld... Gekeken of de stekker er wel in zat...(ja dûh, anders brandt het lampje niet...wat kan een mens snugger zijn op zulke momenten), stekker er nog maar eens uit en in gedaan (bij de magnetron helpt dat wel) - niets!

Geen nood, dacht ik, 'k heb immers een leuk apparaatje extra? Dat had ik vorig jaar bij elkaar gespaard bij een bekend bouwbedrijf. Mooi, kan ik die eens gaan uitproberen.

Nou, ik heb er nu al voortdurend ruzie mee! Geen wonder dat ze zo'n ding kado doen....wie wil die nou hebben?? Voorheen was even koffiezetten een fluitje van een cent, iets wat zo ongeveer op de automatische piloot ging. Maar nu is het iedere keer een gevecht om een lekker bakkie troost te krijgen. De kan is akelig rond, dat schenkt heel lastig. Van het filterzakje (nr. 4) moet ik een rand afknippen, anders past hij niet. De maattabel klopt van geen kant, want met 3 water krijg ik niet eens 2 mokken vol. (Wat anders wel is, ik gebruik nl. gekookte melk in de extra sterke koffie.)
Er staat dat het apparaat geschikt is voor 15 kopjes. Nou, dan mag ik het speelgoedservies wel pakken, want dat redt hij nooit. Ronduit lastig is alleen al het openen van de filterhouder, plus het ook weer dicht doen....
Moet ik nog doorgaan? Het is wel duidelijk, ik heb zoooo'n heimwee naar mijn ouwe Krups!

En dat is nog niet alles. Mijn waterkoker heeft ook al kuren. Soms gaat hij zomaar uit, terwijl hij bezig is. Dan draai ik even aan de kan en gelukkig, daar gaat het lichtje weer aan en verwarmt hij verder.
Dus elke keer als ik water voor de thee wil hebben, bekijk ik het ding met argusogen: heeft hij wel echt het water gekookt?
Akelige apparaten ook. Ik zei al dat ik mijn fluitketel maar weer opzoek. Heb ik gelijk meer ruimte op mijn aanrecht. En koffie kun je ook zelf opgieten (maar daar mis ik de handige spulletjes voor). Mijn tegenwoordige hang naar nostalgie doet mij bijna besluiten om het voortaan maar zo te doen. Maar ja, het schijnt toch dat de waterkoker minder energie gebruikt en het gaat zo lekker snel...

Wat een verhaal alweer!
En ik wil nog zoveel andere dingen vertellen...

Bijvoorbeeld dat de eerste aardbeien goed zijn en ik alweer jam heb gemaakt. En aardbeislagroomtaart. En smoothies met lekker veel aardbeien. Daar heb je legio recepten voor, voor die smoothies. Maar Oudste Dochter doet het altijd heel simpel, zonder allerlei toeters en bellen (ingrediënten die je net niet in huis hebt of onnodig veel kosten). Zij is ermee begonnen en meestal is zij ook degene die het klaarmaakt. Wij gebruiken het nogal eens als toetje. Het voordeel van zo'n smoothie is dat ook de kinderen die bepaald fruit niet lusten, het in een smoothie wel opdrinken en zo krijgen ze toch de nodige vitamines weer binnen!
Ze doet het altijd zo:
Ze vult de blender met in stukjes gesneden fruit.
Net wat we hebben liggen: banaan, appel, sinaasappel, aarbei, kiwi...
Dan laat ze hem eerst draaien.
Dan yoghurt erbij schenken en weer laten draaien.
Beetje suiker voegt ze alleen toe als 't echt tamelijk zuur is.
Eventueel kun je er een lepeltje honing bij doen.
Deze kan zit helemaal vol, dan hebben we net allemaal een beker.
Ze doet het zonder afmeten, gewoon op de bonnefooi.
Het kan nooit mislukken eigenlijk!

maandag 23 mei 2011

Boekje open over gewoon of bio

Nu kreeg ik alweer een Award: deze keer van Natuurlijk zuinig.
Dankjewel, Julia!

Ze geeft als reden dat ik -onder meer- over zuinig en milieuvriendelijk schrijf.
Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik me afvraag of ik wel tips voor zuinig leven geef (ik kijk daarvoor nogal eens bij haar). Maar misschien doe ik dat zo tussen de regels door.
Over het milieuvriendelijke wil ik toch wel wat kwijt.
Ik krijg nl. weleens de indruk dat sommige lezers denken dat wij biologisch boeren. Die moet ik dan teleurstellen: wij zijn geen biologische boeren.
Ik draag het wel een warm hart toe en probeer in ons dagelijks leven heel bewust om te gaan met milieu en natuur. Vanuit onze visie hebben we zorg te dragen voor de schepping.

Het gros van de boeren in Nederland is niet-biologisch. Dat wil echter niet zeggen, dat wij geen kwaliteit leveren. We moeten aan veel regels voldoen en de melk wordt gecontroleerd op allerlei zaken als eiwitten/vetten en celgetal enzovoort.
Als je besluit om voortaan biologisch te gaan boeren, is dat heel ingrijpend. Je krijgt weliswaar wat meer voor de melk, maar je moet dan ook voldoen aan nóg meer regels. Je moet biologische brokken gaan voeren, die véél duurder zijn. Je mag geen kunstmest meer strooien, geen gewasbeschermingsmiddelen gebruiken, nauwelijks medicijnen. Voor wie een beetje besef heeft waar het over gaat, begrijpt dat het erg moeilijk kan zijn om niets in je handen te hebben als er problemen zijn. En er moet toch brood op de plank zijn (en nog wel wat meer..).
Wijzelf spuiten niet zo snel tegen onkruid en we gebruiken alleen medicijnen als het echt nodig is. De grond is bij ons zware klei, dus het verbouwen van andere (voer)gewassen, zoals veel bioboeren doen, is erg moeilijk. Ook schoffelen tussen b.v. de mais is hier erg lastig, bijna niet door te komen.
Wat ik wel erg vindt, is als boeren er echt een rotzooitje van maken en maar wat aan sjoemelen. Dit zorgt met name voor een slecht imago van de boeren. Maar er is ook veel onwetendheid.

Een heel ander gebeuren is dan nog de biologisch-dynamische landbouw.
Hierbij wordt rekening gehouden met de aarde, de maan, de zon en zelfs de sterren. In hun visie hebben de hemellichamen invloed op de groei van de gewassen. Ze gebruiken speciale preparaten om de vitaliteit van de gewassen en de bodem te bevorderen. Hierbij moet je denken aan een koeienhoorn(de runderen uit de bio/dyn. sector hebben altijd de hoorns nog, dit is een voorwaarde; veel bioboeren hebben dit ook, maar is daar geen voorwaarde) die afgebroken is en die gevuld wordt met mest en dan begraven wordt. Veel in de dynamische landbouw is geestelijk of spiritueel van aard.  Je kunt dat ook al zien aan het keurmerk van de biol/dynamische landbouw: Demeter. Demeter is de godin van de vruchtbaarheid. Voor ons als christenen is de dynamisch landbouw een stap te ver.

Het is absoluut niet mijn bedoeling om volledig te zijn met dit verhaal. Deze blog is laagdrempelig bedoeld, en jullie zullen wel snappen dat ik maar enkele dingen heb aangetipt. Maar ik denk er goed aan te doen om hier iets over te schrijven en zo te verduidelijken. Het is mij nl. gebleken dat veel mensen niet het verschil tussen het een en ander weten. En het lijkt me eerlijk om te laten zien hoe wij erin staan.

Hoe het ook zij: Gewoon boer of bioboer, het is vaak hard werken voor een beetje. Wij leunen niet de hele dag op een hekje!


Oh, rest mij nog het doorgeven van de Award:
Dat doe ik aan Nena: Eenvoudig geluk.
en aan Helena: Hollandse klei,
en aan Thara: Thara's ditjes en datjes
Alledrie zijn ze nog niet zo heel lang geleden begonnen met bloggen en ik lees erg graag bij hen.

Nu ik het dan toch over het bloggen heb: naast de waardering van de awards (en nu moeten jullie maar even ophouden daarmee hoor, ik zou ervan naast mijn schoenen gaan  lopen), geven jullie mij ook steeds waardering door volger te worden én jullie reacties. Ik wil ook nog alle anonieme lezers (waaronder familie) bedanken. Het totaal aantal bezoekers maakt mij verlegen, maar is ook een grote stimulans!

vrijdag 20 mei 2011

Koeien halen

Een poosje geleden kreeg ik een mailtje van een mevrouw, waarin zij haar waardering uitsprak over hoe ik probeer over het boerenleven te vertellen (en dat waardeerde ik weer zeer ;-)).
Zij vertelde in die mail ook, dat  ze eens een kind op bezoek had, dat werkelijk niet wist, dat melk van een koe komt. (Dat  komt uit de winkel, en de fabriek...) Dat bracht mij op het idee om ook iets over het melken te laten zien.
Ik wil dat doen in twee delen; vandaag over het halen van de koeien uit het weiland en volgende keer hoop ik foto's te hebben van de melkput.

Dat halen van de koeien is iets wat elke dag terugkomt, zolang de koeien buiten lopen. Dat dit niet voor iedereen vanzelf spreekt, ondervond Ouste Dochter afgelopen winter. Zij liep stage in de stad en daar waren enkele collega's stomverbaasd dat die koeien wel elke dag gemoken werden! Moet dat élke dag?? Ja, twee keer per dag.... zei mijn dochter. Twéé keer?? Daar hadden ze nog nooit bij stilgestaan.
(Dan heb je ook nog boeren die 3 x per dag melken én je hebt er tegenwoordig ook nog die een robot hebben.)
Wij kunnen het ons nauwelijks voorstellen, dat mensen/kinderen dat niet weten. Ik denk dat we 't ze niet eens kwalijk kunnen nemen. Aan de andere kant is daaraan te zien hoe ver de natuurlijke dingen soms van mensen af kunnen staan.

's Morgens haalt mijn Farmer de koeien zelf, maar 's avonds doen dochter en ik het zo'n beetje bij toerbeurt. Wie gaat de koeien halen? is het dan net na het eten.

Dit was gisteren, veel koeien waren al binnen.
Deze staan nog bij de pomp,
nog even een slokje water...

Ik jaag eerst de koeien die nog lekker liggen overeind, terwijl we naar achteren lopen.
Sommigen gaan al overeind als ze ons aan zien komen,
anderen denken: 't zal mijn tijd wel duren...
En die jaag ik op; Vooruit...hóp!
Hèhè.

Want als ze dan net overeind zijn, moeten ze eerst even...eh, je weet wel....

Wat heeft Oudste Zoon daar nou?
 
Het is een lieveheersbeestje...

Tussen de vlaaien laverend gaan we op de stal aan.

Als de laatste binnen is, doen we de deuren dicht.
Na het melken gaan ze weer naar buiten.
En ik ga weer naar binnen, zometeen moeten de jongens naar bed.

De combinatie van de jongens en die koeien, maakt dat ik dit stukje besluit met een zelfbedacht liedje, wat ik vaak voor  (en met...) Jongste zing, op de wijs van Poesje mauw.
Het lijkt wat onbenullig om het hier op het blog op te schrijven, maar ach, misschien vinden jullie 't ook wel leuk, zingen is goed voor de taalontwikkeling van je (klein)kinderen:

Koetje boe,
moeh, moeh, moeh,
Kom eens gauw naar (Jongste) toe.
Dan gaan wij
allebei
vrolijk springen in de wei!


dinsdag 17 mei 2011

Kletspraat

Deze week ben ik binnenshuis een beetje aan het bijwerken. Na al dat mooie weer, waarin ik best veel buiten bezig was, liep de boel binnen wat op. Dus even de puntjes op de i en flink gepoetst.
Nu nog die stapels post uitzoeken, daar kun je weleens chagrijnig van worden...
En morgen  heb ik ook weer een volle dag, dan is het de bedoeling dat ik meega met de groep van Middelste Zoon naar de bibliotheek. (Een boekengek als ik kan natuurlijk geen nee zeggen...)
Daarna met Oudste Zoon een prik gaan halen en de middag is voor het spelen met vriendjes gereserveerd. Dat mag alleen op woensdag- of vrijdagmiddag afgesproken worden. Omdat we buiten het dorp wonen is het op de andere middagen haast niet de moeite, ze zijn dan pas om half 4 uit. Bovendien eten wij vóór het melken, dus tussen 5 uur en half 6.

Middelste Zoon is echt de man van de leuke uitspraken hier. Hij denkt in plaatjes, volgens mij.
De jongens hebben van die knijpbeesten waarmee ze in bad of onder de douche spelen: een witte haai, een dolfijn, een walvis... Eén ervan is een hamerhaai, je weet wel, die hebben een kop in de vorm van een hamer. Die noemde hij steevast timmerhaai. Ik vond het zó grappig klinken dat ik hem eerst nooit verbeterde...
En vorige week had hij een brief laten liggen op school, "..van de veearts. Want die komt op school". Oh? Ik dacht nog, zeker een of ander project, wat leuk... maar hij onderbrak mijn gedachtengang met een ontnuchterend : "daar moeten alle kinderen even naar toe." Ooo, je bedoelt de schóólarts! "Ja, dat zeg ik toch! En die brief moet weer terug naar school."
Ach, een echte boerenzoon kun je dat niet kwalijk nemen... hij hoort vaker over de veearts praten dan over een schoolarts, nietwaar.
Ik heb hem toch nog maar even het verschil uitgelegd...
Jongste lag net zo op de stoel.
'k Heb hem maar op de bank gelegd met een dekentje over hem heen.
Hij sliep bijna nooit meer overdag, maar na de meivakantie doet hij zowat elke dag een tukkie.
Kun je nagaan wat een energie het kost om twee grote broers een hele week lang bij te houden...

zaterdag 14 mei 2011

Vogelnesten op het boerenerf

Ze vliegen voortdurend heen en weer, met strootjes, hooi of gras in hun snavels. Natuurlijk heb ik het over de vogels.
De boerenzwaluwen schieren soms rakelings over me heen, op zoek naar eten. Wat een geweldige vliegers zijn dat toch. Zo wendbaar en vlug.
Dit is een van hun nesten, deze zit in de garage.
Wat kunstig is zo'n nest toch. Met modder plakken ze de boel aan elkaar.

De witte kwikstaart heeft ook ergens een nestje, we weten alleen niet waar.
Ooit had een paartje een nest gemaakt in de maaier, die op de kuilplaat stond. Gelukkig had Farmer er erg in. Toen hij moest maaien, heeft hij het nestje met eitjes en al eruit gehaald en in ons broedmachientje gezet. Na zo'n 4 uur was het maaien gedaan en heeft hij het tergugeplaatst. De kwieke kwikstaartjes waren snel weer terug en het broeden ging weer gewoon verder... 
Dit paartje Turkse Tortelduiven zit in een van de stallen.
Die duiven kunnen echt zo flikflooien met elkaar, als ze elkaar koerend het hof maken.
Merels en mussen zitten ook wel in de stal. Eksters, schitterende vogels, maar brutale rakkers, hebben een nest in een van de bomen op de rand van de tuin. Ook de kraaien ontbreken niet, maar van kraaien kunnen we nog wel last hebben, die pikken het plastic van de kuilen kapot.

Er zit zelfs een nest van een buizerd, langs het koeienpad. Dat wordt wel uitkijken, die vogels zijn flinke knapen en kunnen nog weleens agressief zijn als ze jongen hebben!
De jongens hebben een speelboot in de tuin, die heeft Farmer van allerlei materiaal zelf gemaakt. Die moet nog geverfd worden, maar dat stellen we nog maar uit, want in de stuurhut...
maakt een paartje koolmezen hun nest.

Ze vliegen af en aan, hebben haast!
Want in mei leggen alle vogeltjes een ei...

Dus mogen we wel opschieten, lijken ze te denken!

De jongens mogen nu niet al te lang in de boot spelen. Een paar uurtjes kunnen ze er spelen en daarna moeten ze er weer wegblijven van ons. Een poosje later hoor je dan de karakteristieke tweetonige zang weer, en nog wat later gaan de mezen weer verder met hun nest, af en aan...

De jongens snappen dat wel hoor. Gelukkig zijn er zoveel andere dingen te doen...
Lekker kledderen met zand en water bijvoorbeeld.
We hebben in de moestuin ook maar de sproeier aangezet.
Het water komt van de puls, die we een aantal jaar geleden hebben laten slaan.
De zandhoop ligt naast de moestuin en het water komt een hoekje eroverheen.
Geweldig toch?

Ik heb gisteren ook nog wat anders gedaan. Doordat ik niet op blogger kon, dacht ik, straks ben ik alles kwijt... Dus heb ik een Word-bestand aangemaakt en plak ik al mijn blogberichten met jullie reacties (die ik altijd zo waardeer) erin en kan ik het van tijd tot tijd op een USB zetten. 'k Vind het een naar idee, dat ik zomaar alles kwijt zou kunnen raken. Ik bedoel, het kost best tijd om de stukjes te maken, daar doe ik mijn best voor en denk erover na hoe ik het zal verwoorden. Dan wil ik dat toch wel bewaren voor later.

Tenslotte wens ik iedereen een goed en fijn weekend toe!

woensdag 11 mei 2011

Poten, verspenen en beregenen

Telkens tussendoor zijn we druk geweest met de moestuin. Mijn schoonouders hebben de boontjes gelegd, zij eten ook mee van de opbrengst van de tuin. Ze wonen op hetzelfde erf en schoffelen vaker dan wij het zelf doen. De snijbonen waren vorige week al gelegd. De aardappels en uien zijn gepoot en gisteren hebben we de gezaaide prei en paprika uitgepoot. Mijn Farmer was nog wat bessenstruiken wezen halen en bracht ook nog koolplanten mee én een nieuwe rabarberplant!
Ik had gisteren nog eens rondgesnuffeld op internet en las ergens dat rabarber om de 8 jaar ongeveer verpoot en verjongd moet worden. En dat hij in droge perioden extra water behoeft. Geen wonder dus, dat onze plant het niet meer zo goed deed... Nu wil ik dus de oude plant eruit halen, in enkele stukken verdelen en opnieuw poten. Dan kunnen die samen met de mooie nieuwe plant op een hoekje bij de koolplanten. Ik ga vandaag nog op zoek naar een beetje gedroogde koemest, dat wordt dus koeien halen met schepje en zak ;-). Dat doe ik dan een beetje door de grond heen, de wortels mogen niet direct in aanraking komen met de mest. Het komende seizoen zullen we waarschijnlijk nog geen rabarber hebben, je mag nl. geen roofbouw plegen op de planten, er moeten altijd 3 à 4 stengels overblijven. Maar hopelijk volgend jaar des te meer! Rabarberstengels moet je trouwens altijd afdraaien en niet snijden.

Ik had ook nog wat bloemensoorten gezaaid, waaronder boerenorchidee. Ik wist niet eens dat die bestonden maar zag een zakje zaad ervan en het leek me leuk om te proberen. Het zaad waas minuscuul klein, maar is heel goed opgekomen. Dus heb ik ze verspeend.
Ieder kluitje had wel minimaal 5 plantjes.
Voorzichtig losmaken en ieder plantje in een apart vakje gezet.

Er sneuvelden wel wat, maar met zo'n groot aantal is dat onvermijdelijk
en ook niet zo erg.
Er zijn er nog genoeg over.
Ze kunnen weer wortelen en groeien.

Het blijft maar droog. Omdat we geen overjarige graskuil meer hebben, heeft Farmer toch maar de beregening aangezet. Wat een werk brengt dat met zich mee. Om de 3 uur moet die worden verplaatst. Farmer maakt er een sport van om het zo snel mogelijk te doen, binnen een half uur is hij er weer mee klaar. Er gaat heel wat dieselolie doorheen op een dag. Kosten zijn waarschijnlijk al gauw tegen de 100 euro per dag...

Hoewel het land dus snakt naar regen, genieten we toch van het mooie weer. Er is geen tijd van het jaar dat het zo plezierig is om buiten te eten, omdat er nog niet zoveel wespen en vliegen zijn. 

maandag 9 mei 2011

Zelf jam maken....dat doe ik zo graag!

Vorige week heb ik tussen de bedrijven door ook nog wat gedaan...
We zijn bezig met het leegeten van de vriezer. Ik heb er 2: een vrieskast en een - kist. Die kist is al aardig leeg aan het worden. Nog iets leger, en dan stop ik al het goed van de vrieskast in de vrieskist. Zo kan ik op mijn gemak de kast schoonmaken. Daarna alles weer overhevelen, en de kist schoonmaken. Daar kan dan te zijner tijd het verse spul weer in, wat we hopen te oogsten.
Eén van de dingen die ik nog tegenkwam, was een aantal dozen met aardbeien. Nog van 2008, dus die zijn elke keer vergeten/blijven liggen. Hoog tijd om daar iets mee te doen. De kwaliteit ervan was vast wel achteruit gegaan, maar jam kun je er allicht nog van maken.
Om jam te maken gebruik ik altijd de gewone geleisuiker die je in de supermarkten kunt kopen en volg ook gewoon de aanwijzingen op het pak. Dus een kilo fruit op een kilo suiker. Maar bij pectine-arme vruchten zoals aardbeien, ga ik uit van 900-950 gram op een kilo suiker. Echter was de hoeveelheid die ik had 850, dus deed ik er een appel bij, die ik in kleine stukjes sneed. Dat geeft een frisse smaak aan de jam. Toen de aardbeien ontdooid waren, deed ik ze met de appel in de soeppan, ik roerde de suiker erdoor en zette het een nachtje in de kelder. Dat doe ik tegenwoordig bijna altijd, de suiker trekt er dan goed in, de jam wordt er uiteindelijk dikker van.

"s Ochtends, na het opruimen van de ontbijtboel begin ik eraan.
Eerst de jampotjes uitkoken. Eigenlijk moet je dat met soda doen, en dan naspoelen.
Maar ik ben lui en doe dat zonder soda.

Als het goed kookt (flink borrelt) nog 4 minuten doorkoken,
al roerend. Dit vind ik het leukste van de hele jammakerij.
Vraag me niet waarom.... ik vind het enorm ontspannend.
Lekker roeren, terwijl de zoete geur zich door de keuken verspreidt....
Ik gebruik ook wel de speciale geleisuiker, waarbij je 1250 gram vruchten doet op een pond suiker. Dan heb je minder zoete jam. 
Maar die heeft een teleurstellende korte kooktijd nodig van 1 miezerige minuut...

Deze handige trechter kocht ik vorig jaar, zo gaat het vullen vrijwel zonder knoeien.
Zie je de appelstukjes zitten? Omdat ik ze de avond ervoor al met de suiker had toegevoegd, is de suiker er helemaal ingetrokken en blijven ze heel.

Daar waren onze jongedames niet zo over te spreken (ik vond het wel lekker),
dus maakte ik een aantal dagen later nog eens dezelfde jam,
maar voegde de stukjes appel net voor het koken pas toe.
En toen werden de stukjes wel zacht en glazig.
Dat schaaltje is die dag nog leeggegaan...

Ik krijg altijd zó'n voldaan gevoel van het maken van jam!



vrijdag 6 mei 2011

Hoe onze jongens zich vermaakten

Wat beleefde ons stel boerenknullen zoal in de meivakantie?


Ze hielpen mee om de banden op te ruimen.
Bij het kuilen weer meegereden met de tracktor.

Van de grote zandhoop maakten ze een olifantenland.
Daar leven olifanten en bilzwijnen.
Die laatsten zijn een nieuwe soort, die hebben ze daar zelf ontdekt.
(Ze zijn het geloof ik zelf...)

En deze prikkelbal bracht Snuf mee.
Je snapt niet hoe ze het voor elkaar krijgt, maar Snuf pakt hem gewoon in haar bek.
Het mag niet van ons...

...want egeltjes laat je met rust!

We zijn nog een middagje weggeweest en verder speelden ze nog winkeltje met lege verpakkingen, en voetbalden op het grasveldje, af en toe even computeren...

De week is omgevlogen! 


donderdag 5 mei 2011

Award gekregen

Gisteren opende ik mijn  mailbox en vond daarin de reactie van Tineke (Onder de knotwilg) dat ze een award voor me had! Ik hou me eigenlijk niet zo bezig met die dingen, maar ik ben heel blij met die waardering. Dus Tineke, dank je wel!

En dan neem ik de gelegenheid maar te baat om iedereen te bedanken die de moeite neemt om mijn stukjes te lezen. Ik zie het natuurlijk wel aan de statistieken en de volgers en vooral aan jullie reacties, waarover ik best verbaasd ben.
Eén ding weet ik wel: ik ben een echte kletskous blijkbaar, want echt korte stukjes kan ik geloof ik niet schrijven... Alleen op vrijdag laat ik meestal de beelden meer spreken, maar ook dan heb ik nog de nodige babbels.

Nu heb ik nagedacht over het doorgeven van de award, en ik moet zeggen dat het best wel lastig is om een keuze te maken.

Ik heb gekozen voor:

Dagelijks leven bij de Achterbergen. Karien schrijft bijna elke dag een kort (vind ik dus knap...) en pakkend stukje, vaak vermengd met humor.
See a ladybird. Trudy schrijft heel gezellig en is volgens mij net zo'n kletskous als ik.
Alzheimer: Stapje terug. Inge schrijft laagdrempelig en eerlijk over de belevenissen met haar vader. Ik heb veel bewondering voor wat ze allemaal doet.

Deze keuze wil niet zeggen dat ik andere blogs niet waardeer; integendeel!

Nou, de jongens dansen inmiddels om me heen. Ik ga dus gauw achter de computer vandaan en me eens met mijn schurkjes bemoeien!






woensdag 4 mei 2011

Boerenverdriet

Je hebt in de tuin wel onkruid (ja, jullie ook?). Eén ervan is zevenblad, ofwel tuinmansverdriet.
Er is ook boerenverdriet. Daarover gaat dit stukje.

Wij zijn gek op vogels. In de tuin, in de volière, in het weiland... Maar alles waar 'te' voor staat is niet meer leuk.
Te veel ganzen. Ganzen zijn op zich prachtige beesten. En ik vind het altijd een machtig gezicht als je ze ziet vliegen in een v-vorm.
Honderden winterganzen waren er wel in ons weiland. Winterganzen, daar is het beleid voor dat we die gastvrij ontvangen. Er zijn daarvoor gebieden aangewezen, boeren die daar hun bedrijf hebben krijgen daar ook wat schadevergoeding voor. Wij krijgen echter niets, ook al zitten we hier tussen de grote rivieren (Bommelerwaard), wat erg aantrekkelijk is voor die beesten natuurlijk. Er zijn ook wel veel meer ganzen bijgekomen de laatste jaren. De populaties in Nederland zijn sinds de jaren 70 verachtvoudigd.

Maar zomerganzen, dat is een ander verhaal. Dat zijn ganzen die hier het jaar rond blijven en hier broeden. Ganzen die eigenlijk zouden moeten broeden in het noorden van Europa, maar steeds meer hier blijven om te broeden.
Het is echt een probleem geworden. Ieder jaar komen er meer broedparen bij. Ze eten veel en inefficiënt: Driekwart ervan wordt onverbruikt weer uitgepoept. Met hun zwemvliezen vertrappen ze het overige gras en een vervuilde wei blijft achter.
Eigenlijk worden de ganzen geacht om te fourageren in de natuurgebieden, waarvan Nederland er steeds meer krijgt. Natuurbeheerders krijgen massa 's geld. Waar het voor gebruikt wordt, weet ik niet, maar niet voor beheer van hun gebieden. Het zijn nl. wildernissen geworden, geen wonder dat de gans daar niet wil eten. De ganzen laten zich niet dwingen en eten veel liever van het smakelijke, eiwitrijke gras van de boeren. Dat de boer daarbij (veel!) schade lijdt, omdat hij minder voer overhoudt voor zijn koeien, daar bekommeren zij zich niet om. Boeren die nabij natuurgebieden wonen lijden enorme schade. Gelukkig grenst ons weiland niet aan zo'n gebied, maar er zijn er hier ook steeds meer. Grauwe ganzen en ook de agressieve Canadese ganzen. Toen wij onlangs gekuild hebben, hadden we toch een derde tot de helft minder gras! Vooral de percelen langs de watergangen brengen minder op.

Het enige wat wij mogen doen, is ganzen verjagen. Dat wij daarbij dan ook de kieviten, de grutto's, wulpen en scholeksters verjagen is natuurlijk in tegenstelling met het beleid van natuurliefhebbers om de nesten van deze prachtige weidevogels te beschermen. Bovendien heeft het weinig zin, want tegen de tijd dat Farmer weer terug op het erf is, zijn de ganzen alweer terug, al dan niet op een ander perceel, of dat van de buren, die er evenmin blij mee zijn. Eieren schudden mag alleen maar als er toestemming is, en ze hebben hun nesten vooral aan de overkant van de wetering, tegen de spoordijk. Staatsbosbeheer en Natuurmonumenten laten ook geen mensen/vrijwilligers toe om dit ter hand te nemen.
Afschieten mag alleen in speciale gevallen en moet worden aangevraagd. Voor wie dat zielig vindt: vliegen sla je ook dood. Natuurlijk heb je daarbij een heel ander gevoel; dat vind ik ook. Maar als iets een plaag wordt, moet er ingegrepen worden. Inmiddels zijn er echter in zo'n rap tempo zo'n groot aantal ganzen bijgekomen, dat het afschieten van enkele ganzen maar een druppel op de gloeiende plaat is. Bovendien schijnt dat in de samenleving gevoelig te liggen, al vraag ik me af of dit niet door een heel klein aantal mensen wordt gezegd met een heel grote mond. Er zijn al diverse gesprekken geweest tussen de belandhebbende organisaties, maar hebben tot nog toe nergens toe geleid.

Geen grappig en leuk verhaal deze keer. Maar het leek me niet eerlijk om alleen maar de leuke kanten van het boerenleven te laten zien. En het gaat trouwens niet alleen de boeren aan, al krijgen wij al snel de zwartepiet toegespeeld. Pas nog hoorde ik over een fervent vogelaar, die ook vond dat ze al veel te lang hebben gewacht met het afschieten van de ganzen. Ze domineren de andere vogels, waarvan een heel stel het toch al moeilijk had.

Voor de geïnteresseerden verwijs ik nog naar dit commentaar en deze samenvatting  uit de Boerderij.

maandag 2 mei 2011

Drukke dagen

Pfoe, we hebben een aantal enerverende dagen achter de rug.
Vrijdag kwamen mijn zus en zwager. Ze wilden zelf hun pas overgenomen vouwwagen opzetten, en het is de bedoeling dat hij ook hier gestald wordt, dus waar kun je dat dan beter proberen? Ze kwamen net toen ik het eten aan het klaarmaken was en waren van plan een frietje te halen in de buurt... Daar wilde ik niet van weten: friet bakken kan ik zelf ook, dus je eet maar mee hoor.  Drie personen meer (neefje was er ook nog bij) maakt ook zoveel niet uit. Ik was met de bereiding van aardappelröstikoeken bezig. Zus had dat nog nooit gemaakt en hielp gelijk maar mee, gezellig! Ik heb het recept al jaren, maar pas zag ik het bij het programma melk en honing ook voorbijkomen, dus hier kun je ook een recept vinden. Alleen doe ik er ook een uitje doorheen. En gewoon ijsbergsla erbij.
Toen Farmer binnen kwam heeft hij de friet gauw nog gebakken, zo was er zeker voor ieder genoeg. Daarna ging ik de koeien halen, terwijl zij de tent probeerden op te zetten. Dat bleek nog een heel gedoe en wij zijn als zussen er tussenuit geknepen om op kraamvisite te gaan bij een nichtje, die vorige week een baby had gekregen. (Het eerste achterkleinkind van mijn moeder!) Anders komt er toch niet van  en de mannen hadden het intussen voor elkaar gekregen om de tent stevig op te zetten. Toen farmer klaar was met melken heeft hij mijn zwager geholpen. Toen we thuis kwamen zaten ze net aan de koffie.

Zaterdag waren er spelletjes op het dorp voor de kinderen. Daar moest ik naar toe met de jongens.
Ook nog vrijmarkt, dat was ook gezellig. De opbrengst van onze spulletjes viel wel wat tegen, maar toch nog zo'n 40 euro. Daar hadden we zelf ook weer wat plantjes van gekocht, en de jongens wilden ook wat kiezen.
 Oudste had een nog gave kiepkar voor 2 euro op de kop getikt.

Thuis nog eten, intussen was het al 6 uur, opruimen, jongens wassen en naar bed brengen. Middelste dochter halen, die was met een paar vriendinnen naar Utrecht geweest, en toen ik eindelijk eens dacht te kunnen gaan zitten, belde Framer. Die was ook nog niet binnen, maar ik wist dat de pinken nog om moesten naar een ander weiland. Bleken die dus door de draad te zijn gegaan.... Dochters en ik dus mee vangen. Toen we weer binnen waren was het al bijna half 11... Eigenlijk hadden we die avond nog een verjaardag, maar ik had al  half en half afgesproken, dat we een andere keer zouden afspreken. Ik probeer altijd wel veraardagen bij te houden, anders kom je nergens meer. Maar eigenlijk hou ik er helemaal niet zo van. Geef mij maar een 1 op 1 gesprek, dat vind ik veel waardevoller. (Maar dat kun je ook niet altijd doen natuurlijk.)

Ik was zondag eerlijk gezegd behoorlijk versleten. Het akeligst vind ik daarvan dat ik er zo snauwerig van word, terwijl ik dat eigenlijk niet wil. Deze week hebben de kinderen allemaal vakantie. De meiden zijn alledrie werken, alleen de ochtenden, en Jongste dochter voor het eerst.
De jongens vermaken zich meestal wel, en het huishouden doe ik deze week maar met de franse slag. Deze week moet er ook gekuild worden, de regen blijft toch nog uit. Ook nog naar de stad voor schoenen en een jas. Jaja, spil van het gezin...

Ik heb het niet gelezen, maar er schijnt een boek te zijn met de titel: van stresskip naar moederkloek. (Waarom spreekt die titel me nu toch zo aan...?) Eigenlijk ben ik best een stresskip, kan niet zoveel tegelijk hebben.
Maar deze week ga ik kloeken hoor.

Alhans een poging wagen.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...