Jolanda

Jolanda

Pagina's

woensdag 15 maart 2017

Transformatie van een oude lap

Vanmorgen had ik een idee en daarvoor had ik mijn naaimachine nodig. Toen bleek dat hij het niet deed! Ik wist al wel dat het lampje kapot was, maar verder had hij het nog steeds gedaan. Stekker erui en erin.... hielp niks. Tja, dan moest ik 'm maar wegbrengen. Er zat niets anders op. Nadat ik alle snoeren had losgehaald probeerde ik het toch nog een keer... En ja! Nu deed hij het weer! Raar... Maar gelukkig. Ik besloot om dan wel een nieuw lampje te gaan halen, want het is vervelend als je niet goed licht hebt op je werk. Oudste dochter had het oude lampje al verwijderd zodat ik het mee kon nemen zodat ik de goede zou kopen. Vanmiddag ben ik de halve middag een uur bezig geweest om het lampje geplaatst te krijgen. Wat een gewriemel, je hebt helemaal geen ruimte genoeg. Uiteindelijk heeft -alweer- oudste dochter het kapje van de machine losgeschroefd, nu konden we er tenminste fatsoenlijk bij.

Hèhè, nu kon ik eindelijk beginnen. Want ik had al een poosje mijn zinnen gezet op een knijperschort. Ik had mijn knijpers altijd in een klein emmertje, waarvan het hengsel steeds losschoot, het halve emmertje was bovendien vanwege de scheuren ge-ductaped. En altijd moest ik dat lastige ding meesjouwen, naast mijn volle wasmand.
Dat moest anders kunnen. Ik weet dat mijn schoonmoeder ook een of ander schort heeft, maar ik ging op internet zoeken en vond een paar plaatjes die me wel aanstonden. En ineens moest en zou ik dat nu meteen maken. Stuk stof had ik snel,  uit m'n ouwe doos, handig was dat de achterkant zwart was, had ik gelijk een mooi afgewerkte afwisseling. Op de bonnefooi geknipt, rolletje groen biaisband, eveneens uit de voorraad, en voilá. Niet zo krap kijken want het is maar een gebruiksvoorwerp. Ik ben er heel tevreden mee. Het is heel handig! En oudste zoon zei verbaasd: het lijkt net echt... En daar bedoelde hij mee dat het wat hem betrof zo uit de winkel kon komen. Nou ziet hij niet de imperfecte dingetjes die ik zelf wel zie, maar toch vond ik dat een heel mooi compliment!

Na dit ellenlange verhaal wil je natuurlijk nog een plaatje zien..:

Aan de onderkant heb ik een plooitje gemaakt omdat de zak dan nog wat ruimer zou worden. 

Hoe blij kun je zijn met iets simpel zelfgemaakts!

En hebben jullie Marrie al eens gezien? Ik kreeg haar toen ik nog klein was. 
's Avonds ging ik naar bed en toen ik 's ochtens vroeg wakker werd stond ze op mn nachtkastje.
Een lieve tante was op bezoek geweest en had dit voor me meegbracht. Het was echt een spelden kussen maar lange tijd speelde ik er gewoon mee en mocht ze in mijn bed :-)

Toen ik mijn eerste stappen op het gebied van het naaiwerk zette, betrok ook Marrie haar dienst - tot de dag van vandaag. Zoon heeft een vlaggetje gemaakt van de spelden, zie je wel?


Wie van de lezers heeft ook zo'n leuk speldenkussen met een verhaal?



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...