Jolanda

Jolanda

Pagina's

donderdag 29 december 2011

Rustig vakantieweekje

De dag na Kerst  zijn we even flink het huis doorgegaan, ik beneden en twee dochters boven. (Oudste dochter is deze weken aan het werk.) Zo kwam er ruimte om op woensdag naar de stad te gaan. Jongste dochter moest nog een winterjas en gelukkig slaagden we al in de eerste winkel. Met 50 % korting,  erg leuk. Anders zou ik de jas te duur gevonden hebben maar nu viel hij in het normale budget. Verder nog wat gewinkeld en geneusd, het was gezellig. De jongens waren bij Farmer gebleven, zo had ik eens tijd voor de meiden alleen.

De jongens verdelen de vakantietijd over buiten spelen en computeren, en na veel met de lego te hebben  gespeeld, hebben ze zich nu weer gestort op de duplo. Af en toe is er ook een ruzietje... maar over het geheel genomen kunnen ze het best goed vinden met elkaar. Zeuren, dat vind ik minder. "Mag ik achter de computer?", terwijl ik al duidelijk heb gezegd dat ze dat nu niet mogen omdat ze gisteren een flinke poos erachter hebben gezeten. Of "Kweenietwatikmoetdoen...", op zo'n toon dat je weet: al draag ik 100 dingen aan, hij heeft er toch geen zin in. Gewoon even aan zijn lot overlaten, dan krijgt zijn brein uiteindelijk wel een impuls. En nu zit-ie lekker te verven.

Zelf heb ik de was weggevouwen, wat resulteerde in drie volle manden om in de kasten te bergen. En ga ik zo sokken stoppen, er lig alweer een stapeltje te wachten. Verder brei ik aan zo'n kronkelsjaaltje, van die wol dat lint is wat je uit moet rekken. Wel grappig om eens te doen, maar ik heb toch liever gewone wol om te breien. En ik lees, in de tijd die me daar nog voor gegund wordt.
Wat de boerderij betreft; het is nu vrij rustig. Weleens een klusje buiten het normale werk en verder is het ook een beetje vakantie voor mijn Farmer, hij doet het deze week rustig aan.

Zo aan het eind van het jaar denk je vaak terug. Wat het bloggen betreft is 2011 het jaar geweest waarin ik daarmee begon, en nog steeds vind ik het leuk om te doen. Daar helpen alle reacties zeker aan mee! Ik lees ze altijd erg graag. Alle volgers en meelezers: bedankt! Ik wens iedereen tenslotte een goede jaarwisseling toe en een gelukkig 2012.

vrijdag 23 december 2011

Bijna kerst

Het was een relatief rustig weekje. En dat had ik nou net nodig! Weer een keer tijd gehad voor het bakken van koekjes. Ik had het deeg voor het avondeten al klaargemaakt en in de koelkast weggezet en na het eten mochten de jongens de koekjes vormen. Het was een tijd geleden dat zij dat gedaan hadden en ze vonden het dan ook superleuk. Jongste sprong van enthousiasme op en neer, steeds als ik zijn lapje deeg weer uitrolde.


Ik geniet dan dubbel: van de koekenbakkerij zelf én het plezier van de kinderen. en wat ruikt het huis weer heerlijk! Daar word ik ook altijd rustig van.
Vanmiddag heb ik tulband gebakken, voor de komende kerstdagen, één met rozijnen en krenten en één met ook nog sukade en vruchtjes. Dit om tegemoet te komen aan alle individuen in dit huishouden... 


De oven heeft wel kuren: de temperatuur loopt veel verder op dan de bedoeling is. Zet ik hem op 160 graden, dan schiet-ie door tot over de 200! Dus ik stel hem nu veel lager in, en met de oventhermometer erbij lukt het dan wel. Maar ik moet er eens iemand naar laten kijken. Waarschijnlijk is het de thermostaat.

De kinderen zijn inmiddels heel erg aan vakantie toe. Er heerst hier zeker iets, want van de week hadden we bijna allemaal van die vage klachten. Hoofdpijn, buikpijn. Net niet en soms net wel genoeg om niet naar school te kunnen. Vanmorgen had ik de twee jongens thuis gehouden want één had overgegeven vannacht en de ander had ook pijn in z'n buik. Maar wisselvallig als het weer dat ze zijn, na een groot deel van de ochtend wat landerig rondgehangen te hebben, zaten ze daarna elkaar achterna, waarbij ze het bankstel niet ontzagen. En toen er ook nog een bloempot omging, heb ik ze naar buiten gestuurd: ga daar maar uitrazen. En ze hebben de schoonste schik gehad de verdere middag, dus dat was net wat ze nodig hadden.

Ik maakte iets voor boven de kast, omdat ik het daar zo kaal vond. Ik wilde eerst een krans maken, maar dat kan later altijd nog en dit vond ik nu wel leuk.

Ik wil nog een iets grotere ster maken voor aan de deur.
Maar ik weet niet of er nog van komt....

Ik hou niet van overdadigheid met de kerst. Dat heeft namelijk niets met de inhoud van het kerstfeest te maken. Niet wat eten betreft en niet wat versieringen betreft. Ik houd het graag eenvoudig. Natuurlijk zorg ik wel voor iets extra's: tenslotte is het een gedenkfeest. Tweede Kerstdag willen we gourmetten, dat is gezellig, met het hele gezin. Dat doen we met de middag, want 's avonds is dat teveel haast-je-rep-je. Er moet dan natuurlijk gemolken worden en daarna zou het veel te laat worden voor de kleinsten. Veel mensen realiseren zich niet dat dat melken altijd doorgaat, ook op zondag en de feestdagen.

Zo meteen ga ik de jongens naar bed brengen en de boel nog even glad maken. Ook wil ik de wasmand graag leeg hebben, dus ik ga maar gauw weer verder.

Ik wens alle lezers goede en gezellige dagen toe!

dinsdag 20 december 2011

Ordenen geeft ruimte en rust

Gelukkig is aan de hectiek een eind gekomen en ik weet weer eens heel zeker dat niets zo goed voor me is als het normale ritme. Door verschillende oorzaken heb ik de laatste weken zo'n beetje op de toppen van mijn vermogen gebalanceerd en ik ben blij dat ik deze week een beetje kalm-aan kan doen. Er is wel deze week de kerstviering van school, maar verder alleen de gewone dingen en dat is me nu even druk genoeg! Mijn hoofd wil rust-rust-rust. Mijn lijf ook, trouwens. Brrr.... ik moet nog een beetje wennen aan de kou.

Ondertussen ben ik stapje voor stapje verder gegaan met het opruimen van de hobbykamer. Er is al het een en ander weggegaan, maar het meeste herorden ik. En daar krijg je ook ruimte door. En het lijkt me nou zo prettig als ik straks weer weet waar alles ligt....

Voorbeeldje: Rechts van de naaitafel zit een raam, waar het erg door tocht. Ik vond nog oude gordijntjes tussen de rommel, die nog heel goed zijn. Ze waren alleen weggehaald uit de kamer van dochter omdat ze te kinderachtig werden. Even gekeken en ja hoor, de maten ervan zijn goed. Farmer scharrelde tussen de rommel achter (tja...) nog een bruikbare rail op. Haken vonden we ook al snel, in een laatje van een roestig opbergkistje, ergens in het raam. Nu nog runners. Voor ik ze plaatste op mijn boodschappenlijstje eerst toch wat laden nagekeken, losse bakjes doorzocht en ja hoor! Hier een zooitje en daar warempel nog een bakkie, met elkaar genoeg!


Al is het gordijn niet zo dik, het scheelt toch. En het staat nog best gezellig zo.
Maar het drukte me meteen met de neus op de feiten: al die losse bakjes met schroefjes, haakjes, riempjes, snoertjes, onderdelen van... ja, van wat? Dat werkt toch niet. Dus alles wat ik tegenkom wat daarop lijkt, gaat nu in één kast, keurig gesorteerd. Anders nog iets?


Er staat daar een oude kerkbank, die Farmer heeft verbouwd tot opbergbank. Daarin zitten al mijn stofjes, die ik in voorgaande jaren, ijverig als een hamster, heb vergaard. Waar ik me nu van afvraag wat ik er allemaal mee moet. Op zo'n nuchter moment zie je dat óf ik heb mezelf steeds weer overschat omdat ik dacht: dat-en-dat ga ik hier effe mee doen, óf ik  heb gewoon een berg vlagen van verstandsverbijstering gehad.


 Ik koop al een aantal jaren geen stofjes meer, dus ze zijn allemaal al ouder. Er zitten echter nog wel heel mooie tussen, o.a. flinke lappen spijkerstof, die ik ooit in een opheffingsuitverkoop heb gekocht, voor een prikkie. Ik heb alle lappen wat geordend, ben weer helemaal op de hoogte met wat ik heb. Wegdoen wil ik ze (nog) niet, ik wil eerst eens kijken of ik er nog iets mee ga doen. Alle kleine restantjes heb ik in mandjes gedaan. Losse stukken spijkergoed (voor reparaties) heb ik ook apart in een bak gedaan, en zo meer.
Het geeft rust om te weten wat er is, om weg te doen wat ik echt niet meer hoef, en om systeem aan te brengen.


's Avonds doe ik niet zoveel meer, voor de jongens op bed liggen en de boel een beetje is opgeruimd is het allang koffietijd geweest. Ik strijk nogal eens 's avonds en verder lees ik de kranten en bladen door. Ook pruts ik nog wat aan een haakwerkje.


Of leg ik weer een paar stukjes aan van de puzzel die op tafel ligt. Eén van de kinderen heeft die opgezet, maar wie wil, legt een aantal stukjes aan. Zo werkt dat hier. Soms samen, ook gezellig.

En 's ochtends, als de anderen allemaal weg zijn....

.... sudderen Jongste en ik lekker verder.... nu kan het nog (ben toch niet zo fit). Het laatste weekje dat hij  nog thuis is. Omdat hij D.V. half januari jarig is, mag hij na de kerstvakantie gelijk beginnen in groep 0. Halve dagen, tot de zomer. En voor iemand mij een lege-nest-syndroom wil aanpraten: dan ga ik gewoon lekker verder met ruimen.
En misschien... misschien kan ik dan eens dingen gaan doen, die al zo lang moeten gebeuren... foto's uitzoeken, het plafond schoonmaken, er moet nog wel wat geverfd en gesausd worden.
Waarschijnlijk kom ik dan nog niet aan alles toe. Maar ik moet niks, ik mág heel veel doen, dat hou ik mezelf maar voor.

woensdag 14 december 2011

Ridders in het hooi!

Vanmiddag was er dan een kinderfeestje in de herhaling: Middelste zoon vierde met zijn vriendjes z'n verjaardag. Na de pannekoeken diste ik een verhaaltje op over een Slot Leeuwardus en een koning Leonard, die overvallen werd door gemene roofridders. Maar de verstrooide ridders verzamelden zich weer en eenparig togen ze, al dan niet gewapend naar het kasteel om  het terug te veroveren.... Zeven man sterk waren ze, met onze eigen 3 knullen maakt dat 10, plus het buurmeisje dat plotseling een jonkvrouw bleek te zijn.
Hier volgen er foto's van, jammer genoeg zijn ze van slechte kwaliteit, maar 't was vrij donker op de hooizolder.

Farmer had een heus kasteel gebouwd (de hoop uitgehold).
En het gevecht brak los. 
Hier kruipt er één naar binnen, door de poort....

En hier zie je hem aan de andere kant in het kasteel komen.
Intussen was het kasteel zogenaamd ingenomen, maar de schermutselingen bleven doorgaan.
Een vriend bleek ineens een vijand en andersom.... roerige tijden!

De ingang werd goed bewaakt!

Maar aan de andere kant dreigt ook gevaar....
ze klauteren tegen de muren op!
(Overal lag een dikke laag hooi omheen.)

En over de muur heen!

Zo leuk als je ze tegen elkaar hoort...
Twee sluipen langs het kasteel.... Zegt de één: "Wat zijn wij?"
"Schildwachters....", is het antwoord. 

Natuurlijk moesten ze mij ook hebben. Gevangen werd ik!
Ook al wilde ik niet in een donkere kerker, ik moest erin. Bij de ratten!
"Ach, wie kan me nu nog bevrijden?' riep ik.
Zei er één: "je vader" (dat is Farmer dus).
Maar Jongste zoon vond dat maar zo-zo, hij pakte mijn arm en trok me eruit. 
Terwijl Farmer de ridders van me weerde, bevrijdde Jongste mij.
Is dat niet dapper?

Nu zijn ze alledrie allang weer onder de wol. En mij rest nog het stro en hooi op te ruimen in de bijkeuken. 
Overmorgen is de bedoeling dat de familie nog komt voor beide jongens, en daarna mag het van mij weer "back to normal" zijn! Hoewel... dan is er de Kerstviering van school alweer... en voor je het weet de vakantie. Daar zijn de kinderen hier, ook de grote, trouwens allemaal wel aan toe! 

vrijdag 9 december 2011

Over losse blokjes en loslaten

Een stuiterende middelste zoon herinnert me voortdurend aan zijn komende verjaardag, over een paar nachtjes... De andere jongens stuiteren van de weeromstuit ook vrolijk mee natuurlijk. En het was steeds zo rustig geweest! Oudste zoon was niet zo zenuwachtig voor z'n verjaardag geweest en met sinterklaas hebben we het heel rustig gehouden.
Ze hebben allebei iets van lego gekregen en nu ligt alle lego natuurlijk op de vloer. Alles wordt weer eens opgebouwd. Wat een gezoek! Vroeger zat alles in één grote bak, maar sinds ze een aantal wat grotere dozen hadden gekregen, is dat haast niet meer te doen. De gebouwen en auto's bewaren ze meestal wel een tijdje in een kost, maar na verloop van tijd is alles uit elkaar. Al die losse blokjes! Omdat het bouwen op den duur één grote speurtocht werd, en de lego daarom bijna niet meer tevoorschijn gehaald werd, heb  ik daar wat op verzonnen. Ik heb alle lego gesorteerd op kleur en in lege ijsbakken gedaan. Wieltjes in van die kleine legodoosjes. Dat is een heel werk, maar de jongens hielpen zelf mee en daarna ging het zoeken een stuk makkelijker. Er is één nadeel: als de bak vol zit, gooien ze het alsnog leeg. Het is de bedoeling dat ze dat doen op een dienblad, maar ik moet ze nog best aansporen om het van tijd tot tijd weer terug te doen.  Ik zou eigenlijk iets lagere, bredere bakjes moeten hebben. Misschien zo'n ladenkastje waar je normaal gesproken papier in bewaart... Hoe doen anderen dat?


Vanmiddag wilde oudste dochter naar Den Bosch, met de trein. En ze wilde middelste zoon meenemen. Ze moesten dan met de trein en ik dacht aiai, want juist dat jongetje is hier het snelst kwijt, hij blijft nooit zo goed bij me. Ik hield mezelf voor: 1. oudste dochter is volwassen, 2. ze heeft een goed verantwoordelijkheidsbesef (altijd gehad trouwens) en 3. middelste zoon is bijna 7, hij kan best bij haar in de buurt blijven. Toch moest  ik even een knopje omzetten om hem mee te geven, eerlijk gezegd. En het gebeurde ook niet voor we het mobiele nr. van oudste dochter op z'n hand hadden geschreven en ik hem goed had verteld wat hij moest doen, stel dát hij oudste kwijt zou raken..: NIET de winkel uitgaan, maar naar een kassa gaan en daar vragen of ze dat nummer zou willen bellen.... Natuurlijk allemaal goede voorzorgsmaatregelen, maar ooh.... wat is dat loslaten lastig!
Wat een snuit had middelste zoon, toen hij zwaaide als afscheid. Zo'n avontuur.... met de trein! Toen kon ik het wel loslaten. Oudste dochter is verstandig en eigenlijk is het toch heel erg leuk dat ze met haar kleine broertje op stap wil!
En het is allemaal goed gegaan. Oudste geslaagd voor een stel kleren en middelste zoon had z'n gymschoenen. Allemaal weer een ervaring rijker!

maandag 5 december 2011

Beesten binnen en boerderijfeestje

Wat hebben de koeien dit jaar lang buiten gelopen! Dat gebeurt niet vaak, tot eind november. Ze gingen ook graag nog even naar buiten, al was er niet zoveel gras meer. Ze werden natuurlijk ook bijgevoerd en ze konden naar binnen wanneer ze maar wilden. Het weer was steeds ook nog zo mooi, de natuur is gewoon in de war. De hortensia's waren hier weer uitgelopen en er bloeien op dit moment zelfs nog rozen!


Maar sinds vorige week lopen de koeien dan toch binnen. Het eerste wat dan weer gebeurt is het scheren. Jaja, niet alleen schapen worden geschoren, ook koeien!


Farmer heeft van alle melkkoeien de uiers vast gedaan. Dat is vooral omdat ze dan schoner blijven, wat natuurlijk handiger en hygiënischer is met  het melken. Later wordt dan de rest van de vacht nog gedaan. Dat is dan ook tegen het zweten. Je moet bedenken dat de koeien meestal in oktober al dag en nacht naar binnen gaan en dan loopt de temperatuur in de stal natuurlijk wel op door al die warme koeienlijven. Dan is een winterjas (vacht) niet zo nodig. Het is nu een stuk frisser geworden ineens, dus misschien zullen alleen de ruggen maar geschoren worden, scheelt dan ook weer tijd. Eind vorige week zijn ook de pinken naar binnen gegaan. Lege weilanden dus en een volle stal.

Het feestje van oudste zoon is achter de rug. Ik ga nooit ergens heen met de kinderen, waarom zou ik? Alleen als ze in groep 8 zitten, mogen ze gaan zwemmen in het Sportiom. Ook met de jongens probeer ik zo lang mogelijk de feestjes gewoon thuis te vieren. Als Farmer tijd heeft, helpt hij vaak mee om een hindernisbaan o.i.d. op te zetten, of een parcours met opdrachten. Een strotunnel, balk over de sloot, dik touw waarover gelopen moet worden (achter de trekker gespannen) e.d. Helaas had hij nu geen tijd en omdat ze vorig jaar (met ijzige kou) op de hooizolder al een hindernisbaan in het stro hadden gedaan, zette ik 's morgens een korte speurtocht uit. Nou, daar raceten ze met een sneltreinvaart doorheen! Ik liep voor de veiligheid wel mee, want ze moesten ook nog een stukje over straat en je mag hier 80 (waar niet ieder zich aan houdt). Ik kon ze amper bijhouden, laat staan foto's maken. Eén van de opdrachten was om de pinken in het land te tellen. Wat zijn pinken? vroeg er één. Jonge koeien, wist een ander. Maar oudste zoon was slim, hij zei: dan moeten we de stier vast niet meetellen! En verder ging het weer, draven naar het volgende briefje...



Toen het klaar was, bleven de gasten lekker buiten. In hun fantasiespel beleefden ze toen van alles. Gelijk hebben ze, dacht ik, profiteren nog van dat mooie weer! Kan ik mooi binnen nog wat orde scheppen. Toen ik ze een tijdje nergens zag, ben ik maar eens gaan kijken of de bandieten niet ergens op of in zaten waar ze niet horen/mogen komen, maar ze waren rustig in de stallen aan het kijken. Altijd weer mooi, tot er één zei: nou heb ik het wel gezien in al die schuren hoor, gaan we weer verder? Een paar durfden weleens te laten zien hoe stoer ze wel waren door hun voet door het voerhek heen in de stront te zetten, maar Farmer riep: Hé joh!   Nu zet je je vieze strontlaars op het bord van de koeien! Tja, vóór het voerhek wordt het voer gegooid natuurlijk - hadden zij daar erg in. Verontschuldigend grinnikend maakten ze weer dat ze wegkwamen - vooral toen opa ook nog eens flink het gaspedaal van de trekker intrapte (terwijl hij de koppeling nog in had natuurlijk...). Tijd om voer te laden, wegwezen jongens! Dus gingen ze weer verder.... op de piratenboot, in de hut, struinen door de tuin en op de skelter. Ze wilden niet eens meer wat anders doen - ik vond het best. Om 4 uur bracht ik het stel naar huis, haalde middelste zoon op bij een vriendje en middelste dochter van het station en we aten de rest van de pannenkoeken op, die ik die morgen had gebakken. Ik had geen zin meer om nog te koken.

dinsdag 29 november 2011

Jarig en isolatie

Deze week is een druk weekje... gisteren was oudste zoon jarig! 9 jaar geleden was de verrassing compleet toen bleek dat er een jongetje uit mijn buik kwam... heel stiekem hoopte ik er wel op, maar ik was meisjes zo gewend dat ik alleen maar naar meisjesgoed keek. En in het begin vergiste ik me, zei ik "ze" in plaats van "hij"!
Het was trouwens absoluut niet zo dat we weer een meisje niet leuk hadden gevonden, maar als het dan een knulletje blijkt te zijn, is dat toch wel speciaal, na 3 meiden, zo voelden wij dat. Voor Farmer vond ik het ook leuk. Oudste zoon had toen als pasgeborene een mooi rond koppie met gitzwart haar.... en wat het belangrijkste toch altijd blijft: goed gezond. Wij waren en zijn superblij met hem.


Dat betekent dus dat ik morgen een feestje te organiseren heb, gewoon lekker thuis, en over 14 dagen is middelste zoon weer aan de beurt... Met sinterklaas houden wij ons daarom bewust niet sterk bezig. Ze krijgen dan wel iets, maar we houden het sober. Ons huis is, zoals je wel zult snappen, aardig vol gekomen met speelgoed, we zijn juist aan het opruimen waar nooit meer mee gespeeld wordt. Ik heb dan ook de speelgoedgids weggedaan (worden ze alleen maar hebberig en druk van), en ga alleen dingen in huis halen waarvan ik weet dat er echt mee gespeeld wordt. Oudste zoon heeft een eigen Bijbeltje gekregen, dat is bij ons het vaste cadeau voor een negenjarige. En daarnaast iets voor zijn S.iku verzameling. Met trekkers wordt er hier echt wel gespeeld!

Farmer is bezig met allerlei klusjes: aanbrengen van nieuwe tochtstrippen, vervangen van een verrotte drempel...
We hebben altijd hoge gaskosten in de winter. We zouden eigenlijk ons huis moeten isoleren. Heeft er iemand ervaring met het dichtspuiten van de spouwmuren? Dat schijnt nl. een eenvoudige maar toch best effectieve methode te zijn. Ik hoor het graag, als je niet wilt reageren op het www, kun je me ook een  mailtje sturen (rechts bij mijn welkom).

Ik ben aan het lezen in een boekje met crisis-tips. Veel is niet aan mij besteed (omdat ik er niet mee te maken heb), maar het heeft me werkelijk verbaasd hoe gemakkelijk mensen geld kunnen lenen en dat inderdaad doen, en soms alleen maar voor leuke dingen die niet nodig zijn! Kijk, dat je voor een huis geld leent snap ik. Maar dat je je zo door de welvaart laat leiden, dat je denkt niet zonder bepaalde dingen te kunnen, dat is best  schokkend. Of is het alleen voor status? Kunnen we ook gewoon eens tevreden zijn met wat we hebben?
Ik besef best dat ik makkelijk praten heb met veel ruimte om me heen.... daar staat tegenover dat wij weinig vrije tijd hebben en nooit op vakantie kunnen gaan. Zou ik weleens willen, maar dat gaat nu gewoon niet en ik denk dan altijd... ach, misschien later nog eens, wie weet.

Tenslotte nog dit: ik ben aan een mega-klus bezig... De hobbykamer en het kantoor hadden al eens eerder dit jaar een opruimbeurt gehad , maar nu laat  ik echt alles door mijn  handen gaan, geef ik dingen een nieuwe logische plek of ik doe dingen weg en de klusjes neemt Farmer voor zijn rekening. Het gaat onverminderd voort met hier en daar een pauze dus voor een verjaardag. Als we het nu (in de wintertijd) niet doen, kan het nooit namelijk.

Ik kan het niet laten... zo'n mooi gezicht.
Jongste is tijdens het koffie-uurtje druk bezig met het volkleuren van de letterzetter (soort werkboekje) van middelste zoon - vindt-ie goed hoor. 
Vol ijver stort hij zich weer op een nieuw plaatje...

donderdag 24 november 2011

Zomaar een woensdag

Gisteren zijn Farmer en de oudste twee naar een beurs geweest. Dan heb je een grote hal vol stands van bedrijven die betrekking hebben op het boerenwerk- en leven. Een aantal jaren terug heeft Farmer daar de eerste info vandaan gehaald voor het opruwen van de stalvloer. En je ziet bekenden, andere bezoekers soms en de vertegenwoordigers van bedrijven, waar we voer en materialen vandaan hebben.
We hadden twee vrijkaartjes, maar dochter sjacherde nog een kaartje bij iemand vandaan die toch niet ging...
Omdat ze vertelden dat ze nog drie kleine broertjes hadden, kregen ze voor hen vlaggetjes, ballonnen en petjes mee. Waar ik met Middelste zoon alweer een discussie over had omdat hij hem wel  naar school op wou en ik dat geen goed idee vond. Ik herinnerde me nl. de moeite die juf vorig jaar had met hem, om hem zijn capuchon af te laten houden. Tja, zei ik: pak hem maar aan hoor, van mij mag hij dat ook niet, alleen als-ie buiten speelt. Oh, en hij heeft zoveel sweaters met capuchon... want ik vind dat zo leuk staan... Ja, beaamde juf met een nauwelijks onderdrukte zucht, bijna elke dag.... Om die herhaling te voorkomen mag hij de pet alleen lekker thuis op.


Wat dat is met die vertegenwoordigers: ze praten bijna allemaal hard. Nou kunnen wij er zelf ook wel wat van, geloof me. Het komt door de ruimte denk ik. Of je je man moet roepen voor het eten terwijl hij een 5  meter van de achterdeur is verwijderd of je roept dat het eten klaar is, als groot en klein zich overal bevindt... Maar die mannen praten zelfs nog hard terwijl ze naast je staan of tegenover je zitten... In de stal kan ik me dat voorstellen, ben ik er zelfs blij mee, want door al het bijgeluid van geloei, gesnuif en geschuifel mag er wel wat volume aan te pas komen. En dat de veearts bij de achterdeur met een stem als een klok "Volluk!" roept, kun je ook begrijpen, toch. En ja, je zult maar wat dovige boeren tegenover je hebben, dan is zo'n harde stem alleen maar prettig nietwaar. Je kunt er ook gemakkelijk mee de boventoon voeren....

Nou is mijn Farmer niet zó happig op al die vertegenwoordigers overal vandaan. Hij heeft vaste bedrijven waar zaken mee gedaan wordt, en houdt er niet van als er om de haverklap een andere vertegenwoordiger hem van zijn werk komt houden voor een klets/verkooppraatje. Dat weten de meesten ook wel. Ook bij de vaste vertegenwoordigers staan we niet meteen met de koffiepot klaar, als het maar een kort bezoek hoeft te zijn. Dit lijkt niet zo gastvrij maar het kost onnoemelijk veel tijd. En ze hebben hun vaste adresjes wel voor de koffie en koek... Ik hoor weleens van andere boerenvrouwen dat het hun werk binnen ook zo vertraagt. Hier komen ze dus alleen binnen als er wat langer ergens over doorgesproken moet worden.
Gisteren was hier een adviseur voor een bedrijfsanalyse-gesprek. Dan wordt naar het gehele plaatje gekeken, maar vooral naar het voer, de waarden, de hoeveelheid fosfaat (mest) die je ervan krijgt, wat je natuurlijk verminderen wil. Naar het effect op de melkgift, enz. Omdat ik bij zo'n gesprek wat om handen wilde hebben maar ook niet aan  het poetsen wou slaan, nam ik de schillenbak op schoot en schilde de appels voor de appelmoes. Het resulteerde uiteindelijk in weer 8 grote potten vol, die ik ook nog even in de weckketel zette zodat ze langer houdbaar blijven. Dit omdat er al een heel aantal potten staan en wie zal zeggen of er volgend jaar weer zoveel appels zijn? De adviseur zei dat hij het wel een mooie, duurzame manier van doen vond. Dus toen er een lepel vol overbleef gaf  ik die hem in een klein bakje met theelepeltje en  zei: je mag proeven. "Ha,..... nou, het smaakt goed!" en dat was wat ik graag hoorde natuurlijk ;-)


De rest van de dag ging op aan het gewone dagelijkse werk van Farmer en de woensdagmiddag is hier speelmiddag, dus voor mij werd het heen en weer tuffen. Tussendoor de strijk gedaan en het eten, dan is de middag wel weer om.
Ik ga gauw de boodschappen doen... jongste zoon vraagt of ik konijnenkeuteltjes meeneem. Enig idee wat dat zijn?

maandag 21 november 2011

E is een letter, die staat voor Europa...

Het kwam al op veel blogs aan de orde, nu wil ik ook weleens mijn ervaringen delen.
Een tijdje terug kreeg ik van mijn zus het boekje over E-nummers van Corinne Gouget. En nee, ik neem het niet mee als ik boodschappen ga doen, maar ben wel veel bewuster gaan inslaan. Ik ben er wel van overtuigd, dat het veel gezonder zal zijn zonder al die rode en oranje nummers.

Maar het is me wel duidelijk geworden dat helemaal (foute)E-nummervrij het bij ons niet snel zal worden. Want er zitten zo ongelooflijk veel verkeerde toevoegingen in allerlei producten, tot aan vitaminepreparaten toe, die ik de kinderen geef als ze een dag niet hun groente hebben gegeten. Ik lees van sommigen dat ze het roer helemaal omgegooid hebben: respect. Maar zelf vind ik het best lastig, om eerlijk te zijn. Met een feestje geen knakworstjes-in-bladerdeeg? Geen chips en zoutjes behalve naturel? Geen aanmaaklimonade? Moeilijk. Met pubers in huis is er nogal eens discussie. De één vindt nl. het best belangrijk om op E-nummers te letten (behalve als het niet zo in haar straatje past...) en de ander vindt het grotendeels maar gezeur.

Ik doe het dus op mijn manier: stapje voor stapje. Dat is bewust, omdat het nu eenmaal tijd kost om dingen anders te leren klaarmaken. Later gaan die dingen steeds meer automatisch en dan kun je weer aan iets nieuws denken. Zo werkt het voor mij tenminste. Mijn eerste streven is nu om het aantal rode nummers te verminderen, en op de langere termijn hopelijk uit te bannen. Ik bak zelf mijn taarten al, en daarin was ik al bezig met pure ingrediënten, omdat het ook goedkoper is dan taartmixen. En leuker, trouwens. Dus daarin was ik al een eindje op weg. En ik ben niet zo van de cupcakes en fondanttaarten, zo mierzoet... al vind ik het prachtig om te zien hoe sommigen daar complete kunstwerkjes van maken. Ik bak zelf brood, met een broodbakmachine, maar ben nog op zoek naar een adres waar ik goedkoper meel kan krijgen en het blijkt nu dat het meel wat ik nu gebruik, ook een aantal foute nrs. bevat. Groente en fruit heb ik vooral in de zomermaanden volop van eigen tuin, dus dat zit goed, de jam die ik ervan maak is ook genoeg voor een heel jaar.

Waar ik mee begon, waren dus de kant-en-klare pakjes mixen. Eerst voor nasi en macaroni e.d. Het was best uitvogelen en proberen, maar nu lukt het me om zoiets op tafel te zetten, wat qua smaak toch pittig genoeg is. Nu zijn de soepmixen aan de beurt, de laatste pakjes zijn bijna op en die hoef ik ook niet meer op mijn boodschappenlijstje te zetten. Het voordeel wat meteen merkbaar is, is dat je de zelf gekookte gerechten lang niet zo opboert dan dat kant-en-klare gebeuren.
Moeilijkere dingen zijn bv sausjes. Tegenwoordig staat dan op verpakkingen dat ze zonder kunstmatige toevoegingen zijn, maar dan zit er wel "gistextract" in. Waar dat dan voor staat mag je zelf bedenken...
Maar om al die sausjes dan elke keer zelf te maken vind ik toch behoorlijk veel werk... zeker als er nog een stel kinderen om je heen lopen. Wel wil ik mayonaise gaan maken, naar een recept in het kookboekje van Dinneke van den Dikkenberg.
Ik heb ook gemerkt dat er soms behoorlijk verschil zit tussen de merken. Ik had een fles ketchup staan van Remia, of van een goedkoper merk, die komt hier nu niet meer in. Ik neem nu Heinz, iets duurder maar gezonder.
Over het algemeen zijn gezondere dingen wel duurder, maar ik bespaar ook weer een hoop doordat ik veel minder mixpakjes koop. En  ik ben nogal sneller klaar met die boodschappen, omdat het steeds meer basaal wordt.

Het leuke van meer zelf maken is dat ik het koken veel leuker ben gaan vinden. Ik vond bakken altijd leuk, taarten (maar die maak ik grotendeels alleen met verjaardagen) en koekjes, cake en kruidkoek....
Maar warm eten klaarmaken, daar was ik nooit zo'n ster in. Omdat ik nu meer experimenteer, weet ik veel meer wat bij wat zou kunnen, wat het effect is van een uitje erdoor bijvoorbeeld. Grappig is dat, koken vind ik dus best leuk. Het organiseren, dát is wat ik lastig vind (chaoot die ik ben). Maar ook dat leer je dan steeds beter.
Limonade vind ik ook lastig. De enige die ze hier lusten is die met aspartaam (en de rest...). Ik heb een grote pol met citroenmelisse in de tuin, maar er is nog steeds niet van gekomen om zelf limonade te maken. Wellicht volgend jaar, ik kan niet alles tegelijk. Bovendien wil ik temidden van alles wel tijd overhouden voor bezinning en ontspanning, na een zomer vol werk.

Even nog op een rijtje:
Voordelen:
* Natuurlijk gezonder.
* Kinderen schijnen er rustiger van te worden (niet overbodig in deze sint-en-piet gekmakende tijd (nog wel een apart blogje waard)).
* Uiteindelijk ben je volgens mij goedkoper uit.
* Tijd die je meer nodig hebt met bereiden (is een nadeel) "verdien" je weer terug door het sneller klaar zijn met de boodschappen.

Zijn er dan nog wel nadelen? Ja, toch wel: de tijd. En je moet opletten en alert zijn. Want het zit in zooooveel producten......

vrijdag 18 november 2011

Kringloopdingetjes en preischotel

Ik was echt hevig van plan om stevig op te ruimen in de hobbykamer, en ben ook wel bezig geweest. Elke dag wilde ik er toch wel een half uur tot een uur aan werken. Maar... niet elke dag kwam er van. Administratie, en 1001 andere dingen komen er steeds tussendoor. En een morgen waarop een goede vriendin kwam koffiedrinken.... wat kan mij op dat moment dat opruimen schelen... we zien elkaar niet zo vaak, maar we hebben weer heerlijk bijgepraat.


In de afgelopen weken had ik nog wat leuke dingen uit de kringloopwinkel.
Een leuke leer-klok, iets voor de sfeer en 2 voorraadbussen met Franse sluiting. Ik vond ze wel lijken op melkbussen. Onzeker typetje als ik ben, heb ik daar wel 10 minuten over nagedacht of het wel wat voor me was, raar eigenlijk. Als ik ze toch leuk vind, neem ik ze toch mee!


In voorgaande jaren hadden we altijd enkele preiplantjes gekocht, maar dit jaar hadden we de prei zelf gezaaid. En het is heel goed gegaan, evenals de uien, al deden we dat met pootuitjes. Omdat we nooit zoveel prei hadden, gebruikten we die enkel als toevoeging bij nasi, in de soep e.d. Nu hadden we wel wat meer en omdat ik nare herinneringen heb aan die snotterige brij in de pan, besloot ik eens een ovenschotel te maken. Ik heb van wel 4 recepten die ik her en der vond, mijn eigen mix gemaakt. Gewoon van elk recept genomen wat me wel lekker leek en wat de kans op daadwerkelijk opeten in ons gezin zou vergroten. (Er zitten nogal kieskeurige tantes en omes tussen bij ons.) Inmiddels al voor de tweede keer gemaakt en degenen die het lusten vinden  het ook erg lekker, inclusief mezelf en exclusief oudste zoon, die het dan wel opat, maar alleen omdat hij dan mee mocht melken 's avonds...


Misschien is er iemand die graag wil weten hoe ik 'm dan klaarmaakte: Onderin de ovenschaal doe ik gehakt, die ik met een kleine ui en wat kruiden heb rul gebakken. Daarna de gesneden prei erover, die 4 minuutjes gekookt was. Daarover een geklutst ei. En daar weer over een zelfgemaakte aardappelpuree (met roomboter en een beetje melk, zout en nootmuskaat door de fijngestampte  aardappels. Erover ging een laagje paneermeel gemengd met geraspte belegen kaas. Tenslotte nog wat klontjes boter, ik deed dat met de kaasrasp, die ik toch al gebruikt had liggen. Zo'n 15-20 minuten in de oven op 200 graden en smullen maar.


Tenslotte is de eerste pannenlap af en  ben ik bezig aan een dito tweede. De rand had ik kleurtechnisch gezien eigenlijk moeten afwerken met groen, maar dat knotje slinkt hard en ik dacht er niet genoeg aan te hebben anders. Dus werd het maar blauw, kan ook hoor. De linkerkant vind ik wat rommelig bij de kleurovergangen, de tweede wordt (dankzij jullie tips) vast wat beter. Al doende leert men, toch? En voor het gebruik maakt het niet uit. Het is weer eens verjaardagentijd, zal ik het haakwerk maar meenemen? Doe ik onderwijl nog wat nuttigs. Hoewel ik denk dat praten en breien makkelijker gaat dan praten en haken. Ik doe het hoor, ik stop het in de tas. Of het er dan ook uit komt.... we zien wel.

De telefoon en het internet heeft er hier een poosje uitgelegen, achteraf bleek er een draadje los te zitten... zo simpel... Ik ben zelf volkomen a-technisch, dus gelukkig heeft Farmer het nu weer in orde gemaakt.

maandag 14 november 2011

Uitslag giveaway

Dit meneertje mocht weer opdraven en uit de vele briefjes er eentje trekken....
Hij kijkt er nogal gewichtig bij...

Laat eens wat beter zien!

Het is Petra! Van harte gefeliciteerd en veel succes met bakken!
Stuur je je gegevens via de mail? Adres vind je rechts bij mijn welkom.

Iedereen bedankt voor het meedoen en mocht je zo'n receptenboek erg graag willen hebben, je kunt het ook nog bestellen via de website van koken en genieten (even googelen). 


Jongste is inmiddels druk bezig met het verknippen van alle briefjes.... jammer dat jullie zijn snoetje niet kunnen zien, want hij trekt er prachtige postzegels bij, ieder knipje gaat vergezeld van een serieus tanden-op-elkaar-bekkie. En hij zegt: ik zit te scharen... Ik zeg: Leuk hè... dat noem  je knippen. Ja, zegt-ie... mijn haartjes kunnen ook knippen. Nee, haast ik me te zeggen, dat doet mama altijd. Jij mag papiertjes knippen. 
Ja, zegt-ie tevreden, ik gaat de piertjes scharen....





vrijdag 11 november 2011

Even kort bijpraten

Deze week zit nogal vol, dus een kort berichtje nu. Eerst een mededeling: Vandaag is het de laatste dag dat je mee kunt doen met de give-away, en omdat ik nu al weet dat ik morgen geen tijd zal hebben, maak ik de uitslag D.V. maandag bekend.

Van de week heb ik wel voor het eerst chutney gemaakt, naar een recept dat ik bij Karnelly (zie mijn leeslijst) zag. Het rook niet zo lekker terwijl ik het kookte, ik kreeg klachten uit de omgeving ;-) Gisteren vonden ze de cake weer wel lekker ruiken.... stelletje lekkerbekken. Daarvan nam oudste dochter een deel mee ter traktatie omdat 't de laatste dag op stage is. 

Maar in mijn optimisme verzekerde ik ieder van de smakelijkheid ervan... later, als het gerijpt is, of hoe zeg je dat... het moet een tijdje staan willen de smaken er goed intrekken. Ik ben zelf ook erg benieuwd.

Morgen willen we naar een open dag van een hogeschool, ik ben benieuwd... ook nog verjaardagen weer.... tussendoor dan nog ergens het huishouden en volgende week wil de naai/hobbykamer en het kantoor grondig aanpakken.
Grootse plannen dus... en veel werk.
Farmer is in de voortuin aan het spitten, en  hij wil vandaag het paadje naar de voordeur opnieuw straten, dat is behoorlijk scheefgezakt. Zo wordt het daar ook weer netjes, erg prettig weer.

De jongens hebben  het ook druk.
Na een tijdje met de lego te hebben gespeeld, zijn toch de trekkers weer tevoorschijn gehaald. 
De kuil is weer netjes ondergedekt, zoals je ziet.
Kuilplastic bevond zich in de buurt - een paar juist schone handdoeken die nog wat na lagen te drogen op de bank....


Ik wens iedereen een fijn weekend en een goede zondag!

maandag 7 november 2011

De draad weer opgepakt!

Ja hoor, eindelijk ben ik zover. Eindelijk een haakwerkje opgezet.
Het was jaren geleden dat ik gehaakt heb en ik was het al heel de zomer van plan. Maar het kwam er niet van door al de drukte van de tuin en het verwerken van het fruit. Maar ondertussen kwam ik het al overal tegen: granny's, popjes, diertjes... de leukste dingen.... Ik kreeg echt de kriebels ervan. Toen bedacht de blogster van Good Old Household dat het leuk zou zijn als iedereen iets ging breien o.i.d. Breien, daar had ik echter niet zoveel zin in. Ik wilde liever weer eens gaan haken. Een paar weken terug vroeg ze zich af, hoever iedereen was... ik zei dat ik echt wilde beginnen, maar...  Maar ze geloofde me niet! Terwijl ik toch heus de tas met wol en katoen én mijn naaldenkoker al naar de kamer had gehaald! En dat is een eerste vereiste....;-) Toen won ik ook nog de give-away bij Natuurlijk Zuinig, dat was een haakboekje, waarin behalve de gewone steken ook nog aparte steken in staan. Erg leuk! En ja, natuurlijk wil Julia er ook weleens wat van zien... Dus eindelijk de tijd eens genomen. Ja, omdat het zolang geleden was, moet je er even tijd voor maken. Net als wanneer je voor het eerst jam maakt, dan is dat een hele heisa. Maar wanneer je het vaker gedaan hebt, is het een fluitje van een cent.
Maar goed, dat eerste werkje weer opzetten... daar moest ik even de tijd voor nemen. Hoe ging dat ook weer?

Mijn gedachten gingen natuurlijk als vanzelf terug naar de tijd dat ik leerde haken van mijn moeder. Ik was denk ik een jaar of 12,13. Breien moest ik al weleens op de lagere school, met handwerkles. Maar daar was ik niet zo'n ster in. Mijn handen waren veel te krampachtig en het was nooit goed (in mijn herinnering), het werd scheef of het was te strak gebreid of... ik denk dat ik, áls ik later nog eens complimentjes kreeg, die niet eens meer hoorde. Het enige leuke dat ik me nog van die handwerklessen herinner, is een eenvoudig knoopkleed (macramé), dat vond ik echt leuk.
Maar haken heb ik van mijn moeder geleerd. Nou is zij ook echt niet het geduld zelf, maar toch heeft ze me zover gekregen dat ik het leuk ging vinden. Eén van de eerste werkjes die ik maakte, was een varkentje. Zó strak als ik toen haakte! Het werd veel kleiner dan de bedoeling was ;-) En mijn moeder kon niet teveel meehaken, want die haakte juist erg los. Maar ik zwoegde voort, tussendoor wast ik steeds mijn handen, want door de krampachtigheid kreeg ik steeds van die zweethanden...
Ik maakte ook een rammelbal voor een neefje dat op komst was, het eerste tante-zeggertje... Die bestond uit achthoekige lapjes. Ik werd meer ontspannen met dat haken en het werk werd van lieverlee wat losser.  Uiteindelijk bleek dat die lapjes natuurlijk allemaal van grootte verschilden, de eerste waren veel kleiner dan de laatste. Tranen en zweetdruppels hebben me dat gekost. Mijn moeder hielp met het aan elkaar zetten en ziedaar... het werd toch nog een echte bal. Ik weet het niet zeker, maar mijn moeder zal er wel wat van hebben gezegd tegen m'n zus, dat ze het Cadeau zeker waarderen moest... maar ik denk dat ze dat zo ook wel snapte, ze kende me wel ;-)
Ik zal je niet vermoeien met al mijn haaksels op te noemen, al zijn er dat nou niet zóveel. Maar ineens was het uit. Achterlijk en oubollig, dat haakwerk, niemand deed het meer.
Breien heb ik ook nog wel gedaan hoor, het laatste breiwerk wat ik gedaan heb was begin 2008. Wachtend met mijn dikke buik op de komst van Jongste, begon ik maar aan een sjaal. Wachten en breien.... en hij maar groeien en groeien... de sjaal is erg lang geworden, meneertje was elf dagen over tijd.

Nu zie je de laatste jaren weer een kentering en ik vind het erg leuk dat het weer meer "in" is. Dus ben ik helemaal hip met mijn haakwerk op de bank... nou ja...  Mijn huisgenoten moeten wel even wennen. Toen ik een tijdje terug eens vroeg of ze niet een gehaakt tasje voor hun mobieltje wilden, keken de meiden me aan of ik nu werkelijk van lotje getikt was.... Toch heb ik jongste dochter weleens de eerste beginselen van het haken geleerd. Als je echter geen goede voorbeelden en patroontjes hebt, komt er gauw weer de klad in.
Zelf vind ik dat haken weer erg leuk!

Nu ben je misschien nieuwsgierig wát ik nou heb opgezet. Tjsa, een gemakkelijk werkje hè. En een beetje praktisch ingesteld misschien, maar ik wil eerst eens nieuwe pannenlappen. Die zijn na bijna 20 jaar trouwe dienst bijna versleten. Had ik ook zelf gemaakt, maar die waren rond gehaakt. Nu heb ik voor vierkante gekozen.
Met  kleurtjes die een beetje bij mijn keuken passen, want ik heb de kastjes in ecru en lichtgroen gesausde muren. De deuren in een apart blauw, dus ik koos donkerblauw. 
Dit zijn allemaal nog restjes katoen van wat ik nog had. 

Het is nog niet klaar, zoals je ziet.
Als het de gewenste hoogte heeft, werk ik het af met een picotrandje. 
Ik zie trouwens wel overal wol te koop, maar weet iemand waar ik goede haakkatoen kan kopen? Want ik haak veel liever met katoen dan met wol.
En zie je al die draadjes aan de zijkant? Elke keer als ik een nieuwe kleur pak, haak ik de losse voor het keren met dubbele draad. Maar ik moet al die losse eindjes wel wegwerken...
Had ik het misschien anders moeten aanpakken?
Heeft iemand misschien daar nog een tip voor?

Als herintreder sta ik er voor open ;-)



donderdag 3 november 2011

Herfst, herfst, wat heb je te koop....

Na de herfstvakantie vond ik het tijd om de kamer van de jongens weer eens een goede beurt te geven. Daar ging een groot deel van de maandag mee heen, maar het resultaat is dat ik weer zonder ergernissen hun kamer binnenloop.... alle losse rommel onder de bedden vandaan, de kasten en planken weer schoon en netjes. Ik kreeg van mijn moeder van die handige bedrollers, lage opbergers op wieltjes. Ze had ze niet meer nodig. Daarin zitten nu de korte broeken en de zomerpyama's. Dus ook meer ruimte in de vaste kasten. Gelijk gekeken wat ze nodig hebben, dat is niet zo veel. En nieuwe schoenen hebben we al gekocht.

Dinsdag werd gedomineerd door een ander probleem, wat zowat de hele dag opslokte. Het bedrag wat ik dubbel betaald had voor de buspas van dochter, heb ik trouwens keurig teruggestort gekregen! Tussendoor de was gedaan en het eten. En zó is het dan weer avond... Wat ik weer leuk vind: bij de bieb haalde ik het boekje: Ratje, een jongen van de straat, van Anne de Vries en dat lees ik nu voor aan de jongens. Echt zo'n gouwe ouwe... en ze luisteren als vinkjes. Aaaaah, nog een hoofdstuk...  Zo'n boekje lees ik graag ook eens tussendoor, Het is mooi verteld en ze leren ervan dat zij het eigenlijk erg goed hebben, en dat dat helemaal niet vanzelfsprekend is.

Dat brengt me bij dankdag, dat was het woensdag. We gingen dan ook naar de kerk. Officieel heet dat dankdag voor gewas en arbeid. Een dag waarop we, toch meer en dieper dan anders, stilstaan en nadenken over Gods zorg voor ons in het afgelopen seizoen, de afgelopen tijd. Het is goed om daar eens bewuster bij stil te staan, vaak vinden we 't allemaal zo gewoon dat we alles krijgen en hebben. Er zijn er velen die altijd maar jagen naar meer, groter, enz. Dan ben je meer bezig met alles wat je nog denkt nodig te hebben, dan dat je tevreden kunt zijn met wat je hebt en elke dag weer ontvangt. Zelfs voor tegenslagen en moeilijkheden kan ik wel dankbaar zijn, omdat het me afhankelijkheid leert. Hoewel je niet naar narigheid hoeft te verlangen, heb ik wel ervaren dat de moeilijke tijden in mijn leven toch erg nuttig waren. Dat zie je dan vaak achteraf.

Nog wat herfstfoto's die ik nam:

Lekker op de trampoline, de hele middag hebben de  jongens zo doorgebracht, gisteren.
Overal uit de tuin bladeren bij elkaar gezocht.

De fantasie doet de rest.
Honderdduizend bladeren op een hoop...

Er lag nog een hoop fijngesnipperd hout.
2 grote paddestoelen hebben zich een weg omhoog gebaand.

Ik heb een paddestoelenboekje, maar kan toch moeilijk zien welke soort dit is.
Lijkt op een nevelzwam, maar zeker ben ik niet.
Niet dat ik ze zou willen eten, daar ben ik veel te huiverig voor.
De verschillen tussen de onderlinge paddestoelen zijn zó klein soms, terwijl de een zeer giftig kan zijn en de andere eetbaar.... dat laat ik maar aan experts over.... hu.

Tenslotte heb ik tussen de bedrijven door de draad opgepakt van een oude hobby...
daarover hoop ik een volgende keer te schrijven!

donderdag 27 oktober 2011

Stalvloer opruwen en koe in de sloot

Vroeger, in onze vorige woonplaats, stonden de koeien altijd vast, in een zogenaamde Hollandse stal. Als ze naar binnen moesten voor het melken, was daar geen melkput, maar liepen de koeien naar hun eigen plek en werden ze vastgemaakt. Dan kregen ze ruwvoer en brokken, alles met de hand. Ik heb dat ook wel gedaan, ik duwde dan een karretje brokken en met 2 ouwe emaille bordjes gaf ik iedere koe haar eigen portie. Die porties stonden met krijt op de buizen boven de koeienkoppen geschreven. Ondertussen werden de koeien dan gemolken. Gewoon op je hurken zat je dan onder zo'n koe. Mijn schoonvader had zo'n melkerskrukje (met één pootje en daar een veer aan) aan een riem om zijn middel. Die bungelde dan  mee als hij van de ene koe naar de andere ging en dan zat hij dus letterlijk onder de koeien.
In de winter, als de koeien niet naar buiten gingen, stonden ze dan de hele tijd vast aan de ketting. Ze hadden zover bewegingsvrijheid, dat ze iets naar voren en achteren, en staan en liggen konden. Als ze dan in het voorjaar weer naar buiten gingen, maakte je soms gekke dingen mee. Dwaze sprongen en veel knokken om de rangorde weer te bepalen.
In de ligboxenstal gaat het heel anders toe. Daar lopen de koeien gewoon rond, ze gaan naar de wachtruimte als het melkenstijd is, dan komen ze in de melkput waar ik al eerder over schreef (klik..).
De ligboxenstallen hebben meestal roosters, maar bij ons is het een vaste, gestorte vloer. Aangezien de koeien niet naar een toilet gaan, gaat de mestschuif om de zoveel tijd heen en weer om de vloer weer leeg te vegen.

Zo'n vloer is best glad. De koeien gleden nogal eens uit en daarom is de rechterkant van de stal (waar de melkkoeien lopen) een paar jaar geleden opgeruwd. Dit jaar vond Farmer het tijd voor de andere kant, waar het jongvee, de pinken en de droge koeien lopen, te laten doen.

Met een soort frees worden geultjes geslepen over de vloer.


Eerst gewoon recht.

Daarna schuin er overheen.
De ketting die je ziet is van de mestschuif.

Klein Farmertje kwam ook nog helpen...


Het scheelt echt, de koeien glijden veel minder snel uit, soms rennen ze door de stal.
Dus toen dat klaar was, konden de kleinste pinken (die in de zomer in een open front stal verblijven) naar binnen.

De volgende dag moest er ook nog een vaars gehaald worden uit het weiland, die moest bijna kalven. Alleen maar de weg oversteken, dus dan trommelen we iedereen even op: jij hier, jij daar staan, en dan  wandelt ze rustig naar de stal.
Althans, zo zou het moeten. Maar de dame was niet zo begripvol en nogal schuw. Zij zag dat allemaal niet zo zitten en daverde dwars door de voortuin heen, wilde terug naar haar vriendinnen en ja hoor.... PLOMP, in de sloot. Hèhè, daar zit je dan net op te wachten op de zaterdagmiddag.... touw gehaald en eruit getrokken. Aan het touw werd ze toen alsnog naar de stal gebracht. Dat ging ook nog niet vanzelf.
Tja, vroeger waren de koeien veel meer gewend aan mensenhanden en touwen om hun nek (want ze moesten vast in de stal). Inmiddels is ze bevallen van een dochter.

Ondertussen was de spil van het hele Farmersgezin druk doende met haar appelflappen en etenspot, totaal onkundig van het feit dat het gazon zo ongeveer omgeploegd werd en de hele heisa van een koe in de sloot gemist had. 
Tja, ik was niet zo nodig, er waren wel mensen genoeg, en de keuken zit aan de andere kant van het huis en de afzuigkap was aan, en ik ben een klein beetje doof ;-)






dinsdag 25 oktober 2011

Receptenboek als give-away

Het is hier herfstvakantie, de jongens spelen heerlijk binnen en waaien dan buiten weer lekker uit.
Jongste heeft last van zijn oren en is verkouden met hoesten, die mag nu niet naar buiten, het waait nogal en het is best koud. Zondag hing hij de hele dag bij me, gelukkig gaat het nu wel wat beter. Jongste dochter is gisteren jarig geweest, 14 alweer en inmiddels is ze ook langer dan ik en ik ben toch niet echt kort met mijn 1.75 ongeveer (ik krimp alweer geloof ik;-)).  Maar we willen het zaterdag pas vieren, ze is toch veel te druk met school en voor de familie is dat ook handiger. Dus je begrijpt dat ik nog wel het nodige te doen heb...
Ik heb verder niet veel te melden, dus doe ik de give-away nu maar! Die had ik in gedachten voor als ik 100 volgers zou hebben, maar waarvoor eigenlijk nu niet, ik heb gewoon wat weg te geven.


Het is een special van het blad Koken & genieten, vol met recepten van heerlijke taarten. Ik heb zelf een nieuwer exemplaar, daarom heb ik deze over (het is dus een gebruikt blad). Geen gemakkelijke taarten in de zin van snel even maken. Deze kosten wat meer tijd, maar die ik ervan gemaakt heb, smaakten altijd heerlijk! Het staat stap voor stap uitgelegd, dus als je je houdt aan de beschrijving, kan er niet veel misgaan. De meeste taarten kunnen gemaakt worden met normale ingrediënten, soms heb je wel iets speciaals nodig en bij een aantal recepten zelfs een pakje van iets, bv een puddingpakje. Het is echt een blad voor de liefhebber. Als je aan de lijn doet, is het misschien gevaarlijk... maar voor anderen bakken  is ook leuk;-) Handig is ook het register achterin, waardoor je kunt zoeken naar ingrediënt, zoals pas toen ik veel frambozen had, dan kun je kiezen uit 6 taarten!

Om je nog een indruk te geven van de inhoud:


En deze maakte ik pas zelf, alleen komt die uit het nieuwere boek, dus hij staat niet in dit blad...
... maar geeft je een indruk van hoe professioneel zo'n taart oogt.

Je kunt meedoen door dat hieronder in een reactie aan te geven. Het is geen vereiste om volger te zijn, ik wil dat mensen mij volgen om wat ik vertel en laat zien in mijn blog, en niet om een give-away. Maar ik vind het natuurlijk wel leuk als je volger wordt, omdat ik dat als een blijk van waardering zie. Alle nieuwe volgers van de laatste tijd trouwens nog van harte welkom!
Als je zelf een blog hebt, zou ik het leuk vinden als je een linkje plaatst van de give-away.
De give-away loopt tot 11 november.

woensdag 19 oktober 2011

Lekker en leuk met walnoten

Vanmorgen nam ik nog een zwikkie appels onder handen, voor de appelmoes. Ik had me nog maar nauwelijks geïnstalleerd of er stonden al twee hongerige spreeuwtjes naast me. Weliswaar niet met opengesperde snavels, maar wel met vragende handjes. Middelste zoon is behoorlijk aan 't hoesten en hij wilde geen ontbijt, dus liet ik hem maar een dagje thuis. Geen ontbijt dus, maar een appeltje ging er wel in. Toe dan maar jongen. Als beloning hoefde ik niet steeds te bukken om de appels uit de kist te pakken, maar kreeg ik ze aangeleverd op de tafel.


Aan het eind van de morgen had ik weer 7 grote potten vol. Omdat ik heb gemerkt dat niet iedereen dit weet: Je kunt testen of het deksel vacuum is getrokken. Bij klik-klak deksels moet je dat deksel niet meer kunnen indrukken. Als dit wel het geval is, en je hoort het klikken, is het niet vacuum. Dan is het ook niet lang houdbaar. Niet alle deksels hebben dat klik-klaksysteem, maar ook bij een glad deksel kun je wel zien en voelen dat het iets naar binnen is getrokken.


Er zijn veel walnoten dit jaar, en de smaak is prima! Meestal vind ik de iets oudere noten lekkerder dan de verse, maar deze smaken nu al goed. We leggen ze in een mand in de melkkamer. Daar is de warmte van de ketel, en onder af en toe eens flink omschudden, worden ze mooi droog.
Ze zijn lekker en gezond als tussendoortje. Noten bevatten veel eiwitten en daarnaast ook nog eens veel goede vetten. En deze goede vetten zorgen onder andere voor het onderdrukken van honger. Dus als je aan de lijn bent, is het juist goed om noten te eten. Walnoten bevatten ook nog omega 3 vetten, die de kans op hartziektes verlagen.

Vorige week had ik, naast de appelcake, ook nog noten/appel/rozijnenkoek gebakken.
Het recept komt uit zo'n supermarktblaadje, maar ik pas het naar wens aan.
Zo maakte ik hem deze keer. Het voorbereidend werk  is het meeste werk bij deze koek. Eerst worden de walnoten en nog wat hazelnoten gekraakt, bij elkaar moeten de gekraakte noten 100 gram zijn. Liefst half om half, maar je kunt ook gerust alleen walnoten nemen. De noten grof hakken.
Dan 100 gram gedroogde appels in stukjes snijden en 100 gram blanke rozijnen klaarzetten.


350 gram zelfrijzend bakmeel, 125 gram bruine suiker, 1 eetlepel koekkruiden bij elkaar in een kom doen. Eén ei loskloppenn en erdoor roeren. Dan ca. 200 ml. melk of karnemelk al roerend toevoegen. Soms is wat meer nodig, het moet vrij stevig beslag worden, iets dikker dan cakbeslag.


Daarna de noten, appels en rozijnen door het beslag roeren.
In een ingevet brood- of cakeblik scheppen en met de houten lepel (je hebt geen mixer nodig bij deze koek) in de lengte een groef erin trekken. Middenin de (voorverwarmde) oven bakken in 50-60 minuten op 180 graden (hetelucht 165 graden).
In de plaats van de rozijnen kun je ook dadels nemen, het eigenlijke recept is zo. Ook erg lekker, maar dan wordt het wel duurder. Wij  hebben de noten en appels zelf, maar als je alles moet kopen, wordt de koek ook een luxe koek natuurlijk. Ik begrijp inmiddels wel dat de prijzen die voor noten gevraagd worden, erg verschillend kunnen zijn.

De koek was al bijna op, voor ik er aan dacht om gauw nog een foto te nemen....
De hoeveelheid deeg die je op de foto's ziet, is trouwens een dubbele hoeveelheid, ik maak altijd meerdere tegelijk.

Met de lege doppen van de noten deed ik vanmiddag nog iets leuks met de jongens.
Daar moet je halve doppen voor hebben. Nou is het weleens lastig om ze mooi te splijten.
Ik doe dat met een mesje, dat zet ik in de achterkant van de noot en ik wrik een beetje en dan valt hij los in mooie gladde helften. Een beetje peuteren om de inhoud er dan nog uit te krijgen zonder de doppen alsnog te beschadigen...


Het idee komt uit een knutselboek wat ik in de kast heb staan, Groot knustelboek.
Eerst onderkantjes knippen en dan de notendoppen erop plakken.

Schildpadjes of notenpadjes?

En muisjes... niet zo erg  in trek bij ons, maar deze zijn lief.
Zo iets kleins, zo simpel... maar de jongens vonden het prachtig om te zien hoe die saaie doppen omgetoverd werden in leuke beestjes.

Volgende week hebben de jongens en oudste dochter vakantie. Vooral middelste zoon is er wel aan toe. De andere twee meiden gaan dan weer naar school.
De spreiding kwam deze keer goed uit, want jongste dochter doet haar maatschappelijke stage op de basisschool. Bij de kleuterjuf waar ze zelf nog bij heeft gezeten, leuk hoor.
En ze weet nu zeker dat ze geen juf wil worden ;-)


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...